Το οδοιπορικό μας, ίσως να φαίνεται λίγο περίεργο σαν επιλογή, αλλά εξελίχθηκε ολίγον… απρόοπτα: αρχικά στήθηκε με στόχο να βρεθούμε στους γραφικούς και ιστορικούς Βράχους των Μετεώρων, που στέκουν επί αιώνες πάνω από την Καλαμπάκα με σκοπό να παραβρεθούμε στην ετήσια χειμερινή συγκέντρωση της Ελληνικής Μοτοσυκλετικής Ομοσπονδίας (ΕΛΜΟΤΟ).
– Μα καλά, σε εκδήλωση μοτοσυκλέτας με… αυτοκίνητο, θα αναρωτηθείτε;
Mα και βέβαια με αυτοκίνητο, διότι δεν είχαμε… τρίκυκλη για την εξόρμηση αυτή, μια και είμαστε… τρεις φίλοι και θέλαμε να είμαστε μαζί…
Από την άλλη θέλαμε να δοκιμάσουμε και το νέο υβριδικό Duster της Dacia με τη δυναμική και μοντέρνα εμφάνιση και την ενδιαφέρουσα τιμή (από 20.500€) που ήδη από το περασμένο μοντέλο το είχε κάνει ένα από τα πιο ελκυστικά SUV στην κατηγορία του.
Εξάλλου, η απορρόφηση της Dacia από την Renault αποδίδει και έχει φέρει εντυπωσιακή αναβάθμιση στο ρουμανικό εργοστάσιο και στα αυτοκίνητά του. Η οποία αναβάθμιση, στην τελευταία αυτή γενιά του Duster είναι ιδιαίτερα εμφανής.
Άλλωστε, δεν ξεχνάμε πως τα νέα, κάπως ελαφρά, αυτά SUV ή τα crossover (θερμικά ή υβριδικά) είναι αυτά που έχουν κλέψει, σε πολλές περιπτώσεις, σημαντικό μερίδιο αγοράς από τα επιβατικά της κατηγορίας Β, σε σημείο π.χ. η Ford να έχει καταργήσει το Fiesta για χάρη του Puma!
Οπότε, ήταν μια θαυμάσια ευκαιρία… από τις εγκαταστάσεις της Dacia στον Πειραιά (Κυριακούδης) για την παραλαβή του αυτοκινήτου, μέχρι την Καλαμπάκα για την ΕΛΜΟΤΟ και πίσω στην Αθήνα για την επιστροφή του αυτοκινήτου, να διαπιστώσουμε σ΄ αυτά τα περίπου 750 χλμ. αυτοκινητοδρόμου και επαρχιακού δικτύου, πόσο καλές ή όχι είναι οι «επιβατικές» αρετές ενός αυτοκινήτου που προορίζεται και για σοβαρές εκτός δρόμου διαδρομές.
Και ξαφνικά… Ακροπολικές ειδικές Πελοποννήσου!
Κι εδώ αρχίζει το ξαφνικό τρέξιμο κι άλλα περίπου 420 απρόσμενα χιλιόμετρα λίγο πριν την αναχώρηση για Καλαμπάκα. Έπρεπε, λοιπόν, ο γράφων να… πεταχτεί (Πέμπτη απόγευμα) μέχρι το Λεοντάρι (στην Αρκαδία) και να ξαναγυρίσει, ώστε Παρασκευή πρωί να είναι έτοιμος να παραλάβει, απέναντι απ’ την Ακρόπολη, τους άλλους δύο φίλους για τον επίσημο προορισμό μας, την Καλαμπάκα και την εκδήλωση της ΕΛΜΟΤΟ!
