ΝΤΙΝΤΗΣ ΛΑΜΠΡΟΣ

Μένουμε στη Θεσσαλία με έναν ακόμη τοπικό αγωνιζόμενο, τον Λάμπρο Ντίντη. Με καταγωγή από την πόλη των Τρικάλων…

Από μικρή ηλικία είχε μια αγάπη για το αυτοκίνητο (μάλλον τρέλα θα λέγαμε) και την ταχύτητα. Έτσι ήταν αναπόφευκτο ότι κάποια στιγμή θα ασχοληθεί με τους αγώνες αυτοκινήτου…

Το 1980 φέρνει από την Γερμανία ένα αγωνιστικό VW Golf GTi 1600 MKI. Γίνεται λοιπόν μέλος της Λ.Α.Τ. (Λέσχη Αυτοκινήτου Τρικάλων) από το έτος ίδρυσής της το 1982 και ξεκινάει σιγά-σιγά να συμμετέχει σε αγώνες…

Πρώτος του αγώνας το 2ο Auto Cross Λάρισας τον Φεβρουάριο του 1982, ενώ έπειτα θα ξεκινήσει μια περίοδος εννιά ετών (μέχρι και το 1990) με αρκετούς αγώνες και με συνοδηγό πάντα τον Πάνο Γουσόπουλο, με καλύτερες εμφανίσεις το 1985 στο 5ο Ράλλυ Ιπποκράτης και στο 4ο Ράλλυ Σπριντ Μπράλου. Και το 1986 στο 1ο Ράλλυ Σπριντ Μακρυράχης και στο 2ο Ράλλυ Σπριντ Μοσχοκαρυάς.

Επίσης θα πάρει μέρος και σε όλες τις αναβάσεις των Μετεώρων! Από την πρώτη το 1984 (που μετρούσε μόνο στο Κύπελλο Β. Ελλάδος), τερματίζοντας στη 4η θέση της ομάδας A, με συνολικό χρόνο 4′.53”.76 και καλύτερο ανέβασμα το δεύτερο, με 2′.26”.34.

Αλλά και στις επόμενες που ήταν μέρος του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Αναβάσεων, μέχρι το 1989, με μεγάλο συναγωνισμό. Όπως ήταν η 5η Ανάβαση Μετεώρων που ήρθε 7ος της κατηγορίας Ε 2000, με σαφέστατα καλύτερο χρόνο από την πρώτη φορά, με σύνολο 4′.37”97 και καλύτερο ανέβασμα με 2′.18”.70.

Τελευταίος αγώνας του Λάμπρου με το VW Golf GTi MK I, αλλά και με τον Πάνο Γουσόπουλο, συνοδηγό, θα είναι το 11ο Ράλλυ Κένταυρος τον Μάϊο του 1990, όπου και θα τερματίσει στη 7η θέση της κατηγορίας Ε/19, με το Golf να πουλιέται αργότερα σε τοπικό αγωνιζόμενο, τον κύριο Μίχο.

Το 2005 όμως θα ετοιμάσει ένα καινούργιο αγωνιστικό, ένα VW Golf GTi MK II. Στο δεξί κάθισμα του συνοδηγού θα κάθεται πια ο Άλκης Ρέντης, ενώ το 2008 θα κάνει χρέη προπομπού στο 8ο Ράλλυ Σπριντ Τρικάλων, με ένα Ford Focus ST 170.

Καλύτερο αποτέλεσμα με το νέο του απόκτημα, το VW Golf GTi MK II, ήταν το 2014 στο 10ο Ράλλυ Σπριντ Τρικάλων, όπου τερμάτισε 2ος κατηγορίας Ε/11.

Τον Οκτώβριο του 2014 θα πάρει μέρος και σ’ ένα 24ωρο αγώνα Ιστορικών Αυτοκινήτων κατηγορίας Regularity, το 17ο Ράλλυ «24 Ώρες Ελλάδα», με μια Toyota Celica ST 185 και συνοδηγό τον Κώστα Χειράκη. Ένας ασφάλτινος αγώνας που διοργάνωσε ο Σ.Ι.Σ.Α. (Σύλλογος Ιδιοκτητών Σπορ Αυτοκινήτων), με εκκίνηση από την Αθήνα και διαδρομή, Πελοπόννησο – Στερεά Ελλάδα.

Τελευταία φορά που τον βλέπουμε στην λίστα συμμετοχών ενός αγώνα, είναι το 2017 στο 2ο Ράλλυ Αλμυρού με συνοδηγό τον Δημήτρη Κουρκουβέλο.

Από τις καλές στιγμές που θα θυμάται είναι η Ανάβαση Μετεώρων το 1985, που τερμάτισε στην δεύτερη θέση, 0.2 δευτερόλεπτα πίσω από τον Φωτεινέλη με το Fiat Ritmo μετά από μεγάλη μάχη.

Όσο αφορά στις άτυχες, αυτές είναι δύο: μια στο 3ο Ράλλυ Ιπποκράτης το 1983, συνοδηγός του Σωκράτη Θώδη με Ford Escort RS, που είχαν ένα τουμπάρισμα και μια στο 11ο Ράλλυ Σπριντ Τρικάλων το 2015, που στη τελευταία ειδική «Πλάτανος 3» εγκατέλειψε την στιγμή που ήταν στη 1η θέση κατηγορίας Ε/11.

Επαγγελματικά είχε κατάστημα αξεσουάρ αυτοκινήτων στα Τρίκαλα, Σαράφη 55, από το 1981 έως το 2007. Σήμερα αυτό το κατάστημα είναι Cafe, αλλά ασχολείται και με εισαγωγές αυτοκινήτων και ανταλλακτικών…

Λάμπρος Ντίντης ένας ακόμη ερασιτέχνης, λάτρης των αγώνων αυτοκινήτου, που και αυτός (όπως και πάρα πολλοί άλλοι), αναπολεί τις παλιές ωραίες εποχές των αγώνων. Τότε, που κάθε βδομάδα είχαμε αγώνες, πραγματικούς αγώνες και το κυριότερο ήμασταν όλοι φίλοι…

Βέβαια δεν αποκλείεται να τον ξαναδούμε σε κάποιον αγώνα, αφού όπως μας είπε και το VW Golf GTi MK II, αλλά και η Toyota Celica ST 185, υπάρχουν στο γκαράζ του και είναι ετοιμοπόλεμα…

*Δείτε όλα τα Αγωνιστικά Πορτρέτα που κάναμε μέχρι σήμερα κάνοντας κλικ εδώ.

