”El Maestro”

Ο Juan Manuel Fangio γεννήθηκε στο Balcarce της Αργεντινής στις 24 Ιουνίου 1911. Ήταν ένας εμβληματικός οδηγός της Formula 1…

Γνωστός με παρατσούκλια όπως «El Chueco» (αυτός με τα στραβά πόδια) και «El Maestro» (ο Δάσκαλος ), ο Fangio ήταν ένας από τους ιδρυτές της Formula 1, καθορίζοντας τις πρώτες σεζόν του αθλήματος.

Πριν όμως από τη διεθνή κυριαρχία του στη Formula 1, έκανε το ντεμπούτο του στο Πρωτάθλημα Turismo Carretera του 1938, μια δημοφιλή σειρά αγώνων αυτοκινήτων στην Αργεντινή, οδηγώντας ένα Ford V8. Κέρδισε το Πρωτάθλημα Turismo Carretera της Αργεντινής το 1940 και το 1941 οδηγώντας για τη Chevrolet.

Ο πρώτος του αγώνας στην Formula 1 ήταν το βρετανικό Γκραν Πρι το 1950 που σηματοδότησε την αρχή μιας λαμπρής καριέρας: Πέντε Παγκόσμια Πρωταθλήματα οδηγών και 24 νίκες, 35 podiums, 29 pole position, 23 ταχύτεροι γύροι και όλα αυτά μόνο σε 52 αγώνες. Ένα εκπληκτικό ποσοστό…

Ο Juan Manuel Fangio κέρδισε πέντε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Οδηγών Formula 1, ένα επίτευγμα που παρέμεινε αήττητο για σχεδόν πέντε δεκαετίες και σε μια εποχή που το άθλημα ήταν πιο επικίνδυνο.

Αναλυτικότερα, οι σεζόν που τα κατέκτησε ήταν το 1951, το 1954, το 1955, το 1956 και το 1957. Μάλιστα, είναι αξιοσημείωτο ότι ο «El Maestro» πέτυχε αυτό το ρεκόρ, το οποίο κράτησε για 46 χρόνια, οδηγώντας για τέσσερις διαφορετικούς κατασκευαστές: Alfa Romeo, Maserati, Mercedes-Benz και Ferrari.

Παγκόσμια Πρωταθλήματα F1 του Fangio:

1951: Οδηγώντας για την Alfa Romeo

1954: Οδηγώντας για τη Maserati & Mercedes-Benz

1955: Οδηγώντας για τη Mercedes-Benz

1956: Οδηγώντας για τη Ferrari

1957: Οδηγώντας για τη Maserati

Στις 4 Αυγούστου 1957, το γερμανικό Γκραν Πρι στο Νίρμπουργκρινγκ έχει χαραχτεί για πάντα στην ιστορία ως μία από τις πιο αξιοσημείωτες οδηγικές επιδόσεις του Juan Manuel Fangio, σε ηλικία 46 ετών και 41 ημερών. Μετά από ένα κακό pit stop που τον άφησε πάνω από ένα λεπτό πίσω (!) από τον πρωτοπόρο του αγώνα Mike Hawthorn, ο Fangio απάντησε με μια σειρά από εκπληκτικούς γύρους, περίπου έξι δευτερόλεπτα γρηγορότερους από το δικό του ρεκόρ γύρου και οκτώ δευτερόλεπτα γρηγορότερους από τον γύρο της pole position. Τελικά, κατέκτησε τη νίκη για την Maserati, ως ο τρίτος γηραιότερος οδηγός της F1 που κέρδισε αγώνα, σκεπτόμενος αργότερα: «Δεν είχα οδηγήσει ποτέ έτσι πριν, και ήξερα ότι δεν θα το έκανα ποτέ ξανά».

Ο Mike Hawthorn κατέλαβε τη δεύτερη θέση για τη Scuderia Ferrari, και ο teammate του Peter Collins ήρθε τρίτος. Χάρη στους 34 βαθμούς που είχε συγκεντρώσει κατά τη διάρκεια της σεζόν, σε σύγκριση με τους 16 του Luigi Musso, η νίκη του Fangio στο Νίρμπουργκρινγκ εξασφάλισε μαθηματικά τον πέμπτο τίτλο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος με δύο αγώνες να απομένουν. Αυτός ο αγώνας ήταν επίσης σημαντικός, καθώς σηματοδότησε την 24η και τελευταία νίκη του Fangio στην Formula 1.

Η κληρονομιά του Fangio παραμένει μέχρι σήμερα… Είναι ο μόνος Αργεντινός που κέρδισε το Γκραν Πρι Αργεντινής, ένα κατόρθωμα που πέτυχε τέσσερις φορές και ο μόνος Αργεντινός που κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Οδηγών.

Μετά την αποχώρησή του από τους αγώνες, ο Fangio έγινε επίτιμος πρόεδρος της Mercedes-Benz Argentina, έναν ρόλο που εκπλήρωσε από το 1987 μέχρι τον θάνατό του στις 17 Ιουλίου 1995.

Η συμβολή του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό γιορτάστηκε παγκοσμίως, ιδιαίτερα κατά την εκατονταετηρίδα της γέννησής του το 2011, μέσω πολυάριθμων αφιερωμάτων και εκδηλώσεων που τιμούσαν την επίδρασή του στη Formula 1 και σε άλλες σειρές αγώνων αυτοκινήτου.

Πολλά γλυπτά αγάλματά του υπάρχουν σε διάφορα μέρη, στο Μουσείο της Mercedes – Benz, στη πίστα του Nurburgring, στη κλασική στροφή του Monaco, στο Buenos Aires και στο πάρκο της Monza. Στο τελευταίο δε, είχα τη μεγάλη τιμή όταν επισκέφτηκα την Monza να βρεθώ δίπλα στο άγαλμα του Fangio…