Και ξαφνικά όλα άλλαξαν! Το Λεοντάριον, όπως αναγραφόταν τότε, από απλή υποχρέωση μετατράπηκε στο μυαλό μου σ’ εκείνη την ιστορική Ειδική Διαδρομή του Ράλλυ Ακρόπολις των… 2.700 χλμ. από τα μέσα του ΄70, η Ακρόπολη απ’ όπου θα παραλάμβανα τους φίλους μου έγινε η εμβληματική αφετηρία του εθνικού μας αγώνα και στην Καλαμπάκα αναβίωσε ο χώρος της… ανασυγκρότησης του Α’ Σκέλους «Ακρόπολη – Καλαμπάκα»!
Κι όσο για το NSU TT έδωσε αβίαστα τη θέση του στο σκληροτράχηλο υβριδικό Duster!
Σαν καλός «σκονιστής» , όπως λέει και τ’ όνομά του, μ’ έκανε να νοιώθω ότι καλπάζω στους χωματόδρομους του Ακρόπολις και οι άλλοι «τρώνε» την σκόνη μου!
Χωρίς να το καταλάβω, νύχτα πια, βρέθηκα στο ασφάλτινο στεναδούρι των… Δερβενακίων και με την ασφάλεια των προβολέων (θαυμάσια η δέσμη τους) έκανα όλα τα… απαγορευμένα!
Όταν ηρέμησα, γύρισα πίσω την «κασέτα» κι άρχισα να «ξαναβλέπω» την συμπεριφορά του υβριδικού Duster…
Στον ρυθμό που πήγαινα, η ανάρτηση, ναι ήταν σκληρή και κάποιες φορές χτυπούσε λίγο στο αφρόντιστο οδόστρωμα, το αμάξωμα ναι είχε τις κλίσεις του, το αριστερό πόδι στο φρένο, ναι με καθυστέρησε μέχρι να προσαρμοστώ στις διαδρομές του πεντάλ, αλλά όλα κυλούσαν καλά, μέχρι εκείνη την αριστερή μπαίνοντας στο Κουτσοπόδι, πριν το Άργος, όπου κατάλαβα ότι το είχα παρακάνει…
Άλλωστε, τα συστήματα ασφαλείας του Duster (κάποια «μπαίνουν» πολύ νωρίς) είχαν τρελαθεί! Από τις αφύσικες κλίσεις και τις αλλαγές πορείας νόμιζαν πως είχα αποκοιμηθεί και στον ψηφιακό πίνακα οργάνων των 7 ιντσών (ο πρώτος σε Dacia), κάθε 10 δευτερόλεπτα έβγαινε η ένδειξη να σταματήσω και να… ξεκουραστώ!
Στο Λεοντάρι, παλιό κεφαλοχώρι της περιοχής με ονομαστή εμποροπανήγυρη την Παλιά Ζωή, στάθηκα για λίγο στην παλιά βρύση στον δρόμο προς Μπούρα, ήπια δροσερό νερό, καθάρισα τα φώτα και βρέθηκα στους απαραίτητους χωματόδρομους.
Οι μικροί πρόβολοι εμπρός-πίσω ήταν ένα καλό δώρο σε συνδυασμό και με την μεγάλη (20,9 εκ.) απόσταση από το έδαφος που χαρακτηρίζει άλλα, πιο αυστηρά τζιποειδή. Εξαιτίας, δε, αυτής, πέρασα σχετικά άνετα πάνω από κάποια χωμάτινα δρομάκια με νεροφαγώματα και όταν άρχισα να γράφω αυτές τις σειρές είδα στα τεχνικά του Duster πως είναι πολύ σημαντικές οι γωνίες προσέγγισης (24 μοίρες), ράμπας (36 μοίρες) και αναχώρησης (22 μοίρες), ενώ παρότι εμπροσθοκίνητο, το «140» μπορεί να προχωρήσει και αυτό αρκετά στα χώματα…
Στο κέντρο του Λεονταρίου με το φως της μέρας, αξίζει να φωτογραφίσετε την εντυπωσιακή παλαιοβυζαντινή εκκλησία απέναντι από την οποία θα βρείτε και σταθμό… ανεφοδιασμού: ένα εστιατόριο-καφενείο δηλ. με τρεις ευγενέστατες κυρίες να μαγειρεύουν 4-5 θαυμάσια πιάτα, άγρια χόρτα και φυσικά νοστιμότατο ψωμί με προζύμι. Παίρνοντας εκεί και τον καφέ ή το αναψυκτικό σας αντί από τους ΣΕΑ, βοηθάτε και την τοπική οικονομία!
