Η Ferrari έσπασε το σερί της Mercedes με νίκη του Hamilton!

Το Grand Prix της Ισπανίας διεξάγεται στην πίστα Circuit de Catalunya, που βρίσκεται 20 χλμ. βορειοανατολικά της Βαρκελώνης και αποτελεί μέρος του ημερολογίου του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Formula 1 από το 1991.

Χρησιμοποιείται τακτικά κατά τη διάρκεια της offseason για δοκιμές νέων μονοθεσίων F1, αλλά και για πολλά χρόνια ήταν ο χώρος δοκιμών της Formula 1 πριν από την έναρξη της κάθε σεζόν. Κατασκευάστηκε στο πλαίσιο του προγράμματος ανάπτυξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Βαρκελώνης για το 1992. Ο θεμέλιος λίθος τέθηκε το 1989, ενώ ο πρώτος αγώνας αυτοκινήτων ήταν ένας γύρος του Ισπανικού Πρωταθλήματος Αυτοκινήτων Τουρισμού του 1991. Δύο εβδομάδες μετά τον αγώνα των αυτοκινήτων τουρισμού στη Βαρκελώνη, ήρθε η σειρά της Formula 1. Η πίστα απόλαυσε ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο, με τον διάσημο αγώνα drag-out μεταξύ των Nigel Mansell και Ayrton Senna στην ευθεία, προτού ο Mansell πάρει το προβάδισμα και οδηγήσει για τη νίκη. Το μήκος της είναι 4.657 χλμ. και πολυνίκης στην Ισπανία είναι ο Lewis Hamilton με επτά νίκες και ο Michael Schumacher με έξι, ενώ στους κατασκευαστές η ομάδα της Ferrari με εννιά νίκες.

O επτά φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής Lewis Hamilton πέτυχε μια εξαιρετική πρώτη του νίκη με τη Ferrari στο Grand Prix της Ισπανίας. Πήγε στην Ισπανία μετά από δύο συνεχόμενες δεύτερες θέσεις σε Καναδά και Μονακό, αρκετά αισιόδοξος για τη νίκη, καθώς η Ferrari είχε φέρει περαιτέρω αναβαθμίσεις στην προσπάθειά της να μειώσει τη διαφορά από τη Mercedes. Με διαφορά σχεδόν 20 δευτερολέπτων, ο 41χρονος Hamilton κατέκτησε την νίκη, και έγινε ο γηραιότερος οδηγός από τον Jack Brabham το 1970 που κέρδισε έναν αγώνα Formula 1.

Βέβαια, υπήρξε αρκετή μάχη ανάμεσα στον οδηγό της Ferrari, με τους οδηγούς της Mercedes, George Russell και Kimi Antonelli. Ο δυνατός ρυθμός όμως που επέβαλε ο Hamilton δεν τους επέτρεψε τίποτα περισσότερο από μια δεύτερη θέση για τον George Russell. Αφού ο Kimi Antonelli δεν κατάφερε να τερματίσει (νικητής των πέντε προηγούμενων Grand Prix) εγκαταλείποντας στον 61ο γύρο από μηχανικό πρόβλημα στη δική του Mercedes. Έτσι λοιπόν, το βάθρο στη Ισπανία συμπλήρωσε ο Lando Norris με McLaren. Ένα πολύ αισιόδοξο αποτέλεσμα για τους περσινούς Πρωταθλητές που έχουν μια άσχημη χρονιά. Και για αυτούς που κρατάνε στατιστικά, το βάθρο στη Ισπανία ήταν εξ’ ολοκλήρου βρετανικό κάτι που είχε να γίνει από το 1968.

Ο δε team mate του, Oscar Piastri επωφελήθηκε επίσης από την εγκατάλειψη του Antonelli καθώς και του Charles Leclerc, κατακτώντας την 5η θέση.  Έμεινε όμως να ψάχνει απαντήσεις αφού δυσκολεύτηκε πολύ να φτάσει τον ρυθμό των υπολοίπων.

Άλλο ένα απογοητευτικό Σαββατοκύριακο για τον Leclerc, που φαίνεται να περνάει τη μία ατυχία μετά την άλλη, καθώς ο οδηγός της Ferrari υπέστη δεύτερη συνεχόμενη εγκατάλειψη στη Βαρκελώνη. Αν και ήταν αποφασισμένος να ξεπεράσει τα προβλήματα με τα φρένα, που τον οδήγησαν σε εγκατάλειψη στον αγώνα της πατρίδας του στο Μονακό…

Ήταν στη 6η θέση στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα, πριν ένα πρόβλημα με το υδραυλικό τιμόνι να τον αναγκάσει ξανά σε εγκατάλειψη.

Τώρα για την ομάδα της Red Bull ήταν ένας αρκετά καλός αγώνας αφου ο Max Verstappen -μην έχοντας την ταχύτητα των πρώτων- τερμάτισε στη 4η θέση, μετά την εγκατάλειψη του Antonelli. Και ο Isack Hadjar τερμάτισε 6^ος!

Από εκεί και πέρα η Alpine και η Racing Bulls κατέλαβαν τις επόμενες θέσεις της 10δας. Με τους Pierre Gasly και Franco Colapinto να είναι σε 7η και 10η θέση αντίστοιχα και τους Liam Lawson και Arvid Lindblad να τερματίζουν σε 8η και 9η.

Επόμενος αγώνας, στις 28 Ιουνίου, στην Αυστρία…

ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

1. Lewis Hamilton                    Ferrari
2. George Russell                   Mercedes
3. Lando Norris                      McLaren
4. Max Verstappen                  Red Bull
5. Oscar Piastri                       McLaren
6. Isack Hadjar                       Red Bull
7. Pierre Gasly                         Alpine
8. Liam Lawson                  Racing Bulls
9. Arvid Lindblad               Racing Bulls
10. Franco Colapinto                Alpine

Το άρθρο F1: 7ος Γύρος – GP Ισπανίας [12 – 14 Ιουνίου 2026] εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

Ο Pierre Bouillin πήρε το αγωνιστικό ψευδώνυμο “Pierre Levegh” στη μνήμη του θείου του Alfred Velghe, ενός από τους πρωτοπόρους οδηγούς αγώνων αυτοκινήτων της Γαλλίας και επιτυχημένου οδηγού αυτοκινήτων Mors στις αρχές του αιώνα, ο οποίος δημιούργησε το ψευδώνυμο “Levegh”, που είναι ένας αναγραμματισμός του ονόματός του…

Ο Γάλλος Velghe κέρδισε αρκετούς αγώνες αναβάσεων και αγώνων δρόμου στη χώρα του. Πέθανε από ασθένεια το 1904 σε ηλικία μόλις 33 ετών, και λίγους μήνες αργότερα η αδερφή του γέννησε έναν γιο που ονομάστηκε Pierre Eugène Alfred Bouillin. Ο Pierre Bouillin, ”Pierre Levegh” όπως ήταν γνωστός, ήταν ένας ταλαντούχος αθλητής του πατινάζ και επίσης ένας παίκτης του χόκεϊ επί πάγου και του τένις παγκόσμιας κλάσης.

Παρακολούθησε ως θεατής τις πρώτες εκδόσεις των 24 Ωρών του Λε Μαν. Ξεκίνησε τους αγώνες στα είκοσί του και έκανε το ντεμπούτο του στο Μαν το 1938, όταν προσλήφθηκε από τον Anthony Lago για να μοιραστεί ένα εργοστασιακό Talbot Lago T150C με τον Jean Trévoux. Αλλά το αυτοκίνητο υπέστη μηχανική βλάβη πριν προλάβει να ξεκινήσει τον αγώνα.

Επέστρεψε στο Sarthe circuit την επόμενη χρονιά με τον René Le Bègue σε ένα 4λιτρο Talbot Lago SS με οδηγό τον Luigi Chinetti. Η καριέρα του διακόπηκε από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και το 1946 ο Levegh επέστρεψε στο Grand Prix Automobile de Belgique, στην πίστα Bois de la Cambre των Βρυξελλών στο τιμόνι μιας Talbot Lago T150C κατακτώντας τη 2η θέση.

Στις 21 Σεπτεμβρίου 1947, ενώ οδηγούσε μια Maserati 4CL στο Grand Prix de l’Automobile Club de France που διεξήχθη στη Λυών-Παρίσι, είχε ένα σοβαρό ατύχημα στον 23ο γύρο, σκοτώνοντας τέσσερις θεατές. Το 1948 τερμάτισε 4ος στον 12ωρο αγώνα του Παρισιού, στο Linas-Montlhéry με τον Marc Versini σε ένα Delage, και τελικά το 1951, σε ηλικία 46 ετών, επέστρεψε στον 24ωρο αγώνα του Le Mans, κατακτώντας μια εντυπωσιακή 4η θέση  με τον René Marchand σε ένα Talbot Lago Monoplace Décalée.

Ταυτόχρονα, ο Pierre Levegh αγωνιζόταν στη Formula 1 με την παλιά Talbot Lagos, η οποία δεν ήταν ποτέ πολύ ανταγωνιστική. Σημείωσε έξι συμμετοχές μεταξύ 1950 και 1951, εγκαταλείποντας σε τρεις και χωρίς να συγκεντρώσει βαθμούς, με την 7η θέση στο βελγικό Γκραν Πρι του 1951 στο Spa-Francorchamps με ένα Talbot Lago T26C να είναι η καλύτερη επίδοσή του.

Το 1952 αγόρασε μια Talbot Lago T26GS Spider και είχε την ακμή της καριέρας του στις 24 ώρες του Le Mans, όταν οδήγησε μόνος του 23 ώρες αγώνα (!), κουβαλώντας τις ελπίδες όλης της Γαλλίας στα χέρια του!

Πίσω του τον ακολουθούσαν οι τρεις Mercedes-Benz 300SL των Fritz Riess-Hermann Lang, Karl Kling-Hans Klenk και Theo Helfrich-Helmut Niedermayr. Αλλά την τελευταία ώρα έσπασε ο στροφαλοφόρος άξονας του αυτοκινήτου του την στιγμή που είχε προβάδισμα τεσσάρων γύρων (!), στερώντας του μια άξια νίκη.

