Αποχαιρετισμός σ’ έναν φίλο που έφυγε…
Δεν είναι ποτέ εύκολο να αποχαιρετάς έναν πολύτιμο φίλο. Ο αποχαιρετισμός πάντα, μα πάντα, είναι μια δύσκολη κατάσταση. Κάποιες στιγμές δεν μπορείς να τις ξανά ζήσεις και όχι τόσο για αυτό που έκανες αλλά με το ποιον το έκανες και τα συναισθήματα που βίωσες εκείνη την στιγμή…
Είναι εκείνος ο ξεχωριστός άνθρωπος μαζί με τον οποίο μοιράστηκες τόσους αγώνες, τόσες όμορφες και ανέμελες στιγμές, γεμάτες χαρά και ελευθερία και αδρεναλίνη.
Για περίπου 36 χρόνια υπήρξαμε στενοί φίλοι, συνεργάτες και συνταξιδιώτες, ενώ για 12 χρόνια συγκατοικήσαμε στην ίδια καμπίνα του αγωνιστικού, με το οποίο συμμετείχαμε σε 30 αγώνες…
Συναντηθήκαμε με πολλούς ανθρώπους, διασκεδάσαμε, διαφωνήσαμε σε πολλά. Ο Δημήτρης ξεκίνησε την αγωνιστική του παρουσία το 1993, στη Ανάβαση Ζαγκλιβερίου, που ήρθε σαν μηχανικός μου. Από τότε γίναμε πλήρωμα, ο μόνιμος συνοδηγός μου για πολλά χρόνια και πάντα με το Opel Kadett που το αγαπούσε πολύ…
Το 2006 αλλάξαμε θέσεις για έναν αγώνα του Σ.Τ.Ε.Β.Ε. με το Suzuki Jimny που είχε. Πάντα σοβαρός και σωστός στη δουλειά του…
Φίλε, τέτοιοι άνθρωποι σαν εσένα δεν ξεχνιούνται και πάντα θα ‘σαι στο μυαλό μου με την τραχιά σου φωνή, όταν με διάβαζες τις σημειώσεις των ειδικών, αλλά και με το χαμόγελο σου, όταν λέγαμε τα αστεία μας πριν από το εκάστοτε τραπεζάκι εκκίνησης κάποιας Ειδικής Διαδρομής…
Να πας στο καλό φίλε! Έτσι απλά και απέριττα, με δυο λέξεις και να με συμπαθείς αν είπα περισσότερες…
Εξάλλου, πολλές, μα πιο πολλές έπρεπε! Αλλά η ώρα του θανάτου είναι η οδός των αναμνήσεων.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει. Θα σε θυμάμαι πάντα!_Χρήστος Κίτσος