Ο εγκαταλειμμένος σιδηροδρομικός σταθμός των ΣΠΑΠ, φεύγοντας απ’ το χωριό, θυμίζει την αρχή της ελληνικής παρακμής και τα -σχεδόν έρημα- εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρισμού της Μεγαλόπολης, φώναζαν για την, χωρίς σοβαρό σχέδιο, πρόχειρη απολιγνητοποίηση της χώρας. Αυτήν που οδήγησε (μεταξύ άλλων) στην απαξίωση της περιοχής, στην αλλοίωση του φυσικού περιβάλλοντος και στην εκτίναξη των τιμολογίων του ηλεκτρικού, την ίδια στιγμή που οι κατασκευαστές των ανεμογεννητριών και αυτοί που τις εκμεταλλεύονται κάνουν πάρτυ!
Αυτά τα -εκτός προγράμματος- 420 χλμ. κύλησαν με τον «Σκονιστή» μου να κάνει με αξιοπρόσεκτη άνεση την μετακίνησή μου. Φυσικά και δεν είναι… Ρόλλς – Ροϋς, με τη σκέψη δε ότι βρίσκομαι σε ένα όμορφο, μεσαίο τζιποειδές, που η τιμή του αρχίζει από σχεδόν τις 20.000 ευρώ (στις 26.500 το «δικό» μας), και μου έδειχνε μέση κατανάλωση 6 λτ./100χλμ., με κάπως άτσαλο οδήγημα έ, δεν είχα άλλες απαιτήσεις!
Από τον Α1, γραμμή για Καλαμπάκα-Μετέωρα…
Οι αποσκευές της τριάδας μας για την Καλαμπάκα, χώρεσαν εύκολα στα 496 λίτρα του πορτ-μπαγκάζ. Αν δεν ήταν υβριδικό θα χωρούσαν 517 λίτρα, αλλά τα 24 λιγότερα δεν μας δυσκόλεψαν. Ο φίλος μας, που ήταν 1,87 μ. δεν είχε πρόβλημα ύψους αλλά θα ήθελε τα πίσω καθίσματα πιο άνετα. Βέβαια, αυτό λύθηκε εύκολα καθώς μετά τον καφέ στα Καμμένα Βούρλα, έφερε την… γυναίκα του να καθίσει πίσω κι αυτός πήγε μπροστά (είναι καλύτερα). Τόσο απλά!
Αυτό το πίσω κάθισμα δεν χωράει κατά πλάτος τρεις ενήλικες για ταξίδι μια και στη μέση μόνο για μικρές διαδρομές μπορεί να καθίσει κάποιος. Με άλλα περίπου 200 ευρώ κόστος (για το εργοστάσιο) θα ήταν πολύ καλύτερο, αλλά έτσι αποφάσισαν οι Ρουμανογάλλοι, οπότε δεν μου πέφτει λόγος! Όσο για το ύψος από την οροφή ούτε αυτό προβληματίζει…
Ξεκινήσαμε, λοπόν, με κατεύθυνση προς Λαμία, από τον αυτοκινητόδρομο Α1, αυτόν που οι τεχνικοί αποκαλούν ΠΑΘΕ κι εμείς εντελώς λανθασμένα «Εθνική Οδό».