Κατά τη διάρκεια του αγώνα, ο συνοδηγός του, René Marchand, δεν οδήγησε ούτε έναν γύρο στο τιμόνι της Talbot Lago με το Νο8. Ο Levegh επέμεινε να αποτολμήσει το αδιανόητο και να κερδίσει -χωρίς συνοδηγό- τις 24 Ώρες του Mans, παρά τις απέλπιδες προσπάθειες της συζύγου του και των μηχανικών του. Αν το αυτοκίνητο είχε αντέξει μέχρι το τέλος, ο Levegh θα γινόταν ο μόνος οδηγός που θα κέρδιζε μόνος του τις 24 ώρες του Le Mans. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, η βλάβη του αυτοκινήτου πιθανότατα προκλήθηκε από μια χαμένη αλλαγή ταχύτητας λόγω της υπερβολικής κόπωσης του οδηγού. Μετά την εγκατάλειψη του, ένας κουρασμένος, αξύριστος, μικρόσωμος Γάλλος ονόματι Pierre Levegh περπάτησε λυπημένος, σκεπτικός κατά μήκος των πιτς για να συγχαρεί τους Γερμανούς νικητές, αφού χαιρέτησε δακρυσμένος τη σύζυγός του. Ο επικεφαλής της ομάδας της Mercedes-Benz, Alfred Neubauer, του είπε: «Την επόμενη φορά που η ομάδα της Mercedes–Benz θα συμμετάσχει στις 24 Ώρες του Le Mans, θα οδηγήσεις ένα από τα αυτοκίνητά μας».

Μέχρι το τέλος του έτους, η εταιρεία Shell παρήγαγε μια ταινία 30 λεπτών για τον εκπληκτικό αγώνα του Le Mans του 1952, αποτίοντας ιδιαίτερο φόρο τιμής στην γενναία οδήγηση του Levegh. Αργότερα μέσα στη σεζόν κέρδισε το Coupe d’Automne στο Linas-Montlhéry και το 1953 ήταν ξανά στο Le Mans, τερματίζοντας 8ος μαζί με τον Charles Pozzi στο ίδιο ιδιωτικό του Talbot.

24 Heures du Mans 1955 | To δράμα…

Ο Pierre Levegh, ήταν σχεδόν πενήντα ετών όταν η Mercedes-Benz επέστρεψε τελικά στο Le Mans και τον κάλεσε να οδηγήσει μία από τις τρεις 300 SLR που συμμετείχαν στον 24ωρο αγώνα, για να αντικαταστήσει τον Hans Herrmann, ο οποίος τραυματίστηκε στις δοκιμές για το Grand Prix του Μονακό.

Οι Juan Manuel Fangio-Stirling Moss με το Νο19 και Karl Kling-André Simon με το Νο21 ήταν οι team mate του, ενώ ο Levegh μοιράστηκε το αυτοκίνητο με το No20 με τον Αμερικανό John Fitch. Κατά τη διάρκεια των δοκιμών, ο Levegh αποδείχθηκε ο πιο αργός οδηγός της ομάδας. Την ημέρα του αγώνα, Σάββατο 11 Ιουνίου 1955, οι Levegh και Fitch συμφώνησαν να διατηρήσουν έναν σταθερό ρυθμό για το πρώτο μισό του αγώνα και να επιτεθούν μόνο την Κυριακή, όταν ο ανταγωνισμός θα άρχιζε να κουράζεται. Την τρίτη ώρα του αγώνα, ο Pierre Levegh ήταν στην έκτη θέση. Μπαίνοντας στην ευθεία Tribunes, η Jaguar D-Type του Mike Hawthorn μπήκε στα πιτς, επιβραδύνοντας μπροστά από την Austin-Healey 100S του Lance Macklin. Ο Macklin αναγκάστηκε να κάνει έναν ελιγμό, για να αποφύγει το τρακάρισμα, κλείνοντας τον δρόμο της ταχύτερης Mercedes του Levegh που ήταν ακριβώς μπροστά από τον teammate του στη Mercedes, τον Αργεντινό Juan Manuel Fangio. Αφού χτύπησε σε ένα χωμάτινο ανάχωμα στην αριστερή πλευρά του δρόμου, το αυτοκίνητο του Levegh εκτοξεύτηκε στον αέρα, σκορπίζοντας εξαρτήματα στο πλήθος. Ο Levegh εκσφενδονίστηκε από το αυτοκίνητο και σκοτώθηκε επί τόπου, κατά την προσγείωση!

Το αμάξωμα της Mercedes, με υψηλή περιεκτικότητα σε μαγνήσιο, πήρε φωτιά. Ο συνδυασμός της φωτιάς και των ιπτάμενων εξαρτημάτων του αυτοκινήτου σκότωσε 84 θεατές και πάνω από 100 τραυματίστηκαν! Ο αγώνας συνεχίστηκε προκειμένου να αποφευχθεί μια μαζική έξοδος θεατών, η οποία θα είχε μπλοκάρει όλους τους δρόμους πρόσβασης που χρειάζονταν για τη χρήση των ασθενοφόρων που ανταποκρίθηκαν. Μετά από συνεννόηση με τη Στουτγάρδη, ο Neubauer απέσυρε όλα τα αυτοκίνητα Mercedes-Benz από τον αγώνα ως ένδειξη σεβασμού στα θύματα και μέχρι το τέλος του έτους και γενικότερα για τα επόμενα 30 χρόνια! Πράγμα που δεν έκανε όμως η ομάδα της Jaguar, που συνέχισε και κέρδισε τον αγώνα, με τους Mike Hawthorn-Ivor Bueb.

Γνωστή ως η καταστροφή του Le Mans το 1955,  ”Le Mans disaster”, η καταστροφική σύγκρουση παραμένει το πιο θανατηφόρο δυστύχημα στην ιστορία του μηχανοκίνητου αθλητισμού!

Σύμφωνα δε με την τραγική διήγηση του ίδιου του Fangio, ο οποίος ήταν ακριβώς από πίσω του, η τελευταία πράξη στην ζωή του Pierre Levegh, ήταν να σηκώσει με τρόμο το χέρι του για να ειδοποιήσει τον Αργεντινό για τον επερχόμενο κίνδυνο. Ο ίδιος θεωρούσε πάντα, πως ήταν ένα νόημα που του έσωσε την ζωή…

Ο Pierre Bouillin, παγκοσμίως γνωστός ως “Pierre Levegh”, τάφηκε στο Cimetière du Père-Lachaise στο Παρίσι της Γαλλίας, μαζί με τον θείο του Alfred Velghe.

Πηγή: Motorsport Memorial

Το άρθρο Σαν Σήμερα: 11 Ιουνίου 1955 | Σκοτώνεται ο Pierre Levegh στο πιο θανατηφόρο δυστύχημα στην ιστορία του μηχανοκίνητου αθλητισμού… εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

Ένας από τους πρωτοπόρους οδηγούς αγώνων αυτοκινήτων της χώρας του, ο Ali Sipahi

O Ali Ferhan Mirac Sipahi, όπως ήταν όλο το όνομά του, θεωρείται ο μεγαλύτερος Τούρκος οδηγός ράλλυ στην ιστορία. Γεννημένος στην Άγκυρα της Τουρκίας το 1932, ο Ali Sipahi  ξεκίνησε την αγωνιστική του καριέρα σε ηλικία 20 ετών, ενώ ζούσε με την οικογένειά του στη Σουηδία.

Πίσω στην πατρίδα του, το 1953, ο Ali Sipahi ήταν ένα από τα μέλη της οργανωτικής επιτροπής της πρώτης έκδοσης του Türkiye Rallisi, που εγκρίθηκε από την TTOK-Türkiye Turing Ve Otomobil Kurumu (Τουρκική Ένωση Τουρισμού και Αυτοκινήτου), καλύπτοντας μια διαδρομή 2.500 χλμ. (1.550 μιλίων). Οι αγώνες αυτοκινήτου είχαν ανασταλεί στην Τουρκία κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και οι δραστηριότητες ράλλυ επανεκκίνησαν μόλις εκείνη τη χρονιά. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950, ο Sipahi έγινε κορυφαίος οδηγός ράλλυ σε μεγάλες τοπικές διοργανώσεις όπως το Ράλλυ Αιγαίου και το Günaydın’ın Türkiye Rallisi, ενώ άρχισε επίσης να συμμετέχει με σημαντικές δεξιότητες και γνώσεις σε διεθνείς αγώνες στο εξωτερικό…

Ο Ali Sipahi συμμετείχε σε αρκετές διοργανώσεις του Ράλλυ Μόντε Κάρλο, καθώς και στο Ράλλυ RAC, με συνοδηγό τη σύζυγό του Sevim Sipahi Trupi. Το καλύτερο αποτέλεσμα της διεθνούς καριέρας του ήταν η νίκη στην κατηγορία Group 1 (στην έκτη θέση συνολικά), στο Ράλλυ Ακρόπολις του 1971, με συνοδηγό τον Dogan Zorlu σε μια BMW 2002 Ti βελτιωμένη από την Alpina. Στο τιμόνι του ίδιου αυτοκινήτου, τερμάτισε ένατος και στο Ράλλυ Ακρόπολις την προηγούμενη χρονιά…

Το 1974 ο Sipahi εντάχθηκε στην εργοστασιακή ομάδα της Tofas, κατακτώντας μια αξιοσημείωτη όγδοη θέση συνολικά στο Ράλλυ Παγκοσμίου Κυπέλλου Λονδίνο-Σαχάρα-Μόναχο, σε ένα Tofas Murat 124 με συνοδηγό την Asmi Avcioglu. Το Tofas Murat 131 ήταν μια τοπική έκδοση του Fiat 131, που κατασκευαζόταν σε μια γραμμή συναρμολόγησης που αρχικά εγκαταστάθηκε στο Τορίνο και η οποία αποσυναρμολογήθηκε στη συνέχεια, ανακατασκευάστηκε και τέθηκε σε λειτουργία στην τουρκική πόλη της Προύσας.

Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο Μόντε Κάρλο το 1975 και τερμάτισε 19ος οδηγώντας ένα Fiat 128. Την Κυριακή 1 Ιουνίου 1980, κατά τη διάρκεια της τελευταίας Ειδικής Διαδρομής Karabiga-Can-Balya-Gönen του Uluslararası Günaydın’ın Türkiye Rallisi του 1980, το Tofas Murat 131 που οδηγούσε ο Ali Sipahi έχασε τον έλεγχο και συνετρίβη. Αργότερα διαπιστώθηκε ότι ο οδηγός υπέστη θανατηφόρα καρδιακή προσβολή πριν από τη συντριβή, ενώ φημολογείται ότι ήταν νεκρός πριν από την πρόσκρουση. Ήταν 48 ετών…

Λίγα χρόνια πριν, το 1975 ο Ali Sipahi είχε υποστεί άλλη μια καρδιακή προσβολή ενώ αγωνιζόταν, η οποία απαιτούσε καρδιοχειρουργική επέμβαση. Η συνοδηγός του, Sevim Sipahi Trupi, υπέστη σοβαρούς τραυματισμούς στο ατύχημα. Συνέχισε να αγωνίζεται τα επόμενα χρόνια, και έγινε τέσσερις φορές πρωταθλήτρια συνοδηγών Ράλλυ Τουρκίας.

Για την ιστορία, το τουρκικό κοινό και η κοινότητα του μηχανοκίνητου αθλητισμού της χώρας σοκαρίστηκαν βαθιά από την είδηση ​​του θανάτου του Αli Sipahi. Το αυτοκίνητό του είχε τον αριθμό 13 και από τότε ο αριθμός 13 δεν είχε δοθεί ποτέ ξανά σε καμία αγωνιστική διοργάνωση στην Τουρκία, ενώ η μνήμη του διαιωνίστηκε από το “Pirelli – Αli Sipahi Rally”, έναν γύρο του Τουρκικού Πρωταθλήματος Ράλλυ που διεξαγόταν μέχρι τη δεκαετία του 1990.

Ο γιος του, Emin Αli Sipahi, ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του και έγινε κορυφαίος οδηγός ράλλυ στην Τουρκία…

Το άρθρο In Memoriam: Ali Sipahi [1932 – 1980] εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

Η Formula 1 επέστρεψε με τον 6ο γύρο, το Grand Prix του Μονακό. Η θρυλική πίστα βρίσκεται στους δρόμους του Πριγκιπάτου και είναι η μικρότερη πίστα στο ημερολόγιο, με μήκος 3.337 χλμ., 19 στροφές και 78 γύρους, που καλούνται να κάνουν τα μονοθέσια. Έχει δεχθεί αρκετές τροποποιήσεις από το 1950, με τους οδηγούς να μην έχουν περιθώριο λάθους, αλλιώς υπάρχει το ατύχημα.

Λατρεμένη από μερικούς, μισητή από άλλους, δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο, η πιο διάσημη πίστα στο κόσμο. Το πρώτο Grand Prix του Μονακό πραγματοποιήθηκε στις 14 Απριλίου 1929 και ο αγώνας έγινε μέρος του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και συμπεριλήφθηκε στο πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Οδηγών το 1950. Το Πριγκιπάτο διατηρεί τη θέση του κάθε χρόνο από τότε!

Το Grand Prix του Μονακό θεωρείται ευρέως ως ένας από τους σημαντικότερους και πιο διάσημους αγώνες αυτοκινήτου στον κόσμο και μαζί με τον αγώνα Indianapolis 500 και τις 24 Ώρες του Le Mans, αποτελούν το Triple Crown (Τριπλό Στέμμα) των τριών πιο διάσημων αγώνων μηχανοκίνησης στον κόσμο!

Για την ιστορία, ο Graham Hill είναι ο μόνος Παγκόσμιος Πρωταθλητής οδηγός που έχει κερδίσει το «Τριπλό Στέμμα» μέχρι σήμερα, κερδίζοντας και τους τρεις αγώνες. Από τους πιο νεότερους Παγκόσμιους Πρωταθλητές, ο μόνος διεκδικητής είναι ο Fernando Alonso, που του λείπει μόνο η νίκη στο Indianapolis 500.

«Το Μονακό είναι μια όμορφη πίστα και μια πραγματική πίστα για οδηγούς. Νιώθεις σαν τρέλα μέσα σε ένα αυτοκίνητο της F1» …εξηγεί ο πρώην οδηγός της Renault F1, Jolyon Palmer.

Ενώ ο τρεις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής της F1, Nelson Piquet, περιγράφει τον αγώνα στο Μονακό ως «σαν να κάνεις ποδήλατο στο σαλόνι σου, με τους οδηγούς να πρέπει να περνούν την κλωστή σε μια στενή λωρίδα ασφάλτου ανάμεσα σε επιβλητικές, τιμωρητικές μπαριέρες. Δεν υπάρχει σχεδόν ούτε μια στιγμή για χαλάρωση, με τις στροφές να έρχονται πυκνές και γρήγορες, και τις ευθείες να περνούν αστραπιαία, πράγμα που σημαίνει ότι είναι μια τόσο ψυχική όσο και σωματική δοκιμασία».

Πρώτος νικητής στο Πριγκιπάτο το 1950, είναι ο Juna Manuel Fangio με Alfa Romeo, με τους Alberto Ascari με Ferrari και Louis Chiron με Maserati να τον πλαισιώνουν στο βάθρο. Πολυνίκης του αγώνα είναι ο Ayrton Senna με έξι νίκες, με τους Graham Hill και Michael Schumacher να ακολουθούν με πέντε, ενώ στους κατασκευαστές η McLaren έχει 16 νίκες και η Ferrari 10, με το ρεκόρ πίστας να κατέχει ο Lewis Hamilton (από το 2021) με 1′.12”.909.

Φέτος, ο Kimi Antonelli ήταν ένας από τους ελάχιστους οδηγούς που είχαν ένα απροβλημάτιστο αγώνα στο Μονακό. Ήταν επικεφαλής από την αρχή. Είχε ρυθμό που του επέτρεψε να ελέγχει τον αγώνα και πήρε την πέμπτη του νίκη για φέτος.

Η ομάδα της Ferrari είχε και αυτή τα δικά της. Ο Lewis Hamilton τερμάτισε στη δεύτερη θέση, παρόλο που ήταν ένας από τους οδηγούς που έλαβαν ποινή πέντε δευτερολέπτων για υπερβολική ταχύτητα στο Pit Lane. Πέτυχε το δεύτερο συνεχόμενο βάθρο του στον πιο δύσκολο αγώνα της σεζόν…

Ο Isack Hadjar κράτησε ψηλά την σημαία για την Red Bull, με την τρίτη θέση που πέτυχε στο Μονακό…

Προβλήματα και για τους περσινούς Πρωταθλητές της McLaren. Ο Lando Norris έχασε από τον Pierre Gasly μια θέση στην εκκίνηση. Παρά την πίεση που άσκησε στον οδηγό της Alpine, δεν μπόρεσε να βρει τρόπο να τον προσπεράσει. Στη συνέχεια αντιμετώπισε προβλήματα με τη μονάδα ισχύος του και ενώ συνέχισε για μερικούς γύρους, το πρόβλημα επέστρεψε και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει.

Ο Oscar Piastri από την άλλη, είχε έναν πιο ήσυχο αγώνα, ήταν ένας από τους πολλούς που έλαβαν ποινή χρόνου για υπερβολική ταχύτητα στο Pit Lane. Τελικά πήρε μια αξιόπιστη τέταρτη θέση.

Πολύ καλή εμφάνιση για την ομάδα της Racing Bulls, αφού είδε τα δυο μονοθέσια της να τερματίζουν στην 5η και 6η θέση, με Liam Lawson και Arvid Lindblad αντίστοιχα.

Όσο αφορά τον team mate του νικητή στη Mercedes, George Russell, αυτός ήταν πραγματικά ένας δύσκολος αγώνας. Στην αρχή κόλλησε πίσω από τον Hadjar και στη συνέχεια δέχτηκε ποινή πέντε δευτερολέπτων για υπερβολική ταχύτητα στο pit lane. Και τα λάθη συνεχίζονται…

Όταν μπήκε στα pit, με διαδικασία Safety Car δεν εκτέλεσε την ποινή του. Αυτό του χάρισε μια ακόμη ποινή, drive-through. Αυτό του κόστισε μια καλή θέση στη κατάταξη και κάθε πιθανότητα απόκτησης βαθμών, τερματίζοντας στη 12η θέση.

Τα ίδια και χειρότερα για τον Charles Leclerc της Ferrari, που είχε έναν απογοητευτικό αγώνα. Λίγες ώρες μετά την επέκταση της συνεργασίας του με την Ferrari, έδειξε ότι έχει την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται, όντας ο ταχύτερος στο Free Practice 1 και δεύτερος στο Free Practice 2.

Ξεκίνησε τον αγώνα την Κυριακή πολύ καλά, ήταν στη 3η θέση από την πρώτη στροφή, αλλά δεν κατάφερε να τερματίσει καθώς στον 64ο γύρο, συνέχισε ευθεία στην τελευταία στροφή -έχοντας πρόβλημα με τα πίσω φρένα- χτυπώντας στον τοίχο. Χάνοντας έτσι πολύτιμους βαθμούς στον αγώνα της πατρίδας του.

Να πούμε ότι στην ίδια στροφή στον 56ο γύρο ακριβώς με τον ίδιο τρόπο κτύπησε και ο Lance Stroll με την Aston Martin.

Μεγάλη ατυχία και για τον Max Verstappen της Red Bull, που δεν μπόρεσε να ξεκινήσει καν -όταν άναψαν τα κόκκινα φώτα- από πρόβλημα στον κινητήρα.

Χαρακτηριστικό του αγώνα ότι πολλοί οδηγοί δέχθηκαν ποινή πέντε δευτερολέπτων για παράβαση ορίου ταχύτητας στο pit lane. Οι Lewis Hamilton, George Russell, Oscar Piastri, Pierre Gasly (δυο φορές, μια κατά την διάρκεια του αγώνα και μια μετά τον τερματισμό) και Franco Colapinto.

Επόμενος αγώνας του ημερολογίου της Formula 1, το Grand Prix Catalunya, στην Ισπανία στις 14 Ιουνίου.

ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

1. Kimi Antonelli            Mercedes
2. Lewis Hamilton            Ferrari
3. Isack Hadjar                Red Bull
4. Oscar Piastri                McLaren
5. Liam Lowson           Racing Bulls
6. Arvid Lindblad         Racing Bulls
7. Pierre Gasly                  Alpine
8. Alexander Albon        Williams
9. Esteban Ocon                Haas
10. Fernando Alonso     Aston Martin

*O Pierre Gasly μετά την λήξη του αγώνα δέχθηκε ποινή 5 δευτερολέπτων, για παραβίαση του ορίου ταχύτητας στο pit lane και έχασε δυο θέσεις.

