Ο Άρης Μπουένο, κάτοικος Θεσσαλονίκης, μέλος του Α.Ο.Θ. φυσικά, επαγγελματικά διατηρεί βιοτεχνία πλακιδίων με τον αδελφό του Ζοζέφ, αρχικά στην περιοχή λίγο πριν το Ωραιόκαστρο και τα τελευταία χρόνια στο Δρυμό Θεσσαλονίκης.
Η αγάπη του (σχεδόν τρέλα) που είχε για τα αυτοκίνητα τον οδήγησε να συμμετάσχει σε αγώνες ράλλυ, ενώ στον στρατό υπηρέτησε στην 181 Μοίρα Κατευθυνομένων βλημάτων HAWK (Χοκ) στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης μαζί με τον Μάκη Βαρέλα, όπου και γνωρίστηκαν.
Πρώτος του αγώνας το 1985, το 19ο Rothmans Ράλλυ Δ.Ε.Θ. συνοδηγός του Μάκη Βαρέλα με Datsun Track (pick-up), το γνωστό φορτηγάκι της εποχής. Μαζί θα τρέξουν μέχρι και το 1988, αλλά με το νέο αγωνιστικό του Μάκη (ένα Opel Manta), με καλύτερα αποτελέσματα τα εξής:
1986 | 7ο Ράλλυ Μακεδονίας: 2ος κλάσης Α/8, 15ο Ράλλυ Θερμαϊκού: 3ος κλάσης Α/8, 3ο Ράλλυ Κιλκίς: 3ος κλάσης Α/8, 20ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ.: 4ος κλάσης Α/8
1988 | 22ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ.: 5ος κλάσης Α/8
Το 1989 θα κάτσει στο κάθισμα του συνοδηγού του Κώστα Αναγνωστάκη σε ένα Opel Kadett GT/E, με το οποίο θα συμμετάσχουν στο 5o Ράλλυ Δωδώνης (3ος κλάσης Ε/16) και στο 23ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ. (3ος κλάσης Ε/16).
Πολύ καλή χρονιά με καλές εμφανίσεις και στο τέλος πήραν και τον τίτλο Κυπέλλου Β. Ελλάδος κλάσης Ε/16.
Το Ράλλυ Δ.Ε.Θ. του 1989 ήταν και ο τελευταίος αγώνας για τον Άρη Μπουένο. Ένα σχετικά μικρό αγωνιστικό ταξίδι, άλλα άκρως ουσιαστικό. Πέντε χρόνια, δυο οδηγοί, αρκετοί αγώνες, μόνο μια εγκατάλειψη (στο 2ο Ράλλυ Σπριντ Λάρισας το 1988, στο δεύτερο σκέλος από μηχανικό πρόβλημα), πολλά βάθρα και ένας τίτλος Β. Ελλάδος που το χαρακτηρίζει.
Καλές στιγμές για τον Άρη είναι ο κάθε τερματισμός. Αλλά θα αναφέρουμε κάποιες από τις πάρα πολλές που βίωσε ο ίδιος… Πρώτα-πρώτα δεν θα ξεχάσει τον αείμνηστο αδελφό του Μάκη Βαρέλα, Κώστα, που πριν κάθε αγώνα του έλεγε: «Σε παρακαλώ φέρε το αυτοκίνητο πίσω».
Μια άλλη, στην χωμάτινη Ειδική Διαδρομή «Σήμαντρα» σε κάποιο αγώνα φωνάζει τον Μάκη… «τέρμα γκάζι πάνε, μην σηκώνεις πουθενά» και λίγο παρακάτω βγήκαν από τον δρόμο! Βέβαια το ξαναβάλαν στο δρόμο και συνέχισαν…
Με τον Κώστα Χριστόπουλο πάντα πειραζόντουσαν. Έλεγε ο Κώστας «κάτι Μαντάκια τι τα κάνω εγώ;»… Σε ένα Ράλλυ Δ.Ε.Θ. είναι μπροστά τους ο Κώστας και στην Ειδική Διαδρομή «Περιστερά» έπαθε λάστιχο. Τον προσπέρασαν και του έλεγαν μετά: «κάτι Φιατάκια τι τα κάνουμε εμείς;»…
Το μόνο άσχημο, αν μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ως άσχημο, ήταν στο Ράλλυ Δωδώνης το 1989, που λίγο πριν την εκκίνηση του αγώνα, ήπιε έναν καφέ που τον κατέστησε άρρωστο σε όλη την διάρκεια του αγώνα. Ευτυχώς τερμάτισαν και μάλιστα στο βάθρο και εκεί ήταν που σφράγισαν και τον τίτλο Β. Ελλάδος.
Ο Άρης Μπουένο έχει πτυχίο κριτή από το 1982 και μάλιστα το πήρε επί εποχής του αείμνηστου Ίκαρου. Έκανε κριτής αφετηρίας σε δυο Ράλλυ Ακρόπολις. Από το ένα μάλιστα το 1983 έχει να θυμάται μια καταπληκτική στιγμή της τότε εποχής των αγώνων. Είναι στο Σ.Ε.Χ της πρώτης Ειδικής Διαδρομής του δεύτερου σκέλους «Μετέωρα», έχουν έρθει και σταματήσει πριν το τραπεζάκι του τα αγωνιστικά, Audi Quattro A2, Lancia 037, Opel Manta 400, Nissan 240 RS, όλοι οι θρύλοι του WRC της εποχής του Group B. Δεν έχει έρθει όμως το πρώτο που έπρεπε να μπει, μια Lancia 037 με τους Walter Rohrl – Christian Geistdorfer.