Το σύστημα αναγνώρισης αλλαγής λωρίδας εξακολουθεί να είναι πολύ ευαίσθητο κι εσύ δυσκολεύεσαι να προσαρμοστείς. Χτυπάνε κουδούνια, βουίζουν βομβητές και κάποιο αόρατο χέρι σου τραβάει το τιμόνι για να σε βάλει στον… ίσιο δρόμο όπως τον θεωρεί αυτό! Από την υπερδιόρθωση, όμως, ξεφεύγεις λίγο στην αντίθετη πλευρά κι άντε πάλι από την αρχή για να ισιώσεις!
Το μόνο που καταφέρνεις είναι να δυσφορούν οι συνεπιβάτες σου από τις συνεχείς διορθώσεις πορείας κι εσύ να λες όσα κακά λόγια ξέρεις για το σύστημα! Το ίδιο γινόταν και στη βραδυνή εξόρμηση στην Πελοπόννησο αλλά το είχα αποδώσει στο οδηγικό μπρίο. Προφανώς δεν ήταν αυτό. Ενεργοποιώντας, όμως, τον «αυτόματο», όπως τον λέμε, στα 130 χλμ./ώρα διαπίστωσα πως το πρόβλημα περιορίστηκε σχεδόν στο μισό.
Εννοείται πως ενώ πληρώνουμε διόδια σχεδόν πιο πολλά από τα καύσιμα, το οδόστρωμα δεν είναι όσο επίπεδο θα έπρεπε, έχοντας βαθουλώματα, σκαλοπατάκια από λωρίδα σε λωρίδα κ.α., που δεν συναντάμε σε αυτοκινητόδρομους π.χ. της Γαλλίας ή της Ιταλίας. Φαίνεται, πως καμία κρατική ή άλλη αρχή δεν πρέπει να ελέγχει τους κατασκευαστές και συντηρητές των δρόμων, παρότι ο Α1 αποτελεί τμήμα της Ευρωπαϊκής Οδού Ε75 και έχει χρηματοδοτηθεί πλουσιοπάροχα από τις Βρυξέλλες!
Στη διαδρομή, αυτή η οθόνη πολυμέσων των 10 ιντσών αποδείχτηκε πολύ εύχρηστη και κυρίως ευανάγνωστη, όπως και ο ψηφιακός πίνακας των οργάνων των 7 ιντσών. Το ταμπλό είναι σχεδιασμένο από την αρχή, είναι μοντέρνο και καλόγουστο αισθητικά, όπως όλο το εσωτερικό, αν και τα πλαστικά είναι σκληρά και λεπτά.
Ο αντίλογος λέει πως είναι έτσι για να κρατηθεί χαμηλά το κόστος, το οποίο είναι μόνο εν μέρει σωστό. Κι αυτό φαίνεται π.χ. από το σχέδιο της ταπετσαρίας διότι, είτε άσχημη την σχεδιάσει ο «μάστορας» είτε όμορφη, η αμοιβή του και το κόστος κατασκευής είναι τα ίδια! Και η γνώμη της τριάδας είναι πως τόσο το σχέδιο της ταπετσαρίας, όσο και η επιλογή των χρωμάτων της, έ, δεν είναι το πιο δυνατό χαρτί του Duster.
Ο θόρυβος κύλισης που περνάει στην καμπίνα, είναι σε μέτριο επίπεδο αν και ο βενζινοκινητήρας του 1,6 λίτρου του υβριδικού συνόλου λειτουργεί πολύ ήσυχα και με ελαστικότητα. Όποιος δε θόρυβος περνάει μέσα, είναι, κυρίως, από δρόμο – αναρτήσεις και σύστημα μετάδοσης. Όσο για τους αεροδυναμικούς θορύβους, ε, αυτοί σε ένα SUV με μυώδη σχεδίαση δεν περιμένεις να είναι και πολύ χαμηλοί. Πάντως, μέχρι τα 140 χλμ./ώρα ακούς και μουσική και άνετα κουβεντιάζεις, όταν η τελική του φθάνει εύκολα τα 165 – 170 χλμ./ώρα.
