O «ατίθασος»!
Ιωαννίδης Στέλιος, ένας ακόμη αγωνιζόμενος που έγραψε και αυτός τη δική του ιστορία…
Με καταγωγή από τη Μικρά Ασία και συγκεκριμένα από την Σμύρνη, κάτοικος Θεσσαλονίκης και μέλος του Α.Ο.Θ. και αυτός, όπως οι περισσότεροι την εποχή εκείνη!
ΣΤΕΛΙΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ
Σπούδασε ΤΕΙ ηλεκτρονικών και ασχολήθηκε με την οικογενειακή επιχείρηση, η οποία ήταν ένα εργοστάσιο έτοιμων ενδυμάτων στο Πολύκαστρο του Κιλκίς. Μια κάθετη μονάδα εξαγωγών, μια από τις τρεις – τέσσερις μεγαλύτερες στην Ελλάδα. Ο Στέλιος με το τεχνικό – παραγωγικό κομμάτι, ενώ ο αδελφός του Μανώλης με το οικονομικό. Έκανε και καταστήματα λιανικής πώλησης ρούχων, δύο στη Θεσσαλονίκη (στη Μητροπόλεως και στην Παπαναστασίου) και ένα στο Κιλκίς.
Ασχολήθηκε από νεαρός με τον αθλητισμό… Το 1978 είναι μέλος της Εθνικής Ομάδας Άρσης Βαρών και μόλις 17 χρονών (έφηβος τότε) είναι 3ος στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στη κατηγορία μεσαίων βαρών (79 κιλά). Η κατηγορία που αργότερα ο Πύρρος Δήμας θα κερδίσει τα Ολυμπιακά μετάλλια.
Η αγάπη του όμως για τα αυτοκίνητα (οδηγούσε από 13 χρονών) τον οδήγησε να κάνει και κάτι ακόμη… Εμπορία αυτοκινήτων, με δυο καταστήματα στην αρχή στη Θεσσαλονίκη, σε Κηφισιά (το 1985) και Άγιους Πάντες (το 1987) και μετά ένα στο Βέλγιο, στις Βρυξέλλες.
Υπήρχε όμως και το πάθος για την ταχύτητα και αποφασίζει να κάνει ένα ακόμη βήμα…
Και κάνει μια συζήτηση με τον πατέρα του, λέγοντάς του ότι θα ήθελε να πάει σε σχολή οδηγών Formula 1! Ο πατέρας του ήταν θετικός, αλλά του είπε ότι έπρεπε να το πουν και στη μητέρα του. Μόλις το άκουσε η μητέρα του «λιποθύμησε» και εκεί τελείωσαν όλα (πρώτη φορά), ή μάλλον άρχισαν! Γιατί ήταν τόση μεγάλη η επιθυμία του να τρέξει σε αγώνες, που δεν το έβαλε κάτω.
Και σε λίγο καιρό ήρθε η «χαριστική βολή»… Αποφασίζει να εμπλακεί με τους αγώνες ράλλυ εδώ, στην Β. Ελλάδα. Έτσι, αρχίζει την αγωνιστική του δράση το 1984, συνοδηγός του Φίλιππου Παπαβασιλείου σε μια Opel Ascona B, και βέβαια κρυφά από την μητέρα του!
Παράλληλα, εκείνη την χρονιά πατρονάρει και έναν οδηγό από την Θεσσαλονίκη, τον Γιώργο Μπουραντά με το Ford Escort MK II.