Το άρθρο Αγωνιστικά Πορτρέτα: Λάμπρος Ντίντης εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Μένουμε στην Θεσσαλία, με έναν ακόμη αγωνιζόμενο της περιοχής…

Γιαννακόπουλος Βασίλης. Με καταγωγή από την πόλη της Καρδίτσας. Ήρθε για λίγο στην Θεσσαλονίκη και κάποια στιγμή επέστρεψε μόνιμα στην πόλη του. Από μικρός είχε το μικρόβιο με την ταχύτητα, μικρόβιο που εξελίχθηκε σε αγάπη για τους αγώνες αυτοκινήτου…

Επισκέφθηκε δυο φορές την Γερμανία, το 1978 και το 1981 και συγκεκριμένα την πόλη του Μονάχου. Εκεί γνώρισε τον συνοδηγό του Walter Rohrl, Christian Geistdorfer (που για όσους δεν γνωρίζουν, να αναφέρουμε ότι το πλήρωμα αυτό είναι παγκοσμίου επιπέδου WRC και τον καιρό εκείνο ήταν στη Opel Rally Team, οδηγώντας μια Opel Ascona 400).

Πέρα της γνωριμίας όμως, εκείνον τον καιρό σε μια τοπική πίστα αγώνων κάνανε δοκιμές διάφορες ομάδες. Οι Opel (με Ascona A), NSU, Simca, Ford (με Escort MK I) και ο Βασίλης για 10 μέρες ήταν μόνιμος «θεατής» στην πίστα, καταφέρνοντας να συνοδηγήσει σε αρκετά αγωνιστικά (!), με αποτέλεσμα μετά από αυτές τις εμπειρίες να μην θέλει και πολύ για να αποφασίσει να συμμετάσχει σε αγώνες ράλλυ…

Αγοράζει λοιπόν από την Θεσσαλονίκη (από τον κύριο Κολουμπή), ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο BMW 2002 και μαζί μια καρότσα ασφάλτινη· και το 1984 ξεκινάει τους αγώνες…

Πρώτος του αγώνας θα είναι το 2ο Auto Cross Κοζάνης, στις 6 Μάϊου του 1984. Θα τερματίσει στην 5η θέση της κατηγορίας 1600 + με χρόνο 5′.13”.3, ενώ στις 7 Οκτώβριου θα πάρει μέρος στο 3ο Ράλλυ Σπριντ Ιωαννίνων, με συνοδηγό τον Ευριπίδη Παπουτσή, όπου θα τερματίσει 5ος στην γενική κατάταξη του αγώνα!

Στις 21 του Οκτώβρη τον βλέπουμε στις συμμετοχές της 1ης Ανάβασης Μετεώρων. Μια πολύ καλή εμφάνιση αφού τερμάτισε στην 1η θέση της ομάδας Sport, με συνολικό χρόνο 4′.44′.30, ενώ -αν εξαιρέσουμε την ομάδα Β- έκανε τον τρίτο χρόνο της ανάβασης, με 2′.20”.21. Πίσω από τον αείμνηστο Κώστα Νιάκα με το Opel Ascona (2′.19”.28) και τον Σωκράτη Θώδη με το Ford Escort RS MK II (2′.19”.52 ).

Να πούμε μάλιστα ότι στον συγκεκριμένο αγώνα, ένας άλλος πολύ μεγάλος οδηγός που πέρασε από τον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ο αείμνηστος Γιάννης Ψηφίδης του έδωσε τα αγωνιστικά του γάντια!

Και πριν κλείσει η χρονιά θα πάρει μέρος στις 2 Δεκεμβρίου και στο 1ο Auto Cross στις Σοφάδες. Θα τερματίσει στην 2η θέση της κατηγορίας Γ’ 1600 – 2000 κ.εκ.!

Ένα απόλυτα επιτυχημένο ξεκίνημα, για έναν νέο οδηγό που έκανε τα πρώτα του βήματα, ενώ με αυτό το Auto Cross τελειώνει και η αγωνιστική δράση της BMW 2002, η οποία πωλείται σε έναν τοπικό αγωνιζόμενο τον Ιωάννη Καραντάνα.

Ο Βασίλης όμως δεν μένει χωρίς αγωνιστικό! Πάει στην Λαμία και αγοράζει το αγωνιστικό Ford Escort RS 2000 του Σωτήρη Χατζητσοπάνη. Οδηγός με πολλές επιτυχίες -ειδικά στην Β. Ελλάδα (πέντε φορές Κυπελλούχος Β. Ελλάδος 1995, 1996, 1998, 1999 και 2000 με Ford Escort RS Cosworth)- που είναι άλλωστε και κουμπάροι.

Και ξεκινάει μια περίοδος εννιά ετών γεμάτη αγώνες και επιτυχίες. Σε αυτήν την περίοδο τρεις συνοδηγοί θα καθίσουν στο δεξί μπάκετ του Escort. Το 1985 ο Ευριπίδης Παπουτσής, από το 1986 έως το 1989 ο Αθανάσιος Γκιουλέκας και από το 1990 έως το 1993 ο Πάνος Γουσόπουλος:

1985 | 2ο Ράλλυ Σπριντ Μοσχοκαρυάς: 7ος κατηγορίας Β

1986 | 1ο Ράλλυ Σπριντ Μακρυράχης: 3ος γενικής

1988 | 22ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ.: 4ος κλάσης Ε/16, 2o Ράλλυ Σπριντ Λάρισας: 2ος γενικής

1990 | 2ο Ράλλυ Σπριντ Ανάβρας: 3ος γενικής και 3ος κατηγορίας Β

1991 | 3ο Ράλλυ Σπριντ Ανάβρας: 4ος γενικής

Το 1993 θα πάρει μέρος στο 1ο Ράλλυ Σπριντ Βόλου. Ένας χωμάτινος αγώνας από τις καλές εποχές των αγώνων που την σημερινή εποχή δεν υπάρχει (όπως και πολλοί άλλοι βέβαια). Τότε που επικρατούσε το χώμα…

Δυστυχώς θα εγκαταλείψει, παρόλες τις προσπάθειες του τοπικού Γιώργου Μπαλντούνη να λύσει το πρόβλημα στο μαγαζί του, ενώ το 1ο Ράλλυ Σπριντ Βόλου θα είναι και ο τελευταίος αγώνας του Βασίλη Γιαννακόπουλου. Το Ford Escort RS 2000 πουλήθηκε σε τοπικό οδηγό…

Μια καλή στιγμή που του έχει μείνει στη μνήμη είναι ο τερματισμός στο Ράλλυ Δ.Ε.Θ. το 1988, ενώ τον αγώνα που θα ήθελε να ξεχάσει είναι το Ράλλυ Φθιώτιδος επίσης το 1989, που εγκατέλειψε από σπασμένο άκρο.

Επαγγελματικά διατηρούσε κατάστημα αξεσουάρ αυτοκινήτων, Racing Center, στο κέντρο της Καρδίτσας, Ταλιαδούρου 10. Τώρα εξακολουθεί να έχει κατάστημα αξεσουάρ αλλά και Moto market, ένα από τα πολλά που υπάρχουν: δυο στη Θεσσαλονίκη (το κεντρικό στη Σίνδο και ένα στη Καλαμαριά) καθώς και στο εξωτερικό!

Βασίλης Γιαννακόπουλος λάτρης της ταχύτητας. Ένας από τους καλούς, παλιούς, αγωνιζόμενους της καλής εποχής των αγώνων…

*Δείτε όλα τα Αγωνιστικά Πορτρέτα που κάναμε μέχρι σήμερα κάνοντας κλικ εδώ.