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ: Δοκιμή: Dacia Duster 1.0 TCe 100 PS LPG 4×2
Τα λάστιχα είναι 215/60-18 (εξτρά) ενισχυμένης δομής αλλά, πάντως, με ασφάλτινο προσανατολισμό και είναι αυτά που θα βάλουν τα όρια στις εκτός δρόμου εξορμήσεις σας, για τις οποίες είναι προτιμότερα τα στάνταρ 215/65-17.
Πλησιάζοντας την Λαμία αφήσαμε τον Α1 κοντά στην Ανθήλη και ακολουθήσαμε τον -σχετικά – καινούργιο Αυτοκινητόδρομο 3 ή Α3, τον οποίο, επίσης λανθασμένα, το αποκαλούμε Ε65. Ο αυτοκινητόδρομος αυτός, όταν ολοκληρωθεί, θα αποτελέσει τμήμα της Ευρωπαϊκής Οδού Ε65. Το μήκος του είναι 182 χλμ. και ο προϋπολογισμός του 1,6 δις., ποσόν που δεν ξέρομε αν είναι πολύ ή λίγο. Την κατασκευή και εκμετάλλευσή έχει (και εδώ) η ελληνοϊσπανική κοινοπραξία της Ferrovial με την ΓΕΚ- Τέρνα του Γ. Περιστέρη, ο οποίος πρόσφατα απέκτησε και τα διόδια της Αττικής Οδού.
Μέχρι τον Α3 και με ταχύτητα μέχρι 130 χλμ./ώρα το ταξίδι εξελίχθηκε πολύ καλά και ευχάριστα. Η κύλιση ήταν αρκετά καλή σε συνδυασμό με τα 18άρια λάστιχα και πάντα με την ενδιαφέρουσα τιμή του, έστω κι αν στην πλούσια υβριδική έκδοση αρχίζει να τσιμπάει, πλέον.
Η αυτόματη μετάδοση (multi mode την λέει η Dacia) ταιριάζει απόλυτα στον χαρακτήρα ενός SUV, αλλά και στην ευκολία που προσφέρει σε εκτός δρόμου χωμάτινες εξορμήσεις, καθώς ο οδηγός ασχολείται μόνο με την οδήγηση, ενώ ένας μικρός μοχλός στην θέση του κλασικού, φροντίζει για την αλλαγή κατεύθυνσης εμπρός – πίσω, την νεκρά και το παρκάρισμα.
Γενικά το καλοσχεδιασμένο εσωτερικό, η ευρυχωρία αλλά και η πολύ καλή ορατότητα σε κερδίζει και θα εκτιμηθεί απ’ όσους διαλέξουν το νέο υβριδικό Duster για τις αποδράσεις του Σαββατοκύριακου καθώς θα περνάνε πολλές ώρες μέσα στον… «Σκονιστή».
Μπαίνοντας στον Α3 χαμήλωσα τον αυτόματο από τα 130 χλμ./ώρα (που τον είχα μέχρι την Ανθήλη) στα 120 χλμ./ώρα διότι η ταχύτητα μελέτης του Α3 είναι 110 – 120 χλμ./ώρα. Ομολογώ πως δεν κατάλαβα διαφορά στην συμπεριφορά του αυτοκινήτου. Κοίταξα στην οθόνη την κατανάλωση μέχρι εκεί και μου έδειξε μόλις 5,7 λίτρα/100χλμ. Οπότε… δεν την ξανακοίταξα, ούτε στην Καλαμπάκα, διότι θα ήταν ακόμη πιο… χαμηλή μια και στην αστική κίνηση τα δύο ηλεκτρικά μοτέρ των 36 kW (49 ίπ.) και 15 kW (20 ίπ.) κινούσαν το αυτοκίνητο χωρίς να εμπλέκεται ο βενζινοκινητήρας του 1,6 λίτρου (συνδυαστική ισχύς 140 ίπποι). Στις βόλτες μας προς το Καστράκι και στα μοναστήρια, η ιπποδύναμη αυτή στάθηκε αρκετή για τους τρεις μας.
