ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Φίλιππος Παπαβασιλείου… κάτοικος Θεσσαλονίκης και μέλος του Α.Ο.Θ. Η μεγάλη του αγάπη για τα αυτοκίνητα και την ταχύτητα τον οδήγησαν στο να ασχοληθεί επαγγελματικά με τον χώρο του αυτοκινήτου αλλά και με τους αγώνες…
Διατηρούσε κατάστημα (που ακόμη και τώρα είναι σε λειτουργία) επισκευής και ρύθμισης καρμπυρατέρ στο τέρμα της Αγίου Δημητρίου, στην περιοχή του Καυτατζογλείου, από το 1974.
Μάλιστα ήταν πολύ καλός δίνοντας λύσεις σε δύσκολες περιπτώσεις. Και όχι μόνο, αφού η Fpfilters κάνει έρευνα στα φίλτρα καυσίμων, στα καύσιμα και στις ιδιότητες τους, αναπτύσσοντας νέες τεχνολογίες αξιοποίησης και οικονομίας καυσίμων!
Πρώτος του αγώνας ήταν η 2η Ανάβαση Ζαγκλιβερίου τον Απρίλιο του 1984, που τερμάτισε στη 8η θέση γενικής, με το περιοδικό μας τότε (AutoMoto / Τεύχος 22 / Απρίλιος 1984) να γράφει: «Ένας νέος οδηγός, ο Παπαβασιλείου έκανε το ντεμπούτο του στον αγώνα της ανάβασης με μια δυνατή Ascona ομάδας Α και έκανε τους θεατές να τον χειροκροτήσουν».
Ο πρώτος του αγώνας ράλλυ ήταν το 5o Ράλλυ Μακεδονίας, την τελευταία Κυριακή του Απρίλη την ίδια χρονιά, με την αγαπημένη του Opel Ascona B, όπου με συνοδηγό τον Στέλιο Ιωαννίδη θα εγκαταλείψουν από μοτέρ…
Τα πρώτα τρία χρόνια συνοδηγός του θα είναι ο Ιωαννίδης Στέλιος και από την θέση του χορηγού ο Φαίδων Σαρρής με την ΚΥΒ (εταιρία αμορτισέρ), που ήταν κοντά του συνέχεια…
Και έτσι ξεκινά μια πολύ καλή περίοδος με πολλούς αγώνες αλλά και επιτυχίες:
1984 | 13ο Ράλλυ Θερμαϊκού: 2ος κλάσης Α/9, 4ο Ράλλυ Ιπποκράτης: 3ος κλάσης Α/9, 2ο Ράλλυ Κιλκίς: 3ος γενικής και 2ος κλάσης Α/8
1985 | 6ο Ράλλυ Μακεδονίας: 4ος γενικής και 2ος κλάσης Α/8, 19ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ.: 3ος κλάσης Α/8, 14ο Ράλλυ Θερμαϊκού: 2ος κλάσης Α/8, 4η Ανάβαση Ζαγκλιβερίου: 5ος κλάσης Α/8
1986 | 7ο Ράλλυ Μακεδονίας: 4ος γενικής και 1ος κλάσης Α/8, 15ο Ράλλυ Θερμαϊκού: 5ος γενικής και 1ος κλάσης Α/8, 3ο Ράλλυ Κιλκίς: 5ος γενικής και 1ος κλάσης Α/8, 6ο Ράλλυ Σερρών: 1ος κλάσης Α/8, 5η Ανάβαση Ζαγκλιβερίου: 3ος γενικής και 1ος κλάσης Α/8.
1986 | 7ο Ηπειρωτικό Ράλλυ: 5ος κλάσης Α/8 και 1ος Α Β. Ελλάδος
Στους τελευταίους αγώνες του 1986 συνοδηγός του ήταν ο Κώστας Τσότσος. Μαζί συμμετείχαν και στο 11ο Διεθνές Ράλλυ Χαλκιδικής. Η Θεσσαλονίκη ήταν η έδρα του αγώνα, με δυο σκέλη και 24 Ειδικές Διαδρομές. Δυστυχώς εγκατέλειψαν στη τελευταία ειδική «Βάβδος 2» των 27.88 χλμ., αφού όταν έφθασαν το προηγούμενο αυτοκίνητο (Δημήτρης Μανωλόπουλος – Αντώνης Στρούλιος Renault 5 Alpine ) «μπήκαν στη σκόνη του» και 750 μέτρα περίπου πριν το τερματισμό είχαν ένα τουμπάρισμα, την στιγμή που ήταν στη 4η θέση της κλάσης Α/9.
Ο τελευταίος αγώνας του 1986 έμελλε να είναι ένας από τους καλύτερους της καριέρας του:
- 13 – 14 Σεπτεμβρίου 1986 | 20ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ.
Ένας χωμάτινος αγώνας με 77 συμμετοχές, δυο σκέλη και 16 Ειδικές Διαδρομές. Συνοδηγός του σε αυτό τον αγώνα ήταν ο Δημήτρης Νάκης. Τερμάτισαν στη 5η θέση γενικής κατάταξης, 2η θέση Group A και 1η θέση κλάσης Α/8.
To 1987 στο κάθισμα του συνοδηγού βρέθηκε ο Ναούμ Βαρέλας. Έκαναν μια πολύ καλή εμφάνιση στο 4ο Ράλλυ Κιλκίς (3ος γενικής κατάταξης, 2ος κατηγορίας Ε και 1ος κλάσης Ε/15), αλλά στον επόμενο αγώνα όμως ήρθαν τα πάνω κάτω… στο 8ο Ηπειρωτικό Ράλλυ στα Γιάννενα.