Το άρθρο F1: 6oς Γύρος – GP Μονακό [05 – 07 Ιουνίου 2026] εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

Υπεροχή της Toyota μέσα στη έδρα της…

Με έδρα τις νομαρχίες Aichi και Gifu, στην Toyota City, που είναι η έδρα της ομάδας Toyota GAZOO Racing, διεξήχθη ο έβδομος γύρος του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Ράλλυ (WRC), το Ράλλυ Ιαπωνίας.

Το Ράλλυ Ιαπωνίας διεξήχθη αρχικά ως χωμάτινος αγώνας από το 2004 έως το 2010, πριν επιστρέψει στο ημερολόγιο του WRC το 2022 ως ένας αμιγώς ασφάλτινος αγώνας. H εκκίνηση, ο τερματισμός και το service park ήταν στο Toyota stadium. Τρία σκέλη με 20 ασφάλτινες Ειδικές Διαδρομές, στενές και ελικοειδής, με πολύ λίγες ευθείες, συχνά πλαισιωμένες από μπαριέρες ή πυκνά δέντρα. Είναι από τις στενότερες και πιο τεχνικές ειδικές από οποιαδήποτε άλλη διοργάνωση του WRC, με συνεχώς μεταβαλλόμενη πρόσφυση και καιρικές συνθήκες.

Ο αγώνας στην Ιαπωνία, με 32 συμμετοχές φέτος, είναι ένα μέρος όπου κάθε δευτερόλεπτο μετράει, όπου μπορεί να ανεβάσει ή να «καταστρέψει» πρωταθλητές σε μια στιγμή.

Γι’ άλλον ένα αγώνα η Toyota έδειξε τη δύναμή της και μάλιστα μέσα στην έδρα της, στον τελευταίο ασφάλτινο αγώνα για τα αυτοκίνητα της κατηγορίας Rally 1. Τα αυτοκίνητά της κατέλαβαν τις τέσσερις πρώτες θέσεις της κατάταξης!

Οι Elfyn Evans – Scott Martin, πήραν τη νίκη, την τρίτη τους στην Ιαπωνία και την δεύτερη για φέτος. Από τη δεύτερη Ειδική Διαδρομή πήραν την αρχηγία και μετά από 20 ειδικές τερμάτισαν πρώτοι, ενισχύοντας το προβάδισμά τους στη βαθμολογία για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ.

Οι περσινοί Παγκόσμιοι Πρωταθλητές, Sebastien Ogier – Vincent Landais, τερμάτισαν στη δεύτερη θέση κάνοντας έναν μυαλωμένο αγώνα χωρίς ρίσκα.

Ακολούθησαν οι Sami Pajari – Marko Salminen, πετυχαίνοντας το πέμπτο βάθρο τους σε επτά αγώνες φέτος, κατακτώντας αρκετές νίκες σε Ειδικές Διαδρομές, με τον Pajari στο τέλος του αγώνα να δηλώνει τα εξής: «Το συναίσθημα είναι καλό και είναι ωραίο που επέστρεψα στο βάθρο. Ήταν κρίμα που το χάσαμε στην Πορτογαλία, καθώς θα ήταν ένα καλό σερί. Και είναι ακόμη πιο μεγάλο κρίμα που είναι το τελευταίο ράλλυ για αυτά τα αυτοκίνητα (Rally1) σε άσφαλτο».

Και στη τέταρτη θέση τερμάτισαν οι Takamoto Katsuta – Aaron Johnston, ολοκληρώνοντας τον θρίαμβο της Toyota Gazoo Racing μέσα στη έδρα της, μπροστά στους οπαδούς της πατρίδας του οδηγού, με τον Katsuta να δηλώνει: «Λυπάμαι για τους Ιάπωνες οπαδούς. Δεν μπορέσαμε καν να ανέβουμε στο βάθρο. Το όνειρό μου συνεχίζεται… Ιδιαίτερες ευχαριστίες σε όλους τους Ιάπωνες οπαδούς. Θα προσπαθήσω του χρόνου να κερδίσω»!

Στην 5η θέση τερμάτισε το πρώτο i20 Rally 1, με τους Andrien Fourmaux – Alexandre Coria ως το κορυφαίο πλήρωμα της Hyundai Shell Mobis World Rally Team.

Οι Thierry Neuville – Martijn Wyadeghe ολοκλήρωσαν ένα δύσκολο τριήμερο στην 6η θέση, αφού δυσκολεύτηκαν να βρουν ισορροπία στο i20 Rally 1 τους, ενώ ο Hayden Paddon – John Kannard, έφεραν το τρίτο Hyundai στην 7η θέση.

Με την Toyota να δίνει τον ρυθμό και την Hyundai να αγωνίζεται για το βάθρο, η M-Sport προσπαθούσε για μια θέση στη 10δα της κατάταξης. Ωστόσο, για την ομάδα της M-Sport, ο αγώνας στη Ιαπωνία δεν ήταν καθόλου καλός. Οι Jon Armstrong – Shane Byrne, στη πρώτη τους φορά στη Ιαπωνία αντιμετώπισαν για άλλη μια φορά προβλήματα με το σύστημα ενδοεπικοινωνίας (το ίδιο πρόβλημα που είχαν και στο αγώνα στα Κανάρια Νησιά), δεν μπόρεσαν να βρουν ρυθμό και τερμάτισαν στην 8η θέση.

Οι Team mate τους, Joshua McErlean – Eoin Treacy, ήταν «εκτός κλίματος»  χάνοντας πολύτιμο χρόνο στην 5η ειδική αφού σταμάτησαν για να αντικαταστήσουν έναν τροχό, κάνοντας και ένα παραπάνω ”donut” σε μια περιστροφή από ένα βαρέλι. Τελικά τερμάτισαν στην 10η θέση γενικής.

Όσο αφορά στο πέμπτο Toyota Yaris Rally 1 (ναι ήταν πέντε!), με τους Oliver Solberg – Elliott Edmnondson, είναι μια μεγάλη συζήτηση. Ήταν οι πιο κοντινοί αντίπαλοι των νικητών, πριν εγκαταλείψουν στη μέση από το δεύτερο σκέλος, στη 10η Ειδική Διαδρομή, από βγάλσιμο!

Ο Οliver έχει την ταχύτητα, αλλά τα αποτελέσματα λένε άλλα. Νίκη στο Μόντε Κάρλο. Βάθρο στη Πορτογαλία. Αλλά από εκεί και πέρα, εγκατάλειψη στο Σαφάρι και στους τρις επόμενους αγώνες, Κροατία, Κανάρια Νησιά και Ιαπωνία από ένα βγάλσιμο!

Κανείς δεν αμφισβητεί το ταλέντο του. Απλώς πρέπει να μετατρέψει την ταχύτητα σε αποτελέσματα. Όταν δε ρωτήθηκε ο εννιά φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής Sebastien Ogier, για το ατύχημα του Solberg είπε: «Δεν με εκπλήσσει το ατύχημα του Oliver. Οδηγάει με πολύ ρίσκο. Είναι κρίμα».

WRC2

Οι Nikolay Gryazin – Konstantin Aleksandrov με Lancia Ypsilon HF Integrale ήταν οι νικητές της κατηγορίας WRC2 στη Ιαπωνία. Είναι η πρώτη νίκη μετά από την επανένταξη της ομάδας της Lancia στο WRC.

O οδηγός με την βουλγαρική αγωνιστική άδεια, οδήγησε γρήγορα σε όλο τον αγώνα, σημειώνοντας χρόνους μέσα στους δέκα πρώτους (σε μια ειδική μάλιστα πήρε την 8η θέση κερδίζοντας αυτοκίνητα Rally 1 στα «ίσα») παίρνοντας την νίκη, ένα αποτέλεσμα που είναι η πρώτη νίκη του στο WRC2 από τον περσινό αγώνα και τον ανέβασε στην κορυφή του Πρωταθλήματος οδηγών WRC2 για το 2026.

Στη δεύτερη θέση, 0.18 δευτερόλεπτα πίσω, τερμάτισαν οι Ισπανοί Alejandro Cachon – Borja Rozada με Toyota Yaris Rally 2, που ήταν και οι μόνοι που κινήθηκαν στους ρυθμούς των νικητών, ενώ το βάθρο της κατηγορίας έκλεισαν οι Yuki Yamamoto – James Fulton επίσης με Toyota Yaris Rally 2.

WRC3

Στην κατηγορία WRC3 είχαν δηλώσει συμμετοχή μόνο τρία αυτοκίνητα. Πρώτοι τερμάτισαν οι Ghjuanni Rossi – Kylian Sarmezan με Ford Fiesta Rally 3. Στην δεύτερη θέση οι Nicolas Otto – Hugo Magalhaes με ίδιο αυτοκίνητο και η τρίτη συμμετοχή ήταν ελληνική! Οι Γιώργος Βασιλάκης – Allan Harryman με Ford Fiesta Rally 3. Δυστυχώς είχαν μια έξοδο στην 17η Ειδική Διαδρομή και εγκατέλειψαν…

Το WRC συνεχίζεται αυτόν τον μήνα με το θρυλικό Ράλλυ Ακρόπολις, με το οποίο ξεκινά μια σειρά αγώνων σε χώμα. Το «δικό μας» Ράλλυ θα πραγματοποιηθεί στο Λουτράκι από τις 25 έως τις 28 Ιουνίου…

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Jaanus Ree Photography, Toyota Gazoo Racing, Hyundai Motorsport, Skoda Motorsport

ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

1. Elfyn Evans – Scott Martin                                  Toyota Yaris Rally 1
2. Sebastien Ogier – Vincent Landais                      Toyota Yaris Rally 1
3. Sami Pajari – Marko Salminen                            Toyota Yaris Rally 1
4. Takamoto Katsuta – Aaron Johnston                   Toyota Yaris Rally 1
5. Adrien Fourmaux – Alexandre Coria                   Hyundai i20 Rally 1
6. Thierry Neuville – Martijn Wydaeghe                 Hyundai i20 Rally 1
7. Hayden Paddon – John Kennard                          Hyundai i20 Rally 1
8. Jon Armstrong – Shane Byrne                               Ford Puma Rally 1
9. Nikolay Gryazin – Kontantin Aleksandrov      Lancia Ypsilon HF Rally 2
10. Joshua McErlean – Eoin Treacy                            Ford Puma Rally 1

Το άρθρο WRC: 7ος Γύρος – Ράλλυ Ιαπωνίας [29 – 31 Μαΐου 2026] εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

Δεύτερη συνεχόμενη νίκη του Latvala στο Ιστορικό Ακρόπολις!

