Gunnar Axel Arvid Nilsson
Ο Gunnar Axel Arvid Nilsson (20 Νοεμβρίου 1948 – 20 Οκτωβρίου 1978) ήταν Σουηδός οδηγός αγώνων, ο οποίος αγωνίστηκε στη Formula 1 από το 1976 έως το 1977…
Ο Nilsson κέρδισε το βελγικό Grand Prix το 1977 με τη Lotus. Γεννημένος και μεγαλωμένος στο Helsingborg (Χέλσινγκμποργκ), ο Nilsson σπούδασε αρχικά μηχανική στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης και υπηρέτησε ως αξιωματικός ασυρματιστής υποβρυχίου στο Σουηδικό Ναυτικό.
Ξεκίνησε την αγωνιστική του καριέρα στα τέλη της δεκαετίας του 1960, προχωρώντας στη Formula Super Vee το 1973 με την Ecurie Bonnier. Η καριέρα του ως junior στην Formula 3 κορυφώθηκε με τη νίκη του στο βρετανικό πρωτάθλημα Formula 3 του 1975, μόλις στη δεύτερη σεζόν του στη Formula 3.
Yπέγραψε για τη Lotus το 1976, κάνοντας το ντεμπούτο του στη Formula 1 στο Grand Prix της Νότιας Αφρικής. Προκρινόμενος σε κάθε αγώνα στην πρώτη του σεζόν, ο Nillson σημείωσε θέσεις στο βάθρο στην Ισπανία και την Αυστρία, ενώ διατηρώντας τη θέση του και το 1977, σημείωσε την πρώτη του νίκη στο Grand Prix του Βελγίου, με μια ακόμη θέση στο βάθρο να έρχεται στο βρετανικό Grand Prix.
Έχοντας υπογράψει με την Arrows για το 1978, ο Nillson διαγνώστηκε με καρκίνο των όρχεων τον Δεκέμβριο του 1977, αναγκάζοντάς τον να αποχωρήσει πριν από τον πρώτο αγώνα.
Εκτός της Formula 1, ο Νίλσον ήταν νικητής αγώνων τόσο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σπορ Αυτοκινήτων όσο και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Αυτοκινήτων Τουρισμού με την BMW, ενώ το Τρόπαιο Μνήμης Gunnar Nilsson που διεξήχθη το 1979, το κέρδισε ο Alan Jones. Οι Times της εποχής μάλιστα έγραψαν: «Το σπάνιο ταλέντο του τον είχε οδηγήσει γρήγορα στην κορυφή ως Νο.2 πίσω από τον Mario Andretti, ενώ ήταν ίσως ο πιο φυσικά χαρισματικός της νέας γενιάς οδηγών Grand Prix».
Στους υπόλοιπους μήνες του, ο Nilsson επικεντρώθηκε στην ίδρυση της Εκστρατείας Θεραπείας του Καρκίνου Gunnar Nilsson, σε συνεργασία με το Νοσοκομείο Charing Cross, εργαζόμενος ακούραστα για να παραμείνει ενεργός στον σκοπό του. Ο θάνατός του ήρθε μόλις πέντε εβδομάδες μετά την απώλεια του στενού φίλου και αντιπάλου του Ronnie Peterson, στις 20 Οκτωβρίου 1978 σε ηλικία μόλις 29 ετών.
Συνολικά συμμετείχε σε 32 Γκραν Πρι απ’ τα οποία εκκίνησε στα 31. Το πρώτο απ’ αυτά ήταν το Νοτιοαφρικανικό Grand Prix του 1976 και το τελευταίο το Ιαπωνικό Grand Prix του 1977 και το μοναδικό το οποίο κέρδισε ήταν το Βελγικό Grand Prix του ίδιου έτους. Εκτός απ’ αυτή τη μοναδική νίκη του, βρέθηκε τέσσερις φορές στο βάθρο, είχε έναν ταχύτερο γύρο και συνολικά 31 βαθμούς.
R.I.P…