Το άρθρο Αγωνιστικά Πορτρέτα: Βασίλης Γιαννακόπουλος εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

Η Βόρεια Ελλάδα «στο χείλος του γκρεμού»…

Πρόσφατα έγινε το Ράλλυ Δ.Ε.Θ.! Ο μοναδικός αγώνας Ράλλυ στη Μακεδονία, που μαζί με το Ηπειρωτικό στα Γιάννενα προσμετρούν μόνο στο Πρωτάθλημα Ελλάδος.

Βέβαια, υπάρχει και το «Κένταυρος» στο Βόλο που προσμετρά μόνο στο Κύπελλο Ασφάλτου. Ωστόσο, παρά τις προοπτικές και τις ελπίδες ότι τα ασφάλτινα ράλλυ θα έδιναν κάποια ώθηση του σπορ στη Β. Ελλάδα, η πραγματικότητα έδειξε ότι αντί για άνοδο πήρε τον κατήφορο, σε βαθμό που μάλιστα δείχνει ότι είμαστε «στο χείλος του γκρεμού»…

Βέβαια τα χρόνια είναι δύσκολα για το σπορ, το οποίο εξακολουθεί να περνάει δύσκολες ώρες. Η εικόνα που παρουσιάζει στη Β. Ελλάδα αυτό τον καιρό είναι επιεικώς άσχημη. Τίποτα δεν δείχνει να λειτουργεί σωστά και όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο, καθώς φέτος για πρώτη φορά δεν έχουμε καν Κύπελλο Ράλλυ Β. Ελλάδος!

Καλά που υπάρχει, ακόμη, το Kύπελλο Αναβάσεων και σώζει λίγο την κατάσταση…

Η ΟΜΑΕ είτε γιατί δεν μπορεί (πράγμα που δεν το πιστεύουμε), είτε γιατί δεν θέλει, δεν ενδιαφέρεται να βρει λύσεις ώστε να βελτιωθεί αυτή η κατάσταση. Ίσως λοιπόν ήρθε η ώρα να ασχοληθεί ο Σ.Ο.Α.Α.Β.Ε. με τον βασικό του προορισμό, όπως τα ένδοξα χρόνια της δεκαετίας του ‘90. Τότε που ο σύνδεσμος ήταν δυνατός και αποτελεσματικός…

Τούτου λεχθέντος και ως παράδειγμα, το 1991 στην αρχή της χρονιάς υπήρχαν 85 μέλη και στο τέλος 195 (!), όταν στην σημερινή εποχή αρκετά πληρώματα δεν συμμετέχουν γιατί δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα έξοδα ενός Πανελληνίου Πρωταθλήματος, ή ενός Κυπέλλου Ασφάλτου, που οι αγώνες τους είναι από την Λαμία και κάτω!

Δεν υπάρχουν χορηγοί θα ισχυριστούν κάποιοι… και ίσως είναι μια καλή δικαιολογία. Ποιός όμως φρόντισε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ώστε εταιρίες με έδρα την Β. Ελλάδα, να διαφημίσουν τα προϊόντα τους σε αυτοκίνητα από τον Βόρειο χώρο;

Μήπως να δούμε εταιρείες να βοηθούν (στα μέτρα των δυνατοτήτων τους) τους αγωνιζόμενους;

Και από την άλλη… τι ακριβώς θέλουν οι χορηγοί; Θεατές. Πολλούς θεατές!

Οπότε, μια πρώτη, απλή, λύση θα ήταν οι αγώνες Auto Cross!

Ίσως είναι το πιο κατάλληλο είδος αγώνα για τα ελληνικά δεδομένα…

Ποιος όμως φρόντισε λοιπόν να δημιουργηθούν οι αγώνες Auto Cross;

Πρώτος διδάξας ο Α.Ο.Θ. με την διοργάνωση του πρώτου αγώνα Auto Cross στην Ελλάδα, το 1969!

Γιατί όπως και να το κάνουμε οι θεατές θα φέρουν τους χορηγούς. Μάλιστα κάποιες χρονιές εμφανίστηκαν στη λίστα συμμετοχών και αγροτικά αυτοκίνητα (Hyundai, Datsun, Dacia, κ.α.) πράγμα που ενθουσίασε όλο τον κόσμο, ανεβάζοντας τον αριθμό των θεατών (από έγκυρες πηγές υπάρχουν δημοσιεύματα εφημερίδων και περιοδικών στο αρχείο μας για 6.000 άτομα ανά αγώνα)….

Έχουμε λοιπόν τους θεατές, που είναι απαραίτητοι για την επιτυχία ενός αγώνα και για τους χορηγούς. Και τους έχουμε γιατί υπάρχει θέαμα…

Επ’ αυτού, αξίζει να θυμηθούμε ότι ο Βασίλης Τσομπανόπουλος νικητής πολλών αγώνων Auto Cross είπε μετά από νίκη του σε έναν αγώνα στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης στο περιοδικό μας: «Αξίζει να χάσεις τη νίκη για να προσφέρεις θέαμα σε αυτόν τον κόσμο που ήρθε να σε δει. Αξίζει πραγματικά! Δεν μου αρέσει η εποχή του χρονόμετρου»… ουδέν σχόλιο!

Και εκτός αυτού όμως οι αγώνες Auto Cross ήταν -και είναι- φυτώριο νέων οδηγών, αποδεδειγμένα από την ιστορία (σε Θεσσαλονίκη, Τρίκαλα, Λαμία, Σοφάδες, Λάρισα, Κοζάνη και αλλού).

Μια δεύτερη λύση και γιατί όχι παράλληλη με την πρώτη, θα ήταν ένα πρόγραμμα με τρεις το πολύ αγώνες, Μίνι Ράλλυ η Ράλλυ Σπριντ!

Μικροί και οικονομικοί αγώνες…

Η κατάσταση όμως δεν παραμένει στάσιμη μόνο από πλευράς αγωνιζομένων. Το ίδιο συμβαίνει και από την άλλη πλευρά. Θα περίμενε κάποιος ότι οι αρμόδιοι θα έκαναν κάτι προς αυτή την κατεύθυνση…

Έχουμε το Ράλλυ Ακρόπολις. Έναν από τους καλύτερους αγώνες στο WRC. Και μπράβο μας σαν χώρα που κάνουμε έναν τέτοιο αγώνα! Που μπορούμε να δούμε μια φορά κάθε χρόνο τους παγκόσμιους οδηγούς. Να δούμε την οργάνωση και τα service που έχουν στη διάθεση τους και να απολαύσουμε τον τρόπο που οδηγούν. Μετά το Ακρόπολις όμως τι γίνεται;

Ένα χωμάτινο πρωτάθλημα από την Λαμία και κάτω, όπως και το ασφάλτινο!