Το Ιστορικό Ράλλυ Ακρόπολις, ο δεύτερος γύρος του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ράλλυ Χώματος Ιστορικών Αυτοκινήτων, ενός νέου θεσμού που καθιέρωσε φέτος η Παγκόσμια Ομοσπονδία Αυτοκινήτου FIA διαχωρίζοντας το μέχρι πρότινος ενιαίο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ιστορικών Ράλλυ σε δυο μέρη (ασφάλτινο και χωμάτινο)…

Συνολικά 21 πληρώματα από το εξωτερικό ταξίδεψαν στη χώρα μας για να αγωνιστούν στις 13 Ειδικές Διαδρομές του αγώνα, από το σύνολο των 63 που δήλωσαν συμμετοχή στην κατηγορία Sporting του αγώνα.

Με όλους τους πρωταγωνιστές του θεσμού να δηλώνουν παρών στον σημαντικότερο αγώνα Ιστορικών αυτοκινήτων με στόχο την «περιπέτεια» αλλά και τη συγκομιδή βαθμών και για τους δυο θεσμούς. Προσμετρά παράλληλα και στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ράλλυ Ιστορικών, αποτελώντας τον τρίτο αγώνα της χρονιάς για τον τοπικό θεσμό. Έχει μάλιστα συντελεστή 3, γεγονός που μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικό για τη συνέχεια του θεσμού. Μάλιστα, το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ράλλυ Ιστορικών αυτοκινήτων περιλαμβάνει φέτος έξι αγώνες, τόσο σε χωμάτινη, όσο και σε ασφάλτινη επιφάνεια, με τους δύο πρώτους αγώνες της σεζόν να έχουν ήδη ολοκληρωθεί: το Ράλλυ Λαμίας σε άσφαλτο και το Ράλλυ Στερεάς Ελλάδας σε χώμα. Και στους δυο αγώνες νικητές ήταν οι Μάριος Σταφυλοπάτης – Γιώργος Χατζηρήγας. Στην άσφαλτο της Λαμίας με μια ΒMW M3 E30 και στα χώματα οδηγώντας μία Lancia Delta Integrale 16V.

Σε ό,τι αφορά στο Ιστορικό Ακρόπολις τώρα, στις εγκαταστάσεις της Έκθεσης Λαμίας ήταν το Service Park, καθώς επίσης και το αρχηγείο του αγώνα. Το απόγευμα της Παρασκευής 22 Μαΐου πραγματοποιήθηκε η Πανηγυρική Εκκίνηση του αγώνα από την Πλατεία Ελευθερίας στη Λαμία και αμέσως μετά έγινε η πρώτη Ειδική Διαδρομή «Στίρφακα» των 12,07 χλμ. με προβολείς η οποία ήταν νυχτερινή.

Το Σάββατο 23 Μαΐου, το πρόγραμμα είχε συνολικά επτά Ειδικές Διαδρομές στους Νομούς Φθιώτιδας και Καρδίτσας. Αρχικά, η Ειδική Διαδρομή «Καλαμάκι» των 12,99 χλμ. και η ειδική «Μακρυράχη» των 8,37 χλμ., η οποία έχει συνδέσει το όνομά της με το Ράλλυ Ακρόπολις, αποτελώντας αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα τις δεκαετίες του ’80 και του ’90.

Στη συνέχεια η ειδική «Αχλαδιά» των 13,45 χλμ., ακολοθούμενη από το δεύτερο πέρασμα από την «Μακρυράχη» και «Αχλαδία», με τον «Ταρζάν» των 15.05 χλμ. Μια διαδρομή που έχει γράψει τη δική της ξεχωριστή ιστορία στο Ράλλυ Ακρόπολις μέσα στο δάσος της Οίτης, αποτελώντας διαχρονικά μια πραγματική δοκιμασία για τα πληρώματα.

Το σκέλος του Σαββάτου ολοκληρώθηκε με την ειδική διαδρομή «Στίρφακα» με το φως της ημέρας. Το σκέλος της Κυριακής είχε πέντε Ειδικές Διαδρομές, τις «Αμφίκλεια» – 13.17 χλμ., «Ελάτεια» – 11.65 χλμ., «Μαυρονέρι» – 13.35 χλμ., «Θήβα» – 14.91 χλμ. και «Νεοχωράκι» – 13.62 χλμ.,  με τα πληρώματα να τερματίζουν στην Αθήνα, με φόντο τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης.

Νικητές είναι οι Jari-Matti Latvala-Tomiya Maekawa, με τον Φινλανδό οδηγό να κερδίζει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Κέρδισαν όλες τις Ειδικές Διαδρομές του Σαββάτου και τις τρεις πρώτες ειδικές της Κυριακής. Ωστόσο, το φινάλε αποδείχθηκε ιδιαίτερα αγχωτικό για το πλήρωμα, καθώς δύο Ειδικές Διαδρομές πριν από τον τερματισμό παρουσιάστηκε πρόβλημα στο turbo της Toyota Celica Turbo 4WD ST185. Όμως, έμειναν ψύχραιμοι και κατάφεραν να φτάσουν πρώτοι στον τερματισμό, με το αγωνιστικό να βγάζει καπνούς!

Στο δεύτερο σκαλί του βάθρου ανέβηκαν οι Kris Rosenberger-Nicola Januschke Bleicher. Το πλήρωμα του Subaru Impreza 555 οδήγησε κρατημένα το Σάββατο λόγω της αρκετής λάσπης. Στη συνέχεια, όμως, ανέβασαν ρυθμό, κέρδισαν μία Ειδική Διαδρομή και πανηγύρισαν το πρώτο τους βάθρο στο φετινό Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.

Τρίτοι γενικής και πρώτοι Έλληνες τερμάτισαν οι Αχιλλέας Χριστοδούλου-Κωνσταντίνος Σούκουλης με Mitsubishi Lancer Evo VI. Ταλαιπωρήθηκαν στην αρχή του αγώνα από μια λάθος επιλογή ελαστικών, στη συνέχεια όμως βρήκαν ρυθμό και ανέβηκαν για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο βάθρο του αγώνα.

Οι Gregoire de Mevius-Andre Leyh τερμάτισαν στην τέταρτη θέση με Nissan Sunny GTI-R. O Παγκόσμιος πρωταθλητής της κατηγορίας Ν του 1997 κινήθηκε γρήγορα από την αρχή, πετυχαίνοντας μάλιστα τον πρώτο χρόνο στην τελευταία διαδρομή του αγώνα.

Στον πρώτο τους αγώνα με Mitsubishi Lancer Evo VI, οι Κύπριοι, Πέτρος Παντελή-Αντώνης Χρυσοστόμου κατάφεραν να τερματίσουν στην πέμπτη θέση της γενικής κατάταξης, αν και αντιμετώπισαν προβλήματα πρώτα με την ανάρτηση στο πρώτο σκέλος και ύστερα με το antilag του Mitsubishi, το οποίο δεν έγινε ποτέ.

Επίσης προβλήματα, κυρίως μηχανικά, αντιμετώπισαν και οι Vojtech Stajf-Veronika Havelkova με την Toyota Celica ST165, για πρώτη φορά σε χωμάτινο αγώνα, ολοκληρώνοντας τελικά τον αγώνα στην έκτη θέση της γενικής κατάταξης.

Πολύ καλή εμφάνιση και από τους Christophe Jacob-Isabelle Regnier με Ford Escort RS1800 MKII, οι οποίοι τερμάτισαν στην έβδομη θέση της γενικής, στην πέμπτη μεταξύ των πληρωμάτων που βαθμολογούνται στον διεθνή θεσμό και στην πρώτη στην Κατηγορία 3, οδηγώντας γρήγορα και χωρίς ρίσκα.

Μια θέση πιο πίσω και στη δεύτερη θέση της Κατηγορίας 3 βρέθηκαν οι Nemo Mazza-Mauro Marchiori επίσης με Ford Escort RS1800 MKII, ένα πλήρωμα που ακολουθεί φέτος τον θεσμό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.

Ένατοι γενικής και πρώτοι στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ράλλυ Ιστορικών αυτοκινήτων κατηγοριών 1-4 ολοκλήρωσαν την προσπάθειά τους οι Αλέξανδρος Χριστοδούλου-Αθανάσιος Σαμαράς με Lancia 037 Rally, ενώ την δεκάδα της γενικής έκλεισαν οι Σπύρος Μουστάκας-Απόστολος Λακασάς στην πρώτη συμμετοχή του οδηγού στην κατηγορία Sporting του Ιστορικού Ράλλυ Ακρόπολις. Εκμεταλλευόμενοι τις δυνατότητες του τετρακίνητου Mazda 323 GT-R τα κατάφεραν περίφημα στις λασπωμένες συνθήκες, εντυπωσιάζοντας τους θεατές με τα περάσματά τους.

Στη κατηγορία των 1600 κ.εκ. πρώτοι είναι οι Ιωάννης Παράβαλος-Διονύσης Κολοτούρος με Toyota Corolla AE92, παρά τις αρκετές δυσκολίες που αντιμετώπισαν, ενώ τη νίκη στη κατηγορία των 1300 κ.εκ. κατέκτησαν οι Άκης Λαδιάς-Μιχάλης Πατρικούσης με Toyota Starlet, έχοντας μια ωραία «μάχη» με δυο άλλα Toyota Starlet, αυτά των Γιώργο Μπερτσάτο-Κώστα Κόντο και Μιχάλη Νομικό-Ιωάννη Γιώτη, οι οποίοι συμπλήρωσαν το βάθρο στα 1300 κ.εκ.