Πρώτο σημείο που του έκανε εντύπωση είναι ότι ενώ έχουν έρθει οι πρώτοι, έχουν δει ότι λείπει το πρώτο αυτοκίνητο και έχουν παρκάρει τσίμα – τσίμα στα δεξιά του δρόμου, που ήταν αρκετά -έως πολύ- στενός, για να μην τον εμποδίσουν την στιγμή που θα έρθει. Και μάλιστα άκουσε τους συνοδηγούς που ήταν δίπλα του (γιατί τότε ο συνοδηγός πήγαινε με τα πόδια στο Σ.Ε.Χ. και έδινε το καρνέ στο χέρι του κριτή) να λένε: «και να προλάβει να έρθει, θα χωρέσει να περάσει». Λίγο πριν λήξει ο χρόνος του πρώτου (10 δευτερόλεπτα), ακούστηκε το ελικόπτερο της Lancia να έρχεται και μαζί ο θόρυβος της 037. Είναι απίστευτο αυτό που ακολούθησε…
Περνάει ακριβώς δίπλα από τα αγωνιστικά των συναθλητών του και ο συνοδηγός του πετάει από το πλαστικό άνοιγμα του παραθύρου το καρνέ του, ακριβώς την στιγμή που έκλεινε το λεπτό του, στο δέκατο (!), λέγοντας του πολύ δυνατά: ”It’s OK?”. Τα έχασε. Πέρασαν κάποια δέκατα αμηχανίας, γιατί πέντε παγκόσμιοι συνοδηγοί ήταν πάνω από το ρολόι στο τραπεζάκι του και έβλεπαν! Για δεύτερη φορά, ο Geistdorfer αλλά και ο Rohrl του φωνάζουν δυνατά: It’s OK?” και είναι ο συνοδηγός του Ari Vatanen, o Terry Harryman που λύνει την σιωπή και λέει ”Yes it’s OK”. Απίστευτος «ΣΕΒΑΣΜΟΣ» ανάμεσα στους αγωνιζόμενους!
Να πούμε, για την ιστορία, ότι τον αγώνα τελικά κέρδισαν οι Walter Rohrl – Christian Geistdorfer, με διαφορά 6.20 δευτερόλεπτα από τους δεύτερους Markku Allen -Ilkka Kivimaki, επίσης με Lancia 037.
Κάτι αντίστοιχο έχει ζήσει και από την δική του αγωνιστική πορεία. Ράλλυ Δ.Ε.Θ. νύχτα, συνοδηγός του Βαρέλα, σε κάποια Ειδική Διαδρομή βλέπουν τους Τσομπανόπουλο – Τσολάκη να έχουν βγει από τον δρόμο. Σταμάτησαν να βοηθήσουν να ξαναβάλουν την Ascona στο δρόμο και έπειτα συνέχισαν τον αγώνα τους. Όπως και στο Ράλλυ Σερρών, σε απλή διαδρομή κάπου στον Λαϊλιά, πάλι με τον Βαρέλα, έχουν σταματήσει για έλεγχο ρουτίνας και έχουν σηκώσει το καπό της Manta. Σταματάει ο Δημήτρης Μανωλόπουλος βλέποντας το καπό ανοιχτό για να τους ρωτήσει αν ήθελαν βοήθεια!
Για να καταλάβετε το κλίμα που επικρατούσε την εποχή εκείνη στους αγώνες, ανάμεσα στους αγωνιζόμενους. Δεν υπήρχε αγώνας που θα έτρεχε ο Νίκος Γιαννούδης και να μην λέει ανέκδοτα πριν την ώρα εκκίνησης των Ειδικών Διαδρομών. Σε κάποιο αγώνα μάλιστα οι Βασίλης Τσομπανόπουλος – Γιάννης Τσολάκης κινδύνευσαν να «φάνε καπέλο» αφού ξεχάστηκαν ακούγοντας το ανέκδοτο που έλεγε ο Νίκος. Κάποια στιγμή λέει ο Βασίλης τον Γιάννη να δει τον χρόνο του. Και ο Γιάννης έκπληκτος του λέει: «Βασίλη τρέχα να προλάβουμε αργήσαμε». Ήταν μπροστά και ο Άρης και αφού έφυγαν, γυρίζει και λέει στον Νίκο «πες μου το τέλος από το ανέκδοτο», την ώρα που θα έπρεπε να είναι μέσα στο αγωνιστικό και να ετοιμάζεται να πάει στην εκκίνηση της ειδικής!
Αυτοί ήταν οι αγώνες του ’80 σε παγκόσμιο αλλά και σε τοπικό επίπεδο. Υπήρχε σεβασμός και αλληλεγγύη. Ήταν πραγματικά άθλημα. Κάτι που δεν πρόκειται να ξαναγυρίσει. Ο Άρης Μπουένο αισθάνεται τυχερός που έζησε εκείνες τις εποχές, έκανε φίλους, γνώρισε ανθρώπους που μπορεί να εμπιστεύεται και επίσης γνώρισε πολλά μέρη της Ελλάδας. Γιατί όπως είπε και ο Έλληνας πρωταθλητής ”Σιρόκο”, κατά κόσμον Τάσος Λιβιεράτος, «θες να γνωρίσεις την Ελλάδα; Ή κυνηγός θα γίνεις, ή ραλίστας».
Πρόσχαρος, πολύ παραστατικός. Είχαμε μια συζήτηση, μετά από πολύ καιρό είναι η αλήθεια, που κατάντησε την περισσότερη ώρα να γελάμε αναπολώντας τις παλιές καλές στιγμές και αγώνες. Ενθυμούμενοι τις κοινές μας καταστάσεις, αγωνιστικές και μη, μιας και έχουμε μια φιλία που κρατάει πολλά χρόνια…
*Δείτε όλα τα Αγωνιστικά Πορτρέτα που κάναμε μέχρι σήμερα κάνοντας κλικ εδώ.