Η Β. Ελλάδα που; Μάλλον «στο χείλος του γκρεμού»…

Τι έκαναν – κάνουν οι άνθρωποι της Ομοσπονδίας; Τι έκαναν αυτοί που έπρεπε να προστατέψουν τα πληρώματα; Τι κάνουν για να έρθουν νέοι άνθρωποι στο σπορ και όχι για να φύγουν;

Μάλλον τίποτα…

Από την άλλη -και για να είμαστε δίκαιοι- η Ομοσπονδία δεν έπρεπε να πάρει κάποιες προτάσεις για τα τεκταινόμενα της Β. Ελλάδος; Δυστυχώς όμως ο αρμόδιος για αυτό είναι ο  Σύνδεσμος που -εν προκειμένω- μάλλον δεν λειτουργεί, με αποτέλεσμα εμείς που αγαπάμε τον μηχανοκίνητο αθλητισμό να γινόμαστε μάρτυρες μιας καταστάσεως που επαναλαμβάνεται με ελάχιστες παραλλαγές. Και η ιστορία συνεχίζεται…

Άνθρωποι τα παρατούν και μένουν στο περιθώριο, ενώ ο οικογενειακός κύκλος συνεχώς στενεύει!

Οπωσδήποτε σε τελική ανάλυση αυτοί που φταίνε λιγότερο είναι οι αγωνιζόμενοι. Για τους «Νότιους» ένας αγώνας στο Βορρά έχει πολλά έξοδα, το ίδιο όμως συμβαίνει και για τους «Βόρειους» που με ένα – δυο μόνο αγώνες στη Β. Ελλάδα δεν συμφέρει να λάβουν μέρος στο υπόλοιπο πρωτάθλημα.

Όντως η περσινή χρονιά δεν ήταν και η καλύτερη. Αναβλήθηκαν αγώνες για λόγους που δεν «έστεκαν». Ακούστηκαν φωνές και λόγια, αλλά δεν θα επεκταθούμε τώρα στο θέμα. Δεν ωφελεί σε τίποτα να γυρίζουμε πίσω. Τώρα σειρά έχει το τεράστιο θέμα «βοήθεια στους αγωνιζόμενους»…

Το κυριότερο είναι ότι πρέπει να γίνει μια καλή αρχή που να φέρει πιο κοντά τα μέλη της μεγάλης «οικογένειας» που αγαπά τους αγώνες αυτοκινήτου. Για όλα αυτά τα νέα παιδιά που έκαναν την εμφάνιση τους τώρα τελευταία και που αν δεν ήταν από πίσω οι πατεράδες τους (παλιοί αγωνιζόμενοι όλοι), θα είχαν φύγει προ πολλού. Για όλα αυτά τα παιδιά και όλους εμάς τους παλαιότερους, πρέπει να γίνει κάτι άμεσα!

Επί προσωπικού, κάπου εδώ πιστεύω ότι ο Σ.Ο.Α.Α.Β.Ε. έχει ευθύνη. Και από την στιγμή που δεν δραστηριοποιείται όπως έκανε από την ίδρυσή του, πρέπει εμείς όλοι οδηγοί και συνοδηγοί, να μαζευτούμε και να προσπαθήσουμε να βρούμε λύσεις ώστε οι αγώνες να ξαναέρθουν στα μέρη μας. Ελπίζουμε ότι θέματα όπως: το Κύπελλο Β. Ελλάδος και η βοήθεια προς τους αγωνιζομένους, θα μπορέσουν να μπουν σε κάποια σειρά για μελέτη και λύση.

Ταξίδι με το μυαλό ενός ρομαντικού…

Σε χρόνους παλιούς αλλά όχι λησμονημένους, εκεί στις Ειδικές Διαδρομές μοιραζόμασταν με όλο τον κόσμο κοινά συναισθήματα. Ήρθε όμως μια στιγμή που οι ωραίες εικόνες έγιναν ιστορία καθώς η γνωστή αιτία των κρίσεων έκανε τους αγώνες ράλλυ «απαγορευμένο καρπό». Και πέρασαν μέρες, μήνες, μέσα από αναμνήσεις και όνειρα. Και κανείς δεν πιστεύει ότι η ζωή θα ξαναγυρίσει στις ειδικές…

Οι μηχανικοί (αυτός ο ακούραστος και αφανής κόσμος) που έβαζαν κάτω όλη την τέχνη και την σοφία τους…

Τα πληρώματα που έκρυβαν τις δυνάμεις τους για να τις εξαντλήσουν στις ειδικές!

Και τέλος οι φίλοι των αγώνων που γέμιζαν τις στροφές από τις ειδικές…

«Πάλι εμείς και εμείς είμαστε»… είπε ένας φίλος δίπλα και κάποιος άλλος κούνησε το κεφάλι. Ναι, όπου πάμε και όπου σταθούμε συναντάμε τα ίδια πρόσωπα. Έχουμε φθάσει σε σημείο να είμαστε τόσο λίγοι και εμείς σαν θεατές, αλλά και οι αγωνιζόμενοι από την πλευρά τους!

Δίπλα μας οι γείτονες κάνουν υπέροχους αγώνες. Ωραίες ειδικές, αντιμετώπιση αγωνιζομένων απίστευτη και το κυριότερο… οικονομικά! Πολλοί έχουν στα σχέδια τους τη «μετανάστευση» για την επόμενη χρονιά, και δεν έχουν άδικο…

Αλλά μπορούμε και εμείς εδώ! Στο χέρι μας είναι! Μην μένετε θεατές, σηκωθείτε από τους καναπέδες σας!

Εμπρός να δραστηριοποιηθούμε για κάτι καλύτερο και για μας, αλλά και για τους νέους. Δραστηριοποίηση που μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους, αρκεί να υπάρχει θέληση.

Και μήπως τώρα είναι η ώρα να φανεί πόσοι από μας – σας είναι διατεθειμένοι για αλλαγή!

Αλλιώς θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας και καλά παθαίνουμε ό,τι πάθαμε και ό,τι θα έρθει στο μέλλον…

Υ.Γ.: Ενδιαφέρεστε πραγματικά για την άνθηση του μηχανοκίνητου αθλητισμού στη Β. Ελλάδα; Αν ναι, εμείς είμαστε ανοικτοί σε όλους για να πείτε τις σκέψεις σας αλλά και τους προβληματισμούς σας. Να μας πείτε την γνώμη σας και να το προσπαθήσουμε όλοι μαζί, όπως κάποτε…

Περιμένουμε να μας στείλετε τις απόψεις σας στο info@automoto.com.gr  

Το άρθρο ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΣΤΡΟΦΕΣ: Η Βόρεια Ελλάδα «στο χείλος του γκρεμού»… εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

Το Ράλλυ Δ.Ε.Θ. κλείνει λίγο περισσότερο από μισό αιώνα ζωής και εξακολουθεί να παρουσιάζει ενδιαφέρον στον ελληνικό αγωνιστικό χώρο και όχι μόνο!