Ανασυγκρότηση; Ποιά ανασυγκρότηση;
Για τους αμετανόητους να πω ότι ο χώρος της παλιάς ανασυγκρότησης του Ακρόπολις δεν υπάρχει πια και κάποιους 30ρηδες που ρώτησα, δεν ήξεραν καν πως στην Καλαμπάκα τελείωνε το πρώτο κομμάτι του Ακρόπολις για να ξεκινήσει στις 12 τα μεσάνυχτα το νυχτερινό Καλαμπάκα- Βέρμιο – Καλαμπάκα, μετά το τρίτο μέρος μέχρι την Αθήνα και τέλος ο γύρος της Πελοποννήσου που σε έφερνε στον τερματισμό, κάτω από την Ακρόπολη.
Όσοι έχετε να πάτε από τότε στην Καλαμπάκα, η πόλη έχει αλλάξει μορφή, το τραίνο και εδώ δεν λειτουργεί, αλλά τα μοναστήρια παραμένουν ακλόνητα. Επιβάλλεται να τα επισκεφθείτε, τώρα που μεγαλώνει και η μέρα, τουλάχιστον τη μονή Βαρλαάμ.
Η διαμονή είναι άνετη, το φαγητό νόστιμο και οι καφετέριες πολλές. Η τριάδα μας έφαγε στο «Αρχονταρίκι» νοστιμότατα μαγειρευτά και ψητά αλλά και τα μοναδικά τρικαλινά λουκούμια με μούστο, του Βάκη. Φυσικά, μπορείτε να φάτε παντού νόστιμα και να κοιμηθείτε παντού. Το δε ξενοδοχείο του Διβάνι δεν είναι τώρα πια το μόνο καλό, όπως στην εποχή της… ανασυγκρότησης του ΄70!
Η επιστροφή μας έγινε από δρόμους που παρέπεμπαν σε Ακροπολικές εποχές. Έτσι, μετά από τον γύρο των Μετεώρων βρεθήκαμε στο δρόμο προς Τρίκαλα, Καρδίτσα και Σοφάδες. Αδιαφορώντας για τον Α3, ανεβήκαμε προς Δομοκό και κατεβήκαμε προς Λαμία. Όπως τότε!
Μέσα στην πόλη, στην παλιά έξοδο προς Καρπενήσι στην πλατεία με την Εμπορική Τράπεζα υπήρχε ακόμη ο φούρνος με τις ζεστές τυρόπιτες. Όπως τότε!
Και μετά, πορεία πάλι προς Καμμένα Βούρλα, φαγητό και καφές στη λιακάδα του Μαλιακού, εκεί που άλλοτε ο Ίμπν Σαούντ περνούσε τα καλοκαίρια του στη «Γαλήνη» με την ακολουθία του και μοίραζε ελβετικά ρολόγια στα γκαρσόνια για πουρμπουάρ! Όλα αυτά τότε που η Ελλάδα ήταν αλλιώς…
Όσο για το Dacia Duster Hybrid 140, αυτό είναι ιδιαίτερα αναβαθμισμένο σε σχέση με την περασμένη γενιά. Έστω κι αν στην υβριδική έκδοση δεν είναι 4×4, πηγαίνει -σχεδόν – παντού. Λογική τιμή, πολύ χαμηλή κατανάλωση, όμορφη δυναμική εμφάνιση.
Όσοι, λοιπόν, αναζητάτε ένα τέτοιο SUV, κοντά στα 4,34 μ., θα πρέπει να το βάλετε στον κατάλογο των υποψηφίων σας αγορών…
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Αντώνης Κόλλιας, Ηλίας Ντέβελι, Dacia