Το πιο παλιό αγωνιστικό του αγώνα, ένα Skoda Octavia Super του 1961, με τους Oldrich Kovarik snr-Karel Jiratko, τερμάτισε στη 45η θέση γενικής, κερδίζοντας τους βαθμούς της πρώτης θέσης στην Κατηγορία 1 του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.

Στον αγώνα συμμετείχαν και τρία πληρώματα από την Θεσσαλονίκη. Οι Νίκος Παυλίδης – Δημήτρης Κουμποτής με Fiat 131 Racing που τερμάτισαν στη 11η θέση της γενικής. Και οι Αντώνης Γκάνος – Πέτρος Κώνστας με Mercedes 190 E 2.3, που τερμάτισαν στην 36η θέση, έχοντας δυο θέσεις πιο πάνω τον υιό του Αλέξανδρο με συνοδηγό την Ουρανία Κυρλαγκίτση και αυτοκίνητο ένα Toyota Starlet EP81.

To Χωμάτινο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ιστορικών Αυτοκινήτων πηγαίνει για τον τρίτο γύρο στη Φινλανδία, με το Lahti Historic Rally 2026, στις 20 – 22 Αυγούστου.

Όσο αφορά στο πρόγραμμα του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ράλλυ Ιστορικών Αυτοκινήτων, αυτό συνεχίζεται με το Ράλλυ Ευβοϊκού, στις 3 – 4 Οκτωβρίου.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Historic Acropolis Rally

ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

1. Jari-Matti Latvala – Tomiya Maekawa                                 Toyota Celica ST-185
2. Kristopher Rosenberger – Nicola Bleicher                       Subaru Impreza Gt Turbo
3. Αχιλλέας Χριστοδούλου – Κώστας Σούκουλης        Mitsubishi Lancer Evo VI
4. Gregoire de Mevius – Andre Leyh                                        Nissan Sunny GTI-R
5. Πέτρος Παντελή – Αντώνης Χρυσοστόμου               Mitsubishi Lancer Εvo VI
6. Vojtech Stajf – Veronika Havelkova                                     Toyota Celica ST-165
7. Christophe Jacob – Isabelle Regnier                                     Ford Escort RS MK II
8. Nemo Mazza – Mauro Marchioni                                         Ford Escort RS MK II
9. Αλέχανδρος Χριστιδούλου – Θανάσης Σαμαράς              Lancia 037 rally
10. Σπυρίδων Μουστάκας – Απόστολος Λακασάς                 Mazda 323 GT-R

Το άρθρο Ευρ. Πρωτ. Ράλλυ Χώματος Ιστορ. Αυτοκινήτων: 2ος Γύρος – Ιστορικό Ράλλυ Ακρόπολις [22 – 24 Μαΐου 2026] εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

ALBERTO ASCARI

Σαν σήμερα, πριν 71 χρόνια (το 1955) σκοτώνεται ο τελευταίος Ιταλός παγκόσμιος πρωταθλητής της F1, ο Alberto Ascari. Λίγα λόγια γι’ αυτόν…

Πριν από 118 χρόνια, στις 13 Ιουλίου του 1918, γεννήθηκε ο Alberto Ascari, ο τελευταίος Ιταλός παγκόσμιος πρωταθλητής της F1. Ο πατέρας του ήταν επίσης ένας διάσημος οδηγός αγώνων που απασχολούνταν κυρίως στην ομάδα Alfa Romeo, με επικεφαλής εκείνη την εποχή τον Enzo Ferrari.

Ξεκίνησε την αγωνιστική του καριέρα το 1940 με τη βοήθεια του φίλου και μέντορά του, Gigi Villoresi. Το 1949 προσκλήθηκε από τον Enzo Ferrari να ενταχθεί στην ομάδα και αγωνίστηκε σχεδόν ολόκληρη την καριέρα του στην F1 με την ομάδα της Ferrari.

Το 1951, τα αυτοκίνητα της Ferrari άρχισαν να είναι ισάξια των μέχρι τότε αήττητων αυτοκινήτων της Alfa Romeo και ο Ascari κέρδισε τον πρώτο του αγώνα στο γερμανικό GP του 1951, ενώ στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς, στο ισπανικό GP, η Ferrari έκανε λάθος επιλογή ελαστικών και ο τίτλος πήγε ξανά στην ομάδα της Alfa.

Το 1952 παρουσιάστηκε μια νέα φόρμουλα και -καθώς η Ferrari 500 ήταν το καλύτερο αυτοκίνητο της F2- είχαν τις καλύτερες πιθανότητες να κερδίσουν τον τίτλο. Ο Ascari τον κέρδισε πρώτος το 1952 και στη συνέχεια το 1953, οπότε ήταν ο πρώτος που μπόρεσε να υπερασπιστεί τον παγκόσμιο τίτλο του!

Μετά από μια διαφωνία για τον μισθό του, ο Ascari έφυγε από τη Ferrari στο τέλος της σεζόν και μεταπήδησε στη Lancia για το 1954. Ωστόσο, καθώς το αυτοκίνητό τους δεν ήταν τελικά έτοιμο για τον τελευταίο αγώνα της σεζόν, ο Gianni Lancia του επέτρεψε να οδηγήσει δύο φορές για τη Maserati και μία φορά για τη Ferrari. Έτσι, δυστυχώς, δεν είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε τις πραγματικές δυνατότητες του διδύμου Ascari-Lancia, επειδή μετά τον δεύτερο αγώνα τους της σεζόν του 1955 που διεξήχθη στο Μονακό -και όπου ο Ascari γλίτωσε από μια σύγκρουση στο λιμάνι- δοκίμασε ένα σπορ αυτοκίνητο στη Μόντσα, που έμελλε να είναι και το τελευταίο του…

Ο Ascari πέθανε σχεδόν στην ίδια ηλικία με τον πατέρα του (μερικές μέρες λόγω διαφοράς). Ας αναπαυθεί εν ειρήνη…

Το άρθρο Σαν Σήμερα: 26 Μαΐου 1955 | Σκοτώνεται ο Alberto Ascari, o τελευταίος Ιταλός παγκόσμιος πρωταθλητής της F1… εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

Ο Mikko Heikkila νικητής σ’ έναν δραματικό αγώνα…

Στις 22 – 24 Μαΐου πραγματοποιήθηκε ο δεύτερος γύρος για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ράλλυ (ERC) στη Σουηδία. Το Bauhaus Royal Rally of Scandinavia είναι ένας συναρπαστικός χωμάτινος αγώνας που πραγματοποιείται στα γραφικά τοπία της Σκανδιναβίας, δοκιμάζοντας τις ικανότητες και την αντοχή των πληρωμάτων, που μάχονται σε δύσβατα εδάφη με απρόβλεπτες καιρικές συνθήκες.

Η έδρα του αγώνα ήταν στο Karlstad, μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της Σουηδίας. Αλλά και ο χώρος του Parc Fermé, η εκκίνηση και ο τερματισμός του αγώνα ήταν εκεί, ενώ το πρόγραμμα είχε τρία σκέλη και 16 Ειδικές Διαδρομές, με 62 πληρώματα να έχουν δηλώσει συμμετοχή!

Ο αγώνας κρίθηκε από τις ανατροπές που συνέβησαν. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…

Ο πρώην Πρωταθλητής Ευρώπης, Juho Hänninen, είναι εκπαιδευτής της Toyota Gazoo Racing, στο Challenge Program, που έχει καθιερωθεί. Βρέθηκε λοιπόν στη Σουηδία σαν «προπονητής» των νέων ανερχόμενων ταλέντων, Jasper Vaher, Shotaro Goto και Takumi Matsushita. Ο 19χρονος Έσθονος Jaspar Vaher, ο πρώτος μη Ιάπωνας οδηγός που επιλέχθηκε για το Challenge Program της Toyota, οδηγούσε τον αγώνα μετά από 11 Ειδικές Διαδρομές χάρη σε μια εξαιρετική απόδοση με ένα Toyota Yaris Rally 2 εξοπλισμένο με Pirelli. Στην 12η όμως ειδική είχε μια «σύγκρουση» με ένα δένδρο και σταμάτησε εκεί. Μιλώντας μετά το ατυχές περιστατικό του Vaher, ο Hänninen δήλωσε: «Σίγουρα είναι απογοητευμένος, δυστυχώς, ήταν μια μεγάλη απώλεια χρόνου, αλλά καταφέραμε να επισκευάσουμε το αυτοκίνητο και μπόρεσε να οδηγήσει τις απογευματινές ειδικές και αυτό ήταν πραγματικά σημαντικό για αυτόν να επιστρέψει και να μπει στο αυτοκίνητο αμέσως. Είναι κρίμα, αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι ήταν η πρώτη του εμπειρία να ηγείται αυτού του ράλλυ με μεγάλα ονόματα πίσω του. Έχει πολλές δυνατότητες για το μέλλον όταν βλέπεις την απόδοσή του και απλά πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά. Υπάρχουν πολλά θετικά για αυτόν».

Για την ιστορία, ο Vaher προηγούνταν με 9.7 δευτερόλεπτα όταν τράκαρε, δηλώνοντας στη συνέχεια τα εξής: «Ήταν σχεδόν μια επίπεδη στροφή πάνω από την κορυφή. Το πίσω μέρος άρχισε να γλιστράει, είχα τέρμα γκάζι αλλά δεν μπορούσα να το σώσω, έπεσε στο δάσος και γύρισε. Είναι δύσκολο, κάναμε μια αρκετά τέλεια απόδοση μέχρι εκείνο το σημείο. Η ομάδα έκανε τόσο καλή δουλειά για να μας φτάσει εκεί, αλλά απλώς κατέστρεψα όλο το πράγμα, ήταν σαφώς δικό μου λάθος».

Οι Ιάπωνες Goto και Matsushita αποσύρθηκαν επίσης από τον αγώνα μετά από ξεχωριστά ατυχήματα. Μετά από αυτό, την αρχηγία του αγώνα πήρε ένας παλιός γνώριμος του WRC, ο Teemu Suninen (με τρία βάθρα) με Skoda Fabia RS Rally 2. Αλλά η «κατάρα» της πρώτης θέσης ξανακτύπησε και στην 15η -και προτελευταία- ειδική του αγώνα, 1.8 χιλιόμετρα πριν από τον τερματισμό, θα έχει και αυτός ένα βγάλσιμο από τον δρόμο…

Οι Mikko Heikkila – Kristian Temonen, μετά από όλες αυτές τις ανατροπές, ήταν οι νικητές του Royal Rally of Scandinavia, με το Skoda Fabia RS Rally 2 της TGS Motorsport. Χαρίζοντας στη Φινλανδία την πρώτη της νίκη στο ERC από τότε που ο Roope Korhonen θριάμβευσε στην Ουγγαρία τον περασμένο Μάϊο.