Στην 3η Ειδική Διαδρομή «Πρωτόπαππα» των 4.85 χλμ, στο πρώτο χιλιόμετρο μετά από ένα «χάνεται» (αγωνιστική ορολογία που σημαίνει ότι δεν βλέπεις τον δρόμο) ο ένας μπροστινός τροχός πέφτει σ’ ένα λάκκο, στα επόμενα δύο χιλιόμετρα το ελαστικό έχει χάσει τον αέρα του και το αυτοκίνητο δεν υπακούει, με αποτέλεσμα σε μια στροφή να έχουν μια έξοδο. Μια έξοδο που είχαν «Άγιο», αφού έπεσαν στο κενό αρκετά μέτρα κάτω από τον δρόμο. Για καλή τους τύχη υπήρχε ένας σκαμμένος βράχος που ήταν τόσος όσος χρειαζόταν για να σταματήσει την πτώση του Ascona στον γκρεμό, σταματώντας ακριβώς επάνω – μέσα του, χωρίς να πάθουν το παραμικρό. Ήταν το αντίο για το Opel Ascona, από τους αγώνες, αφού όταν το έφεραν Θεσσαλονίκη, τα μηχανικά μέρη τα πήρε ο συνοδηγός (Ναούμ Βαρέλας) για το δικό του αγωνιστικό (Opel Manta), με την καρότσα χάνεται, αφού πρώτα λεηλατήθηκε από άγνωστους!
Toν Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, στο 21ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ., θα συμμετάσχουν με την Opel Manta του Βαρέλα, όπως και στο 8ο Ράλλυ Σερρών το 1988, τερματίζοντας μάλιστα στη 6η θέση γενικής και στη 2η κλάσης Α/8.
Τις επόμενες δυο χρονιές δεν θα συμμετάσχει και επανέρχεται το 1991, πάλι με τον Ναούμ Βαρέλα και την δική του Manta, με καλύτερα αποτελέσματα τα εξής:
1991 | 12ο Ράλλυ Μακεδονίας: 5ος κλάσης Α/8, 25ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ.: 5ος κλάσης Α/8
Εδώ τελειώνει το αγωνιστικό ταξίδι του Φίλιππου Παπαβασιλείου. Ένα ταξίδι με πολλούς αγώνες, τέσσερις συνοδηγούς, ένα ουσιαστικά αυτοκίνητο και πολλές επιτυχίες. Επιτυχίες που οφείλονται στη πολύ καλή προετοιμασία του αυτοκινήτου και ιδίως του μοτέρ, με τον Λεωνίδα Κύρκο (εγγύηση για μοτέρ Opel και όχι μόνο) να έχει βάλει το χέρι του για την εξέλιξη και αξιοπιστία του μοτέρ και τον Παναγιώτη Μητρόγλου να εκτελεί χρέη μηχανικού, όσο αφορά στην προετοιμασία του αυτοκινήτου πριν αλλά και κατά την διάρκεια των αγώνων.
Η πρώτη θέση της κλάσης Α/8 – Ε/15 ήταν αποκλειστικά δική του! Γι’ αυτό όταν έγινε η τελική απονομή των επάθλων Β. Ελλάδος του 1986, του έγινε και μια ακόμη απονομή από το Auto Moto, δια χειρός του εκδότη και αείμνηστου Ιωάννη Παμπούκη.
Καλές και ευχάριστες στιγμές υπήρξαν πολλές. Μια στο Ράλλυ Κιλκίς, όπου κατά την διάρκεια του αγώνα, έπιασε βροχή, μια αναποδιά για τους περισσότερους αφού δεν υπήρχαν βρόχινα λάστιχα. Για καλή του τύχη όμως, έφυγε ένα μπουζοκαλώδιο, το μοτέρ ρετάριζε και μην μπορώντας να αναπτύξει μεγάλη ταχύτητα, πήγαινε σιγά. Αποτέλεσμα: έκανε πρώτο χρόνο στην ειδική (!) και με το πρόβλημα να λύνεται στο service, τερμάτισε στη 3η θέση της γενικής κατάταξης.
Κάποια στιγμή πάλι ετοιμαζόταν για κάποιον αγώνα και πήγε το αγωνιστικό για πλύσιμο σε ένα πλυντήριο αυτοκινήτων απέναντι από το μαγαζί του…
Μετά από λίγη ώρα βλέπει το Ascona να έχει πάρει την κατηφόρα και από πίσω τα παιδιά του πλυντηρίου να το σπρώχνουν. Από το πολύ νερό δεν μπορούσε να πάρει μπροστά και προσπάθησαν να το βάλουν «σκαστό»!
Μπροστά -βέβαια- πήρε αλλά στιγμιαία και μετά «κόλλησε», ενώ σε λίγες μέρες υπήρχε αγώνας. Την λύση έδωσε ο Λεωνίδας Κύρκος με ένα καινούργιο μοτέρ και έτσι δεν χάθηκε ο αγώνας…
Φίλιππος Παπαβασιλείου ο μετρ των καρμπυρατέρ. Ένας οδηγός πολύ γρήγορος, ένας άνθρωπος χαρούμενος, χαμηλών τόνων, που ό,τι έκανε το έκανε με πολύ αγάπη.
Είχε να πει τα καλύτερα τόσο για τον Λεωνίδα Κύρκο, αλλά και για τον Φαίδωνα Σαρρή (ΚΥΒ αμορτισέρ) που τον αποκαλούσε «Σούπερ κύριο», ενώ κατά το κλείσιμο της συνάντησής μας, μας είπε χαρακτηριστικά: «Είμαι πολύ ευχαριστημένος κι αν γύριζε ο χρόνος πίσω, πάλι τα ίδια θα έκανα»…
*Δείτε όλα τα Αγωνιστικά Πορτρέτα που κάναμε μέχρι σήμερα κάνοντας κλικ εδώ.