Πρώτος του αγώνας ήταν το 5o Ράλλυ Μακεδονίας. Συμμετείχαν μαζί με τον Φίλιππο για τα επόμενα τρία χρόνια, με πολύ καλές εμφανίσεις και επιτυχίες, με καλύτερες από αυτές να είναι οι:
- 1984 | 13ο Ράλλυ Θερμαϊκού: 2ος κλάσης Α/9, 4ο Ράλλυ Ιπποκράτης: 3ος κλάσης Α/9
- 1985 | 6ο Ράλλυ Μακεδονίας: 4ος γενικής και 2ος κλάσης Α/8, 19ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ.: 3ος κλάσης Α/8, 14ο Ράλλυ Θερμαϊκού: 2ος κλάσης Α/8, 2ο Ράλλυ Κιλκίς: 3ος γενικής και 1ος κλάσης Α/8
- 1986 | 7ο Ράλλυ Μακεδονίας: 4ος γενικής και 1ος κλάσης Α/8, 15ο Ράλλυ Θερμαϊκού: 5ος γενικής και 1ος κλάσης Α/8, 3ο Ράλλυ Κιλκίς: 5ος γενικής και 1ος κλάσης Α/8, 6ο Ράλλυ Σερρών: 1ος κλάσης Α/8
Τελευταίος αγώνας του Στέλιου ήταν το Ράλλυ Σερρών του 1986. Και πως έγινε; Οι γονείς του βρίσκονται στις Σέρρες, χωρίς να ξέρουν κάτι για τον αγώνα και η αστυνομία κλείνει μια διασταύρωση για να περάσουν τα αγωνιστικά αυτοκίνητα. Ανάμεσα στους «θεατές» που περίμεναν να ανοίξει ο δρόμος λοιπόν είναι και οι γονείς του Στέλιου. Με την μητέρα του να βλέπει έκπληκτη να περνάει από μπροστά της ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο με το υιό της στο κάθισμα του συνοδηγού!
Εκεί ήρθε και το τέλος της αγωνιστικής καριέρας του (για δεύτερη φορά με πρωταγωνιστή την μητέρα του). Βέβαια δεν ήταν μόνο αυτό πoυ τον έκανε να σταματήσει τους αγώνες, αλλά και ο πολύς φόρτος εργασίας…
Από τις ωραίες στιγμές που του έχουν μείνει είναι βέβαια η εμπειρία του στο Nurburgring…
Βρίσκεται στην Γερμανία μ’ έναν πελάτη του, ο οποίος είναι αγωνιζόμενος και μάλιστα πολύ καλός. Συμμετέχει σε αγώνες ταχύτητος με ένα Ford Sierra RS 500 Cosworth, στο τοπικό Πρωτάθλημα. Τις ημέρες εκείνες συμμετείχε σε έναν αγώνα στο Nurburgring. Τον οποίο αγώνα κέρδισε κιόλας!
Μετά το τέλος του αγώνα, του έδωσε το αυτοκίνητο και το οδήγησε στην «πράσινη κόλαση», την πίστα του Nurburgring! Κάτι, που ομολογουμένως, δεν συμβαίνει κάθε μέρα…
Τώρα όσο αφορά στις άτυχες στιγμές, υπήρξαν -όπως μας είπε- μόνο μια – δυο! Και μάλιστα η μια ήταν στον πρώτο του αγώνα, στο 5ο Ράλλυ Μακεδονίας όπου και εγκατέλειψαν. Όχι όμως από πρόβλημα δικό τους… Στην 8η Ειδική Διαδρομή «Σήμαντρα 2» σε κάποιο σημείο βλέπουν το προηγούμενο αυτοκίνητο των Κώστα Χαμπή – Ακύλα Μαυρίδη (Ford Escort RS MK II) τουμπαρισμένο!
Σταμάτησαν να βοηθήσουν, βγάζοντας μάλιστα τον Ακύλα από το αυτοκίνητο που είχε εγκλωβιστεί. Έτσι, έχασαν πάρα πολύ χρόνο, βγαίνοντας εκτός κατάταξης λόγω χρόνου, την στιγμή που ήταν στη 3η θέση της κλάσης Α/8.
Η δεύτερη τώρα άτυχη στιγμή ήταν στο 19ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ. το 1985, αν και δεν μπορούμε να πούμε ότι ήταν και τόσο άτυχη, αλλά διασκεδαστική… Δεν είχε γράψει δυο Ειδικές Διαδρομές και ζήτησε από τον Κώστα Στεφανή να αντιγράψει τις δικές του σημειώσεις. Ο Στεφανής, που τότε έτρεχε συνοδηγός του ”Jigger” με Audi Quattro A1, δέχτηκε. Περιττό να αναφέρουμε τι έγινε… Μετά από τέσσερις στροφές ο Φίλιππος του φώναζε να κλείσει τα γραπτά και ο Στέλιος από το παράθυρο χαιρετούσε τον κόσμο!
