Μπερδέματα σου λέω, μπερδέματα!
Φωνάζεις, βρε Γιάννη, όλο φωνάζεις!
Και δίκιο έχεις. Άργησα να σου γράψω, αλλά βλέπεις με παρέσυρε το καλοκαίρι και χαλάρωσα! Τώρα άρχισα να μαζεύομαι και οι ρυθμοί μου είναι πολύ αργοί…
Να φανταστείς, ήθελα να σου γράψω από την περασμένη εβδομάδα, καθώς πλησίαζε η μέρα (3 Οκτωβρίου) που είχε σκοτωθεί στον αγώνα ταχύτητας της Ρόδου, το 1971, ο Γιάννης Μεϊμαρίδης, ο «Μαύρος» των ελληνικών αγώνων.
Με είχε, όμως, συνεπάρει κι εμένα το δυστύχημα εκείνο κι όλο ρωτούσα, έψαχνα να βρω κάποιο καινούργιο στοιχείο κλπ. Αυτό που βρήκα, όμως, με παραξένεψε πολύ:
ΚΑΝΕΙΣ δεν ενδιαφέρεται Γιάννη μου και βέβαια δεν αναφέρομαι στην κοινή γνώμη (με την ευρύτερη έννοια). Αναφέρομαι στον στενό χώρο των αγώνων. Κανείς δεν ενδιαφέρεται να μάθει τι ακριβώς είχε συμβεί! Σκοτώθηκε ο Μεϊμαρίδης και μέχρι εδώ!
Και σήμερα που είμαστε στο 2025, δηλαδή 55 χρόνια μετά, εμένα -και μάλλον και εσένα Γιάννη- με ενδιαφέρει η ιστορική μνήμη γύρω από το δυστύχημα και όχι τυχόν μνημόσυνα και επικήδειοι για τον «Μαύρο»!
Κι αυτή η απάθεια στην διατήρηση της ιστορικής μνήμης είναι εμφανέστατη, λυπηρή και δυστυχώς την παρατηρούμε παντού στα ιστορικά γεγονότα. Δες, π.χ. τη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Κοσμοϊστορικό γεγονός που είχε γίνει τις τελευταίες μέρες του Σεπτέμβρη, αλλά εδώ στην Ελλάδα δεν έγινε τίποτα! Κι αν η Σαλαμίνα είναι πολύ παλιά, Γιάννη, αν ρωτήσω κάτι σημερινό… π.χ. γιατί είχαν τη μεγάλη διαφωνία ο Φάμελος με τον Χαρίτση; Ποιος θα θυμάται αλλά και ποιος θα ενδιαφερθεί να μάθει;
Έγραψα «Φάμελος» και σκέφθηκα τη δήλωση που έκανε μόλις ανακοινώθηκε η αποστασία του Τσίπρα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά και τη δήλωση Τσίπρα…
Ο μεν Φάμελος τον σφάζει, με το μπαμπάκι βέβαια, αλλά τον σφάζει!
Ο δε Τσίπρας (όπως κι ο Φάμελος) λέει πως δεν θα είναι… αντίπαλοι! Μα για τόσο χαζούς μας περνάνε; Είναι στο ίδιο κόμμα, φεύγει ο ένας και πάει να κάνει δικό του κόμμα (ο ορισμός της αποστασίας) και δεν θα είναι αντίπαλοι; Μα αυτό είναι ο… ορισμός της αντιπαλότητας, βρε αδέρφια! Και κάτι που πολλοί δεν λένε: Ποιος θα χρηματοδοτήσει τα έξοδα του νέου κόμματος, οέο;
Κι αυτό που με τρελαίνει πιο πολύ, Γιάννη μου, είναι ότι για να αποχαιρετήσει τον Σύριζα δανείστηκε τη φράση από το ποίημα ενός… ΤΟΥΡΚΟΥ ποιητή, πολύ γνωστού στην Ελλάδα, του Ναζίμ Χικμέτ, που μιλάει για «τις πιο όμορφες θάλασσες που θα ταξιδέψουμε κλπ.» (το τραγουδάει η Δημητριάδη). Δηλαδή, βρε Αλέκο μου, χάθηκαν τόσοι Έλληνες ποιητές ; Έπρεπε να διαλέξεις Τούρκο;
Πάλι μίλησα για Τούρκο και το μυαλό μου πήγε στον Ερντογάν!
Μαθαίνω, που λες Γιάννη μου, ότι το πολιτικό σκηνικό στην Τουρκία βράζει μετά την αποτυχία της συνάντησής του με τον Τραμπ στην οποία είχε πολλά επενδύσει και την οποία είχε πολύ διαφημίσει στο εσωτερικό. Δεν πέτυχε ούτε κινητήρες να πάρει για το τουρκικό μαχητικό ΚΑΑΝ που ετοιμάζει, δεν πέτυχε να ξαναμπεί στο πρόγραμμα των F35, και του είπαν να κόψει και το (φθηνό) φυσικό αέριο από τη Ρωσία! Το χαρτί που έπαιξε με τα 200 Μπόϊγγ που θα αγόραζε και το κοίτασμα με σπάνιες γαίες δεν μπόρεσαν να δελεάσουν τον Τραμπ.
Και μόλις επέστρεψε όλοι βρήκαν ευκαιρία να αναφερθούν στη διαδοχή του και σε ποιόν θα δώσει το δαχτυλίδι. Λένε Γιάννη μου όσοι ασχολούνται με το τι γίνεται μέσα στην Τουρκία πως οι δελφίνοι, αυτή τη στιγμή είναι ο γιός του, οι δύο γαμπροί, κι ο πανίσχυρος (αυτή την περίοδο) υπουργός εξωτερικών Χακάν Φιντάν που είναι και Κούρδος.
Φυσικά, Γιάννη μου, το πόσο νωρίς είναι ή δεν είναι για τέτοιες κουβέντες δεν το ξέρω. Ξέρω, όμως ότι ο Ερντογάν κάποια στιγμή κάπου θα βρει ένα μοτέρ για το αεροπλάνο του, τη στιγμή που φτιάχνει συνεχώς συνεχώς και ντρόουν.
Εμείς κάναμε τον Άγνωστο Στρατιώτη κατασκήνωση για έναν πονεμένο πατέρα και πληρώσαμε από τον φόρο μας το αεροπορικό εισιτήριο για να φέρουμε πίσω τους… λεβέντες ακτιβιστές από το Ισραήλ (μόνοι τους πήγαν) και μαζί φέραμε και το βλαμμένο, τη Σουηδέζα την Γκρέτα. Για την οποία, η σουηδική κυβέρνηση δεν έβαλε αεροπλάνο να την φέρει πίσω μαζί με τα άλλα Σουηδοπαλήκαρα, και ίσως να ‘φερνε και τους δικούς μας.
Άντε, σε κούρασα πάλι Γιάννη μου με τη φλυαρία μου, αλλά σου υπόσχομαι πως δεν θα ξαναργήσω να σου γράψω…