Περίπου έξι δεκαετίες μετά την πρώτη του εκκίνηση, το Ράλλυ Δ.Ε.Θ. συνεχίζει να αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αγωνιστικά ραντεβού της Βόρειας Ελλάδας και -παράλληλα- έναν από τους μακροβιότερους αγώνες ράλλυ της χώρας μας…

Το Ράλλυ Δ.Ε.Θ. αποτελεί θεσμό για την πόλη της Θεσσαλονίκης, έχοντας συνδεθεί με την λειτουργία της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης…

«Το παρελθόν μας έχει δείξει ότι και απλοί άνθρωποι που δεν ασχολούνται καθόλου με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό γνωρίζουν και την παραμικρή λεπτομέρεια αυτού του αγώνα. Αυτό και μόνο αποτελεί δείγμα της καταξίωσης του, της προβολής αλλά και της Οργανωτικής επιτυχίας όλα αυτά τα χρόνια»… λόγια του αείμνηστου, Προέδρου επί πολλά χρόνια του Α.Ο.Θ., Αντώνη Παρταλιού.

Η ιστορία του Ράλλυ Δ.Ε.Θ. όμως ξεκινάει στα μέσα της δεκαετίας του ‘60. Ήταν η εποχή που οι αγώνες ράλλυ προσπαθούσαν να «σταθούν» στον ελληνικό χώρο:

Μέρος πρώτο

Το 1962 δραστηριοποιείται η ΕΛΠΑ στην Β. Ελλάδα. Και αμέσως τον επόμενο χρόνο διοργανώνεται ο πρώτος αγώνας ράλλυ στην Β. Ελλάδα, που είναι το 1ο Ράλλυ Σκρα Κιλκίς Λαχανά. Και ερχόμαστε στο 1966 που η ΕΛΠΑ Β. Ελλάδος διοργανώνει το 1ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ. Το σκεπτικό ήταν ένας αγώνας που θα είχε το όνομα της Έκθεσης και ημέρες διοργάνωσης που θα συνέπιπταν με την λειτουργία της. Αγωνιστική γιορτή για την Θεσσαλονίκη και τί καλύτερο θα μπορούσε να συμβεί, όταν στην πρώτη διοργάνωση του Δ.Ε.Θ. τερματίζει πρώτος ο «Βόρειος». Σταύρος Γεωργιάδης το όνομα του, με συνοδηγό τον Βασιλειάδη και αυτοκίνητο ένα Mini Cooper S.

Μέρος δεύτερο

Το 1970 έρχεται η κατάργηση του αγωνιστικού τμήματος Β. Ελλάδος και το 4ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ. διοργανώνει για πρώτη φορά ο Α.Ο.Θ. με την βοήθεια της Pirelli!

Αγώνας των 890 χλμ. με έξι Ειδικές Διαδρομές. Θα τερματίσουν μόνο πέντε πληρώματα, με πρώτους τους Γάκη Καλεμτζάκη – Λάμπρος Γκράσσος με Ford Capri 2300, ενώ το Ράλλυ Δ.Ε.Θ. με τις νυχτερινές ειδικές και τις ολονύχτιες μάχες των πληρωμάτων με το χρονόμετρο, γίνεται όλο και πιο γνωστό και καταξιώνεται στις συνειδήσεις όλων…

Μέρος τρίτο

Το 1987 το Ράλλυ Δ.Ε.Θ. στην 21η έκδοσή του, έχει ήδη κατακτήσει τον ελληνικό χώρο και ξεκινάει μια προσπάθεια να γίνει Διεθνές. Με χορηγούς την HELEXPO και την Τράπεζα Μακεδονίας Θράκης. Η προσπάθεια να μπει ο αγώνας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα συνεχίζεται τα επόμενα τρία χρόνια και πληρώματα από όλη την Ευρώπη έρχονται στην Θεσσαλονίκη!

Το 1990 έγινε ο καλύτερος αγώνας στην πορεία του Δ.Ε.Θ. με ρεκόρ συμμετοχών, καθώς 101 πληρώματα δήλωσαν συμμετοχή! Τα σχόλια για τους αγώνες αυτής της τριετίας, τόσο από τις ξένες συμμετοχές, όσο και από τους παρατηρητές ήταν μόνο ευνοϊκά και το όνομα Ράλλυ Δ.Ε.Θ. πέρασε τα όρια της χώρας. Και ενώ όλοι έδιναν εύσημα στον αγώνα, ο στόχος δεν έγινε ποτέ…

Από το 1970 η Pirelli θα είναι κοντά στον Α.Ο.Θ. και το Ράλλυ Δ.Ε.Θ. για τα επόμενα 30 χρόνια. Από το 11η διοργάνωση του αγώνα το 1977, κοντά θα είναι και η Δ.Ε.Θ. σαν οργανισμός και έκτοτε έμεινε σαν βασικός χορηγός του αγώνα. Και από το 1986 η HELEXPO αναλαμβάνει και επίσημα την χορηγία του αγώνα…

Από το 1984 ο αγώνας γίνεται διήμερος, με το πρώτο σκέλος να είναι -αν όχι πάντα- τις περισσότερες φορές νυχτερινό. Αυτό συμβαίνει μέχρι και το 1996, που είναι και η τελευταία φορά που γίνεται σε χωμάτινες ειδικές.

Τελευταίος χωμάτινος νικητής είναι ο Λεωνίδας Κύρκος με τον Γιάννη Σταυρόπουλο συνοδηγό, σε ένα Ford Escort RS Cosworth…

Είχαμε βέβαια και το 2021 λίγο χώμα. Το 54ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ. είχε δύο σκέλη. Το πρώτο μετρούσε στο πρωτάθλημα ασφάλτου και το δεύτερο στο πρωτάθλημα χώματος. Νικητές οι Αλέξανδρος Τσουλόφτας – Στέλιος Ελιά με VW Polo GTI R5. Και από το 1997 έως και σήμερα ο αγώνας είναι καθαρά ασφάλτινος…

Στις ιδιαιτερότητες του αγώνα να αναφέρουμε ότι:

• Στο 7ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ. το 1973 τερμάτισε μόνο ένα αυτοκίνητο. Μετά από 1.100 χλμ. και οκτώ Ειδικές Διαδρομές μόνο οι Σωτήρης Ζαφρανάς – Ιωάννης Μακρής με Opel Kadett Rallye, έφθασαν στο τερματισμό!
• Τρεις χρονιές μόνο δεν έγινε ο αγώνας. Το 1969 (κατάργηση ΕΛΠΑ Β. Ελλάδος ), το 2009 και το 2022.

Όσο αφορά στους νικητές, στην πρώτη περίοδο που ο αγώνας ήταν χωμάτινος, διήμερος, με 16 έως 20 Ειδικές Διαδρομές την φορά, το ρεκόρ κατέχει ο Γιώργος Μουσχούς με επτά συνεχόμενες νίκες (1979 έως και 1985). Στην δεύτερη θέση είναι ο ”Jigger” – Γιάννης Βαρδινογίαννης με πέντε, από τις οποίες οι 4 συνεχόμενες (1987 έως 1990 και μια το 1992).

Στο μεσοδιάστημα χώματος – ασφάλτου ο Λεωνίδας Κύρκος έχει έξι νίκες από το 1995 έως και το 2007. Ενώ τον τελευταίο καιρό στο καθαρά ασφάλτινο Δ.Ε.Θ. ο Σωκράτης Τσολακίδης έχει οκτώ: το 2003, 2016 (έγιναν μόνο οι τρεις από τις έξι ειδικές και δόθηκαν οι μισοί βαθμοί), 2017, 2018, 2021, 2023, 2024 και 2025.