Ένα ακόμη πλήρωμα WRC, οι Martiņs Sesks – Renars Francis (με Μ-Sport Ford), επίσης με Skoda Fabia RS Rally 2 και ελαστικά της MRF, τερμάτισε στη δεύτερη θέση του αγώνα, όταν οι Isak Reiersen – Stefan Gustavsson, συμπλήρωσαν το βάθρο του πρώτου χωμάτινου αγώνα για το ERC με ίδιο αυτοκίνητο.

Ο κάτοχος του τίτλου Junior ERC, Calle Carlberg, με συνοδηγό τον Jorgen Eriksen ολοκλήρωσαν στην 4η θέση γενικής, με Toyota Yaris Rally 2. Οι Simone Tempestini – Maria Maior με το δικό τους Skoda τερμάτισαν στην πέμπτη θέση, ενώ οι Eyvind Brynildsen – Anders Fredriksson με Toyota Yaris Rally 2 στην έκτη.

Οι κάτοχοι του τίτλου ERC 2025, Miko Marczyk – Daniel Dymurski, με Skoda και αυτοί ήταν 20οι μετά την 1η ειδική, αλλά πάλεψαν και έφθασαν στην έβδομη θέση στον τερματισμό. Έτσι, είχαμε μια κυριαρχία των αυτοκινήτων Skoda, αφού επτά Fabia RS Rally 2 τερμάτισαν στην πρώτη δεκάδα!

ERC3

Οι Ville Vatanen – Joonas Ojala με Ford Fiesta Rally 3 της KMS Racing, προστέθηκε στη λίστα των Φινλανδών νικητών στο BAUHAUS Royal Rally of Scandinavia, κατακτώντας την νίκη στην κατηγορία ERC3. Μετά από μια άψογη οδήγηση στα σουηδικά χώματα, κέρδισαν τις 14 από τις 16 Ειδικές Διαδρομές και πήραν την πρώτη τους νίκη στο ERC.

Το αποτέλεσμα αυτό σηματοδότησε και την πρώτη νίκη στο ERC από μέλος της οικογένειας Vatanen, από τότε που ο Ari Vatanen (ξάδερφος του πατέρα του Ville, Mika) κέρδισε το Ράλλυ Κύπρου το 1979. Επίσης ήταν πρώτοι και στη κατάταξη της κατηγορίας ERC Fiesta Rally3 Trophy.

Στην δεύτερη θέση τερμάτισαν οι teammate τους στη KMS Racing, Craig Rahill – Conor Smith με 1 λεπτό διαφορά, ενώ οι Τσέχοι Petr Kacírek – Ladislav Kucera συμπλήρωσαν την πρώτη τριάδα, σε ένα βάθρο μόνο με Fiesta!

Οι Lucas Zielinski – Ewen Leenhardt, οι οποίοι κέρδισαν τον προηγούμενο αγώνα, το Ράλλυ Sierra Morena στην Ισπανία (δες εδώ), ήταν τέταρτοι μετά από εννέα Ειδικές Διαδρομές με το Renault Clio Rally3 , αλλά καθυστέρησαν λόγω θερμοκρασίας νερού στην 10η ειδική, αφού αναγκάστηκαν να σταματήσουν κατά τη διάρκεια της. Τελικά τερμάτισαν στην 6η θέση…

Επόμενος αγώνας, στις 3 – 5 Ιουλίου, στην Ιταλία με το Rally di Roma Capitale. Ο ιταλικός γύρος είναι ο πρώτος από τους τέσσερις συνεχόμενους αγώνες σε άσφαλτο.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: FIA ERC

ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

1. Mikko Heikkila – Kristian Temonen                      Skoda Fabia RS Rally 2
2. Martin Sesks – Renars Francis                               Skoda Fabia RS Rally 2
3. Isak Reiersen – Stefan Gustavsson                         Skoda Fabia RS Rally 2
4. Calle Carlberg – Jorgen Eriksen                               Toyota Yaris Rally 2
5. Simone Tempestini – Maria Maior Francesca       Skoda Fabia RS Rally 2
6. Eyvind Brynildsen – Anders Fredriksson                Toyota Yaris Rally 2
7. Mikolaj Marczyk – Daniel Dymurski                    Skoda Fabia RS Rally 2
8. Ralf Nogene – Aleks Lesk                                       Toyota Yaris Rally 2
9. Brandon Semenuk – Keaton Williams                   Skoda Fabia RS Rally 2
10. Fabrizio Saldivar – Marcelo der Ohannesian         Skoda Fabia RS Rally 2

Το άρθρο ERC: 2ος Γύρος – Bauhaus Royal Rally of Scandinavia 2026 [22 – 24 Μαΐου 2026] εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

Ο Kimi Antonelli κερδίζει την τέταρτη συνεχόμενη νίκη του για φέτος…

Τελευταίος αγώνας πριν η F1 γυρίσει στην Ευρώπη, το GP στον Καναδά. H πίστα που έχει μήκος 4.361 μέτρα, βρίσκεται στο νησί Notre-Dame, στο Μόντρεαλ, και μετονομάστηκε σε πίστα Gilles Villeneuve μετά τον θάνατο του Καναδού οδηγού. Αποτελείται από μεγάλες ευθείες, μια φουρκέτα και αργά και ενδιάμεσα σικέιν. Τα χαμηλά τοιχώματα που οριοθετούν την πίστα, μερικές φορές πολύ κοντά στο όριο της, κάνουν δύσκολη τη ζωή των οδηγών. Πολυνίκης στο Καναδά είναι ο Michael Schumacher και ο Lewis Hamilton με επτά νίκες ο καθένας και η Ferrari από τις ομάδες, με 11 νίκες.

Ο Kimi Antonelli με Mercedes, πέτυχε την τέταρτη συνεχόμενη νίκη του για φέτος, στον Καναδά, αυξάνοντας το προβάδισμά του από τον teammate του George Russell στην κατάταξη οδηγών και έκανε ένα ακόμη βήμα στη μάχη του τίτλου.

Όλα τα βλέμματα βέβαια ήταν στραμμένα στην πρώτη σειρά της εκκίνησης, αφού οι Russell και Antonelli εξασφάλισαν για άλλη μια φορά την πρώτη και τη δεύτερη θέση στην εκκίνηση. Αυτοί οι δύο προσέφεραν πολύ θέαμα στους πρώτους γύρους. Ήταν μια συναρπαστική μάχη με τους οδηγούς της Mercedes να ανταλλάσσουν προσπεράσεις και να κάνουν λάθη υπό πίεση, χωρίς ο ένας να δίνει στον άλλον κανέναν έλεγχο στην πίστα. Μέχρι που ο George Russell αναγκάστηκε να εγκαταλείψει λόγω ενός μηχανικού προβλήματος στο 30ο γύρο. Ο Βρετανός φάνηκε εμφανώς εξοργισμένος καθώς βγήκε εκτός, με την εγκατάλειψή του…

Ανάμεικτα συναισθήματα στη ομάδα της Ferrari. Η «πιο ευτυχισμένη μέρα» του Hamilton, αλλά το «χειρότερο Σαββατοκύριακο» του Leclerc. Ο Lewis Hamilton απόλαυσε το καλύτερο αγώνα του με τη Ferrari κατακτώντας ένα ακόμη βάθρο. Ο Lewis Hamilton αποδείχθηκε ο καλύτερος από τους υπόλοιπους στoν Καναδά, καθώς ο επτά φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής τερμάτισε δεύτερος μετά από μια πολύ πειστική προσπέραση επί του Max Verstappen. Ο οδηγός της Ferrari φαινόταν σε καλή φόρμα όλο το Σαββατοκύριακο, παρά το γεγονός ότι ξεκίνησε από την 5η θέση, δηλώνοντας: «Είναι υπέροχο που μπορώ να βάλω τη Ferrari στο βάθρο και να κατακτήσω την πρώτη μου δεύτερη θέση με την ομάδα στον κύριο αγώνα, και αυτό είναι και το δεύτερο βάθρο μου. Είμαι απλώς ενθουσιασμένος και τόσο περήφανος για την ομάδα που δούλεψε τόσο σκληρά. Επιτέλους έχω την ομάδα μηχανικών για την οποία εργάζομαι».

Αντίθετα, ο team mate του, Charles Leclerc, είχε μια άσχημη περίοδο στον Καναδά, παρά το γεγονός ότι τερμάτισε 4ος την Κυριακή, ισχυριζόμενος ότι ήταν το «χειρότερο Σαββατοκύριακο της καριέρας μου», καθώς δυσκολεύτηκε με την SF-26 του.

Ο Max Verstappen ανέβηκε στο βάθρο για πρώτη φορά αυτή τη σεζόν, καταλαμβάνοντας το τελευταίο σκαλί του, αφού έχασε τη δεύτερη θέση από τη Ferrari του Hamilton στους τελευταίους γύρους. Ο οδηγός της Red Bull ήταν αρχικά πίσω από την Mercedes του νικητή στη δεύτερη θέση μετά την αποχώρηση του Rusell, αλλά η μεγάλη επίθεση που εξαπέλυσε ο Hamilton στο τέλος τον έριξε τρίτο.

Βέβαια η άνοδος του Verstappen στο βάθρο βοηθήθηκε επίσης από τα προβλήματα των McLaren, ενώ ο team mate του Isack Hadjar έφερε την δική του Red Bull στην 5η θέση.

Άλλο ένα καλό αποτέλεσμα για τον Colapinto στην 6η θέση. Ο Franco Colapinto έχει βρει πραγματικά τον ρυθμό του από τότε που η Alpine έφερε το πακέτο αναβάθμισης στο μονοθέσιο. Τερμάτισε έβδομος την τελευταία φορά στο Μαϊάμι, το οποίο εκείνη την εποχή ήταν το καλύτερο αποτέλεσμα του στην F1 μέχρι σήμερα, αλλά δεν άργησε να πάει ένα βήμα παραπέρα, τερματίζοντας 6ος τώρα στον Καναδά.