Ο Στέλιος όμως είχε και έχει ακόμη το πάθος και την αγάπη για τα αυτοκίνητα και την ταχύτητα. Οδηγούσε πάντα γρήγορα αυτοκίνητα, αλλά και μοτοσυκλέτες (45 συνολικά περάσαν από τα χέρια του) από νεαρή ηλικία. Μεταξύ αυτών, μια ΒΜW E21 με κινητήρα 2002 Turbo που είχε το 1981 (η πρώτη στην Ελλάδα), μια Porsche 911, μία από τις δυο που κυκλοφορούσαν τότε (η άλλη ήταν του Κώστα Δαμίγου), ένα Mazda RX-7 βελτιωμένο σε οίκο του εξωτερικού και άλλα πολλά…
Όταν σταμάτησε τους αγώνες, δεν αποσύρθηκε εντελώς από τον αθλητισμό. Ασχολήθηκε με τα άλογα που τα υπεραγαπάει. Στο Κιλκίς στο χώρο του εργοστασίου (25 στρέμματα) της οικογενειακής επιχείρησης, στο πίσω μέρος έκανε μια φάρμα με άλογα και άλλα διάφορα ζώα.
Το 1987 o πατέρας του με τον Ανδρέα Κοσμίδη ιδρύουν τον Ιππικό Όμιλο Πανοράματος, με γραμματέα τον Γιώργο Τρικαλιώτη (ΒΜW). Ο πατέρας του μάλιστα διετέλεσε πολλά χρόνια πρόεδρος του Ιππικού Ομίλου, όπου ο Στέλιος παραχωρούσε πέντε από τα άλογα του για να κάνουν μαθήματα και προπονήσεις.
Έφερε δε από το εξωτερικό και δυο αγωνιστικά άλογα: τον Espresso από την Ιρλανδία και τον Ιβανόη από την Γερμανία. Ο Ιβανόης ήταν δυο φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής ύψους!
Ο ίδιος μάλιστα συμμετέχει σε αγώνες ιππασίας, με αποτέλεσμα το 1988 να είναι Πρωταθλητής Ελλάδος στους Διασυλλογικούς Ιππικούς Αγώνες Κατηγορίας Ενηλίκων.
Και δεν σταματάει εδώ! Στη φάρμα έβαλε και αμπέλια και με την καθοδήγηση του Βαγγέλη Τσάνταλη (Ευάγγελος Τσάνταλης Α.Ε.) είχε παραγωγή κρασιού, την «Κάβα Ιωαννίδη».
Αυτός είναι ο Στέλιος Ιωαννίδης, ένα ανήσυχο πνεύμα, «ατίθασο». Ασχολήθηκε από άρση βαρών, ιππικούς αγώνες, παραγωγή κρασιού, Έφεδρος Αξιωματικός Τεθωρακισμένων στη στρατιωτική του θητεία και βέβαια με τα αυτοκίνητα. Και για προσωπική χρήση αλλά και σε αγώνες. Με μεγάλη επιτυχία, αφού είχε μόνο μια εγκατάλειψη και συνεχόμενα βάθρα στη κατηγορία Α/8, τα περισσότερα στη πρώτη θέση.
Χαμογελαστός, συζητήσιμος, με ανοικτό μυαλό, με πρωτοποριακές ιδέες και πάνω από όλα με αγάπη για την ταχύτητα, πάντα με ασφάλεια.
Επιτελώντας και αυτός έργο, όπως και όλοι οι υπόλοιποι συναθλητές του, βάζοντας ένα λιθαράκι στο να έχουμε καλύτερη αυτοκίνηση και μηχανοκίνητο αθλητισμό…
Ένα μεγάλο ευχαριστώ να πούμε στη γυναίκα του, Άννα, που ήταν η αιτία γι’ αυτή την γνωριμία αλλά και για το πορτρέτο.
*Δείτε όλα τα Αγωνιστικά Πορτρέτα που κάναμε μέχρι σήμερα κάνοντας κλικ εδώ.