Η μικρότερη διαφορά ανάμεσα στους δυο πρώτους ήταν το 2004 με τους Πάνο Χατζητσοπάνη – Νίκο Πετρόπουλο με Mitsubishi Lancer Evo VII να είναι στην πρώτη θέση και τους  ”Aris Iaveris” –  Αριστοτέλης Καϊρης με Fiat Punto Kit Car να είναι δεύτεροι με διαφορά μόλις 0.79 εκατοστά του δευτερολέπτου!

Ράλλυ Δ.Ε.Θ., ένας αγώνας που καταξιώθηκε μέσα από τον χρόνο και που χρειάστηκε πολύ προσπάθεια για να γίνει ο μεγάλος αγώνας που είναι σήμερα.

Ένας αγώνας που διοργανώνει ο Α.Ο.Θ. με μόνο μέλημα να είναι κάθε χρόνο καλύτερος, ενώ όπως έλεγε ο αείμνηστος Αντώνης Παρταλιός: «Η προετοιμασία του επόμενου Δ.Ε.Θ. αρχίζει την επομένη του τερματισμού του προηγούμενου»…

58ο ΡΑΛΛΥ Δ.Ε.Θ. | Έξι δεκαετίες ιστορίας. Δύο πρωταθλήματα. Ένας αγώνας…

Στις 12 και 13 Σεπτεμβρίου 2026, ο Αυτοκινητιστικός Όμιλος Θεσσαλονίκης (Α.Ο.Θ.) διοργανώνει το 58ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ., έναν αγώνα που συνδυάζει τη βαριά κληρονομιά ενός ιστορικού θεσμού με τις απαιτήσεις και την ένταση του σύγχρονου αγωνιστικού ράλλυ.

Το 58ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ. τελεί υπό την αιγίδα της Ομοσπονδίας Μηχανοκίνητου Αθλητισμού Ελλάδος (Ο.Μ.Α.Ε.), με την αμέριστη συμπαράσταση της Δ.Ε.Θ.-Helexpo, της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και των Δήμων Θεσσαλονίκης, Θέρμης, Πολυγύρου, Αριστοτέλη και Λαγκαδά. Η φετινή διοργάνωση αποτελεί τον 4ο γύρο του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ράλλυ Ασφάλτου 2026, ενώ παράλληλα προσμετρά στο Βουλγαρικό Πρωτάθλημα Ράλλυ, αποτελώντας τον τρίτο και τελευταίο γύρο του θεσμού. Η διπλή αυτή προσμέτρηση προσδίδει στον αγώνα έντονο διεθνή χαρακτήρα, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερο αγωνιστικό σκηνικό, στο οποίο ελληνικά και βουλγαρικά πληρώματα θα βρεθούν αντιμέτωπα με τις ίδιες Ειδικές Διαδρομές, διεκδικώντας τη νίκη και πολύτιμους βαθμούς για τους αντίστοιχους θεσμούς.

Η φετινή διοργάνωση διατηρεί την ίδια αγωνιστική χάραξη με το 2025, προσφέροντας στα πληρώματα ένα γνώριμο, αλλά εξαιρετικά απαιτητικό αγωνιστικό περιβάλλον. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει πέντε Ειδικές Διαδρομές (δυο επαναλαμβανόμενες), συνολικού μήκους 92,93 αγωνιστικών χιλιομέτρων. Τις «Λιβάδι – Πετροκέρασα» των 19.66 χλμ., τον «Χολομώντα» – 23.63 χλμ. που αναμφίβολα είναι μία από τις κορυφαίες ασφάλτινες αγωνιστικές διαδρομές της χώρας, ενώ η αυλαία του αγώνα πέφτει με την Power Stage «Γαλάτιστα – Λιβάδι» των 6.35 χλμ., με το χαρακτηριστικό άλμα να χαρίζει άφθονο θέαμα…

Ελλάδα και Βουλγαρία μαζί!

Η διεθνής διάσταση αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά της φετινής διοργάνωσης. Για τα βουλγαρικά πληρώματα, ο αγώνας της Θεσσαλονίκης αποτελεί τον τρίτο και τελευταίο γύρο του βουλγαρικού πρωταθλήματος ράλλυ, γεγονός που προσδίδει επιπλέον βαθμολογικό ενδιαφέρον στη διοργάνωση, ενώ η συνάντηση των δύο πρωταθλημάτων δημιουργεί ένα αγωνιστικό πεδίο χωρίς σύνορα!

Πίσω από κάθε δευτερόλεπτο κρύβεται ένας διαφορετικός βαθμολογικός στόχος και -στις απαιτητικές ειδικές διαδρομές του Ράλλυ Δ.Ε.Θ.- η παραμικρή απώλεια χρόνου μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΓΩΝΑ

• Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2026

Η διοργάνωση ανοίγει το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου, από τις 14:00 έως τις 17:00, με τον Διοικητικό και Τεχνικό Έλεγχο των αυτοκινήτων και πληρωμάτων στη Νότια Πύλη της Δ.Ε.Θ.

Το ίδιο βράδυ, στις 19:00, θα δοθεί η φαντασμαγορική Πανηγυρική Εκκίνηση από τον ίδιο χώρο, των 45 πληρωμάτων που δήλωσαν συμμετοχή (12 από Βουλγαρία). Η εκκίνηση αναμένεται -όπως κάθε χρόνο- να προσελκύσει πλήθος κόσμου, που θα έχει την ευκαιρία να βρεθεί από κοντά με τα πληρώματα και να θαυμάσει τα αγωνιστικά αυτοκίνητα που θα πρωταγωνιστήσουν στο 58ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ.

• Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026

Ο πραγματικός αγώνας αρχίζει την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου, μεταφέροντας τη δράση στο βουνό. Το πρώτο αγωνιστικό αυτοκίνητο θα αναχωρήσει στις 08:00 από τον χώρο του Service Park στο Γυμνάσιο – Λύκειο Γαλάτιστας, προκειμένου να ριχθεί στη μάχη των πέντε Ειδικών Διαδρομών του φετινού αγώνα.

Με την ολοκλήρωση των Ειδικών Διαδρομών, τα αυτοκίνητα θα κατευθυνθούν προς τη Νότια Πύλη της Δ.Ε.Θ., όπου το πρώτο αγωνιστικό αυτοκίνητο θα περάσει τη ράμπα του τερματισμού στις 16:15. Στον ίδιο χώρο, στις 18:30, θα πραγματοποιηθεί η Απονομή των Επάθλων στους νικητές.