Όσο για τη ομάδα της McLaren, ήταν ένας αγώνας, εφιάλτης, που θα ήθελαν να ξεχάσουν γρήγορα αφού τα πράγματα δεν πήγαν τόσο καλά. Πολλά λάθη και λάθος στρατηγική, που ξεκίνησαν από την λάθος επιλογή ελαστικών στη εκκίνηση καθώς ήταν οι μόνοι που έβαλαν ενδιάμεσα ελαστικά βροχής, κάτι που αποδείχθηκε λανθασμένη απόφαση, αφού τελικά η βροχή δεν ήρθε.

Άξιο αναφοράς είναι το ατύχημα του Oscar Piastri όταν χτύπησε τον Alex Albon της Williams αφού μπλοκάρισε στη φουρκέτα. Ένα περιστατικό που όχι μόνο ανάγκασε τον Albon να εγκαταλείψει, αλλά και είδε τον Piastri να τιμωρείται με ποινή 10 δευτερολέπτων.

Αλλά και τα προβλήματα αξιοπιστίας του Lando Norris, πριν εγκαταλείψει αφού ανέφερε ύποπτο πρόβλημα με το κιβώτιο ταχυτήτων. Αποτέλεσμα κανένα από τα δύο μονοθέσια της ομάδας να μην πάρει βαθμούς!

Επόμενος αγώνας για την Formula 1, στις 7 Ιουνίου, στο Πριγκιπάτο του Μονακό.

ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

1. Kimi Antonelli           Mercedes
2. Lewis Hamilton           Ferrari
3. Max Verstappen         Red Bull
4. Charles Leclerc           Ferrari
5. Isack Hadjar              Red Bull
6. Franco Colapinto        Alpine
7. Liam Lawson         Racing Bulls
8. Pierre Gasly                Alpine
9. Carlos Sainz              Williams
10. Oliver Berman             Haas

Το άρθρο F1: 5oς Γύρος – GP Καναδά [22 – 24 Μαΐου 2026] εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΕΡΔΙΚΙΔΗΣ

Από την όμορφη πόλη των Σερρών ο Βασίλης Περδικίδης, ιδρυτικό μέλος της ΛΑΜΣ (Λέσχη Αυτοκινήτου Μοτοσυκλέτας Σερρών), που έχει και αυτός την δική του ιστορία στο χώρο.

Από μικρός ήταν μέσα σε αυτοκίνητα, από πέντε χρονών ήξερε όλες τις μάρκες! Μάλιστα κάποια στιγμή που στην οικογένεια υπήρχε ένα αυτοκίνητο που είχε φέρει ο πατέρας του από την Αμερική, το πήρε θέλοντας να δει στο κοντέρ να γράφει 180 χλμ./ώρα (έτσι του είχαν πει, ότι έχει 180 τελική). Και βέβαια αγκαλιάστηκε με ένα βαρέλι…

Επίσης η μικρή του αδελφή Λίλα από 16 χρονών έκανε τραπεζάκι κριτή σε αγώνες. Έτσι, όταν ήρθε η ώρα ξεκίνησε και αυτός τους αγώνες ράλλυ…

Πρώτη φορά το 1981 στο 12ο Ράλλυ Σκρα Κιλκίς Λαχανά από την θέση του συνοδηγού του Νίκου Θεοχάρη με ένα Mini Cooper. Ένας χωμάτινος αγώνας, όπου στην 4η Ειδική Διαδρομή «Κερκίνη» θα εγκαταλείψουν.

Το 1988 εμφανίζεται με δικό του πια αυτοκίνητο, ένα Mazda 323. Το οποίο ετοίμασε με ανταλλακτικά από το αγωνιστικό τμήμα της αντιπροσωπείας Mazda από Αθήνα. Με συνοδηγό τον Παναγιώτη Χαβαλέ συμμετέχει στο 17ο Ράλλυ Θερμαϊκού. Αλλά και εδώ θα εγκαταλείψουν στην 4η -πάλι- Ειδική Διαδρομή «Χρυσοπηγή».

Στις αρχές του 1989 θα πάρει μέρος στη 5η Ανάβαση Μετεώρων με το Mazda 323 και θα τερματίσει στην 11η θέση της κλάσης Ε/2000 με συνολικό χρόνο 5′.01”.02.

Στην συνέχεια, αγοράζει από τον παλιό του οδηγό, τον Νίκο Θεοχάρη, ένα Ford Escort RS MK II και ξεκινάει μια περίοδο τριών ετών γεμάτη αγώνες, τερματισμούς και καλές θέσεις. Στην αρχή με συνοδηγό τον παιδικό του φίλο Κωνσταντίνο Τσάτσαρη και στο τέλος (1991) με τον Άρη Γραμματόπουλο:

1989 | 18ο Ράλλυ Θερμαϊκού: 8ος γενικής και 3ος κλάσης Ε/16, 23ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ.: 6ος κλάσης Ε/16

1990 | 11ο Ράλλυ Μακεδονίας: 5ος κλάσης Ε/20, 19ο Ράλλυ Θερμαϊκού: 4ος κλάσης Ε/20, 24ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ.: 1ος κλάσης Ε/20

1991 | 12ο Ράλλυ Μακεδονίας: 2ος κλάσης Ε/20, 20ο Ράλλυ Θερμαϊκού: 7ος κλάσης Ε/20

Το Ράλλυ Θερμαϊκού του 1991 θα είναι ο τελευταίος αγώνας του από την θέση του οδηγού. Το Ford Escort RS MK II θα το δώσει σε έναν άλλο αγωνιζόμενο και φίλο του από την πόλη των Σερρών, τον κύριο Στόϊλα.

Το 1991 όμως θα πάρει μέρος και σ’ έναν αγώνα ακόμη, συνοδηγός του φίλου Νίκου Θεοχάρη, σε ένα Mazda 323 GTX 4WD. Στο 11ο Ράλλυ Σερρών, όπου θα τερματίσουν στην 3η θέση της Γενικής Kατάταξης.

Επίσης και το 1993 θα συμμετάσχει από το κάθισμα του συνοδηγού στο 27ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ. με τον «Πορτοκάλη» οδηγό σε μια Lancia Delta Integrale 16V. O αγώνας αυτός θα είναι και η τελευταία φορά που θα δούμε τον Βασίλη Περδικίδη μέσα σε αγωνιστικό αυτοκίνητο…

Η καλύτερη στιγμή του που δεν θα ξεχάσει είναι η πρώτη θέση κλάσης Ε/20 στο Δ.Ε.Θ. του 1990, ενώ μια διασκεδαστική αλλά συνάμα και άτυχη ήταν επίσης το 1990 στο 6ο Ράλλυ Δωδώνης στα Ιωάννινα. Στον αγώνα συμμετείχε και ο αείμνηστος Μηνάς Κληματσάκης με το Fiat 131 Mirafiori. Ήταν και δυο διεκδηκητές της νίκης στη κλάση Ε/20, αλλά ήταν και φίλοι. Το προηγούμενο βράδυ του αγώνα, ήταν και οι δυο στα «μπουζούκια» με τον Μηνά να τραγουδάει και τον Βασίλη να χορεύει, μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Κατάφεραν όμως και πήγαν στην εκκίνηση, αλλά στην 6η Ειδική Διαδρομή το Escort του Βασίλη άρχισε να ρετάρει. Στην επόμενη ειδική «Ελάτη» των 10 χλμ., έσπασε το μπροστινό ψαλίδι. Το έδεσαν με σύρμα αλλά δεν άντεξε και στην 8η ειδική «Δίκορφο», εγκατέλειψε. Να σημειώσουμε ότι ο Μηνάς Κληματσάκης (συνοδηγός ο Ιωάννης Κηπουρός) τερμάτισε 12ος γενικής και 2ος κλάσης Ε/20.

Όσο για τους οδηγούς του έχει να πει τα καλύτερα. Για τον Νίκο Θεοχάρη ότι ήταν τελειομανής και δεν άφηνε το παραμικρό που να μην το ελέγξει. Τα ήθελε όλα στην εντέλεια. Πράγμα που αποδεικνύεται και σήμερα εν έτη 2026 που ετοιμάζει πάλι ο κύριος Θεοχάρης ένα Mazda 323 GTX 4WD για αγώνες. Και για τον «Πορτοκάλη» ότι ήταν πολύ γρήγορος οδηγός. Δεν υπολόγιζε τις πέτρες και τα χαντάκια, αλλά πως θα πάει πιο γρήγορα…

Επαγγελματικά είχε εργαστήριο χρυσοχοΐας κατασκευής και πώλησης χοντρικής χρυσού σε όλη την Ελλάδα, από το 1981. Και εξαιτίας αυτού έζησε μια πολύ άσχημη περιπέτεια. Καθώς γύρισε μια μέρα στις Σέρρες από Ορεστιάδα που είχε πάει για δουλειά, βλέπει ότι υπάρχει μια παραγγελία για Ιωάννινα. Χειμώνας καιρός και οι δρόμοι χιονισμένοι. Αποφάσισε να πάει με το αγωνιστικό το Mazda 323! Στην περιοχή των Τρικάλων δυο νταλίκες του κλείνουν τον δρόμο κτυπώντας το Mazda και πέφτει θύμα κλοπής, ευτυχώς ελαφρώς τραυματισμένος. Νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο Τρικάλων, αλλά 14 κιλά (!) χρυσός έγιναν άφαντα και βέβαια καταστράφηκε και το Mazda!

Από το 2000 και μετά ασχολήθηκε με την δημοσιογραφία και τις δημόσιες σχέσεις στο Νομό Σερρών. Στην αρχή με την τηλεόραση στο τοπικό κανάλι Serres TV και ύστερα με το site OTA Voice.

Βασίλης Περδικίδης ο καθαρά ερασιτέχνης που αγαπούσε αυτό που έκανε τότε (τους αγώνες αυτοκινήτου), αλλά και τώρα (την δημοσιογραφία)…

*Δείτε όλα τα Αγωνιστικά Πορτρέτα που κάναμε μέχρι σήμερα κάνοντας κλικ εδώ.

Το άρθρο Αγωνιστικά Πορτρέτα: Βασίλης Περδικίδης εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.