Το άρθρο ΡΑΛΛΥ Δ.Ε.Θ.: Η ιστορία, οι καθοριστικές καμπές και η φετινή έκδοση ενός εμβληματικού αγώνα… εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

O ”Alquati”…

Ο Παναγιώτης Ανδρεάδης κατάγεται από το χωριό Μαρίνα της Νάουσας. Από νεαρή ηλικία πήγε στη Γερμανία, στο Μόναχο και δούλευε σε συνεργείο της BMW στην αρχή και ύστερα σε Lancia – Saab. Εκεί λοιπόν στο Μόναχο, όσο ήταν στην BMW η εταιρεία διοργάνωσε σεμινάρια οδήγησης και κάλεσε τον Rauno Aaltonen (Φινλανδός παγκοσμίου κλάσεως οδηγός 88 ετών σήμερα). Ο Aaltonen τους έκανε μαθήματα σε μια πίστα. Και σε στεγνό αλλά και σε βρεγμένο οδόστρωμα.

Όταν ήρθε η σειρά του Παναγιώτη να πάει «βόλτα» με τον δάσκαλο, του είπε o Aaltonen: «Καλά τα πας αλλά πρέπει να είσαι αποφασιστικός στα φρένα». Και τον ρώτησε ο Παναγιώτης αν θα μπορούσαν να κάνουν μάθημα και σε χωμάτινο δρόμο. Εκεί ήταν το αποκορύφωμα. Όταν τον πήγε βόλτα σε χωμάτινη διαδρομή «τα είδε όλα» όπως μας είπε, ενώ ο Aaltonen του είπε: «Να ξέρεις ότι μεγάλη υπόθεση είναι το γράψιμο του δρόμου».

Ωστόσο, οι εμπειρίες του από την Γερμανία δεν σταματάνε εδώ. Γνωρίστηκε με τον συνοδηγό του Walter Rohrl, τον Christian Geistdorfer. Να σας θυμίσουμε ότι το πλήρωμα αυτό είναι παγκοσμίου επιπέδου WRC και τον καιρό εκείνο ήταν στη Opel Rally Team, οδηγώντας μια Opel Ascona 400. O Geistdorfer του είπε πολλά πράγματα για τους αγώνες και για την δουλειά του καλού συνοδηγού.

Μετά από όλα αυτά το όνειρο του να συμμετάσχει σε αγώνες αυτοκινήτου, έγινε πραγματικότητα…

Στην Γερμανία έτρεξε με ένα Autobianchi Α112 σε χωμάτινο αγώνα αλλά επειδή ήθελε πάρα πολλά πράγματα για να γίνει αξιόπιστο το άφησε. To 1983 έρχεται πίσω στη Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη. Και ανοίγει ένα συνεργείο αυτοκινήτων στη Άνω Ηλιούπολη. Γνωρίζεται με τον Κώστα Αναγνωστάκη (μηχανικός και αυτός στη Νεάπολη) και στα τέλη του 1986 αγοράζει το αγωνιστικό του, ένα Ford Escort RS 2000 MK II.

Ο Παναγιώτης άλλαξε τον κινητήρα με έναν 1.600 κ.εκ., αλλά καθαρά αγωνιστικό του Group 2. Τον κινητήρα αυτό τον έφερε από τη Γερμανία και μάλιστα μέσα σε ένα άλλο αγωνιστικό αυτοκίνητο που είχε αγοράσει ένας άλλος Θεσσαλονικιός, ο Κώστας Χαμπής. Ναι τον έφερε μέσα στην Opel Ascona 400 του Χαμπή!

Έγινε βέβαια μέλος του Α.Ο.Θ. και το 1987 κάνει τον πρώτο του αγώνα. Το 4ο Ράλλυ Κιλκίς, με συνοδηγό τον Ιωάννη Κοντοκωστόπουλο. Συνοδηγοί του με το Escort θα είναι ο Ιωάννης Καφτατζής και ο Νίκος Παυλίδης:

1987 | 16ο Ράλλυ Θερμαϊκού: 2ος Ε/14, 21ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ.: 2ος Ε/14

Το Ford Escort το πούλησε στον Νίκο Παυλίδη και κάποιο διάστημα έμεινε έξω από τους αγώνες…

Αρχές του 2000 αγοράζει ένα Zastava Yugo, το οποίο το ετοιμάζει εξολοκλήρου αυτός. Από το ράψιμο της καρότσας μέχρι και την τελευταία βίδα. Όσο αφορά στα αγωνιστικά ανταλλακτικά, πήγε στο Τορίνο στον οίκο Romano Alquati και πήρε όλα τα απαραίτητα. Εξ’ ου και το ψευδώνυμο που του έμεινε από τότε ”Alquati”…

Και ξεκινάει μια περίοδος οκτώ ετών με πολλούς αγώνες και καλές εμφανίσεις. Συνοδηγός του στην αρχή ήταν ο Αλέξης Σταύρου (από τα μέσα του 2003) και ύστερα ο Βασίλης Τριανταφυλλίδης.

Πρώτος αγώνας με το Yugo θα είναι το 32ο Ράλλυ Θερμαϊκού το 2003…

2003 | 23ο Ράλλυ Σκρα Κιλκίς Λαχανά: 5ος κλάσης Α/5

2007 | 13ο Ράλλυ Φίλιππος: 5ος κλάσης Α/5, 36ο Ράλλυ Θερμαϊκού: 4ος κλάσης Α/5, 11ο Ράλλυ Σπριντ Σερρών Άνω Βροντού: 6ος στα 1400 κ.εκ.

2008 | 37ο Ράλλυ Θερμαϊκού: 3ος κλάσης Α/5, 14ο Ράλλυ Φίλιππος: 2ος κλάσης Α/5

Το 2ο Ράλλυ Σπριντ Δράμας το 2008 θα είναι ο τελευταίος αγώνας για τον Παναγιώτη Ανδρεάδη. Το Yugo θα το μετατρέψει σε αυτοκίνητο βόλτας και θα το πουλήσει σε έναν άλλο αγωνιζόμενο από την Χαλκιδική, τον Χρήστο Διαμαντόγλου.

Όλοι οι αγώνες που συμμετείχε ήταν πολύ καλοί για τον ίδιο, χωρίς να εγκαταλείψει ποτέ από μηχανική βλάβη. Toν αγώνα όμως που δεν θα ξεχάσει ποτέ είναι το Ράλλυ Θερμαϊκού το 2007. Ο αγώνας ήταν τότε χωμάτινος στη Χαλκιδική με έδρα το χωριό Συκιά. Είχε δύο ειδικές επαναλαμβανόμενες, τον «Παρθενώνα – 16.73 χλμ.» και την «Τορώνη – 8.28 χλμ.». Ήταν τέλη Ιουνίου και είχε αφόρητη ζέστη, με αποτέλεσμα στο δεύτερο σκέλος να πάθει ηλίαση. Τα κατάφερε όμως και τερμάτισε στη 4η θέση της κλάσης Α/5.

Για τον τελευταίο του συνοδηγό, Βασίλη Τριανταφυλλίδη, (έκανε το ντεμπούτο του με τον Παναγιώτη) που ήταν κοντά του στους περισσότερους αγώνες, έχει να πει τα καλύτερα: «Φανταστικό παιδί και πολύ καλός συνοδηγός».

Επαγγελματικά όπως είπαμε και στην αρχή είχε το συνεργείο αυτοκινήτων, μέχρι που βγήκε στην σύνταξη και τώρα έχει «τα τσίπουρα και την καλή παρέα».

Και όπως μας είπε κλείνοντας: «Όλοι οι νέοι που συμμετέχουν τώρα να το απολαμβάνουν αυτό που κάνουν, όπως και εμείς κάποτε. Έξω από χρόνους και κύπελλα. Είναι ένα παιχνίδι για μεγάλα παιδιά»… 

*Δείτε όλα τα Αγωνιστικά Πορτρέτα που κάναμε μέχρι σήμερα κάνοντας κλικ εδώ.

Το άρθρο Αγωνιστικά Πορτρέτα: Παναγιώτης Ανδρεάδης εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

Σήμερα θα μιλήσουμε για έναν αγωνιζόμενο από την Θεσσαλία, τον Χρήστο Κατσιάβα, ο οποίος -με καταγωγή από την πόλη των Τρικάλων- μας άφησε πρόσφατα…

Από νεαρή ηλικία είχε μια ιδιαίτερη αγάπη για τα αυτοκίνητα, εξ’ ου και το επάγγελμά του: Κατάστημα πώλησης καινούργιων και μεταχειρισμένων αυτοκινήτων, στο δέλτα Λάρισας – Τρίκαλα στην είσοδο της πόλης. Και βέβαια η αγάπη αυτή για τα αυτοκίνητα πέρασε και στην ταχύτητα. Και έτσι αποφάσισε να αρχίσει σιγά-σιγά να συμμετάσχει σε αγώνες αυτοκινήτου…

Γίνεται μέλος της Λέσχης Αυτοκινήτου Τρικάλων το 1983 και ξεκινάει τους αγώνες, πάντα από την θέση του οδηγού και μόνο σε χωμάτινους αγώνες ράλλυ, με ένα Fiat 128 1.3 που θα ετοιμάσει μόνος του!

Ο πρώτος του αγώνας θα είναι το 1985, το 2ο Ράλλυ Σπριντ Μοσχοκαρυάς, με συνοδηγό τον Ιωάννη Τσουτσόπουλο. Πολύ καλή εμφάνιση με τερματισμό στην 8η θέση της κατηγορίας Α.

Την επόμενη χρονιά, το 1986, συνοδηγός του θα είναι ο Πάνος Γουσόπουλος. Στο 20ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ. της χρονιάς εκείνης θα κάνει επίσης μια καλή εμφάνιση, η οποία όμως δεν είχε αποτέλεσμα. Θα εγκαταλείψεις στην Ειδική Διαδρομή «Πετροκέρασα» – 6.97 χλμ. την στιγμή που ήταν στην 5η θέση της Ε/13.

Με το Fiat 128 1.3 θα συμμετάσχει και σε αγώνες αναβάσεων. Στην ανάβαση Μετεώρων τρεις φορές: 1985 – 1986 και 1989. Με καλύτερο αποτέλεσμα το 1989 που ήταν στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα η ανάβαση, όπου τερμάτισε 6ος Ε/1300, (με συνολικό χρόνο 4′.53”.70 και καλύτερο σκέλος με 2′.26”.68) με όλους τους Πρωταθλητές να είναι παρόντες.

Μάλιστα, είχε γίνει μεγάλη μάχη για την νίκη στην κλάση αυτή, με τελικό νικητή τον Κορφιάτη με Ford Escort, έχοντας αφήσει δεύτερο τον Πρασόπουλο με το Fiat X 1/9, μόλις 37 δέκατα πίσω του!

Το 1989 τελειώνει η αγωνιστική δράση για το Fiat 128 1.3, το οποίο και παρκάρει δίπλα στα άλλα αυτοκίνητα στο κατάστημα που είχε και το 1990 αγοράζει ένα Toyota Corolla, το οποίο και ετοιμάζει εξ’ ολοκλήρου μόνος του για αγώνες ράλλυ.

Τις επόμενες δυο χρονιές θα τρέξει με το νέο του απόκτημα και συνοδηγό τον Σωτήρη Μυλωνά, με καλύτερο αποτέλεσμα στο 24^ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ. του 1990, όπου τερμάτισαν 25^οι γενικής και 5^οι κατηγορίας Ν.

Το 25ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ. του 1991 θα είναι και ο τελευταίος αγώνας για τον Χρήστο Κατσιάβα. Από τις καλές στιγμές που θυμόταν είναι ο τερματισμός στο Ράλλυ Δ.Ε.Θ. του 1990, στην 5η θέση κατηγορίας Ν.

Όσο για τις άτυχες, αυτές ήταν δύο. Το 1991 στο 12ο Ράλλυ Μακεδονίας που εγκατέλειψε στην 5η Ειδική Διαδρομή «Μεταγκίτσι» – 14.41 χλμ. την στιγμή που ήταν στην 1η θέση της κλάσης Α/7 και την ίδια χρονιά στο Ράλλυ Δ.Ε.Θ. Ένας δύσκολος αγώνας, με δυο σκέλη και 14 Ειδικές Διαδρομές, που είχε πάλι μια εγκατάλειψη (πάλι σε 5η Ειδική Διαδρομή, την «Ορμύλια» – 9.99 χλμ.), την ώρα που ήταν 2ος κλάσης Α/7.

Χρήστος Κατσιάβας, ο αγνός ερασιτέχνης, λάτρης των αγώνων αυτοκινήτου, που δυστυχώς μας άφησε πρόσφατα, στις 25 Ιουλίου.

R.I.P…

Το άρθρο Αγωνιστικά Πορτρέτα: Χρήστος Κατσιάβας εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ

Γυρνάμε στη Θεσσαλία και ανακαλύπτουμε έναν ακόμη παλιό αγωνιζόμενο, τον Ευριπίδη Παπουτσή. Με καταγωγή από το Κρυονέρι Καρδίτσας. Είναι της γενιάς των νεαρών που τους άρεσαν τα «ανάποδα τιμόνια»!

Από μικρός είχε το όνειρο να τρέξει σε αγώνες αυτοκινήτου. Ξεκίνησε από μια αλάνα με ένα Seat 124 DLS, να κάνει τα δικά του «ανάποδα τιμόνια». Έτσι λοιπόν όταν ήρθε σε ηλικία που μπορούσε να τρέξει έκανε το όνειρό του πραγματικότητα…

Έγινε μέλος της Α.Λ.Α.Μ.Π.Ε.Κ. της τότε αγωνιστικής λέσχης της περιοχής, που μετέπειτα έγινε Α.Λ.Α.Μ.Α.Π. (Αγωνιστική Λέσχη Αυτοκινήτου Μοτοσυκλέτας Ανάβρας Περιχώρων).

Πρώτος αγώνας του Ευριπίδη ήταν τον Απρίλιο του 1984 το Auto Cross στα Άσπρα Σπίτια, όπου με ένα Ford Escort, μετά από επτά γύρους -και καλύτερο χρόνο το 1′.06”.8- τερμάτισε στην 2η θέση γενικής της κατηγορίας αυτοκινήτων (συμμετείχαν και χωμάτινες φόρμουλες). Επίσης την ίδια χρονιά, θα συμμετάσχει και στο 2ο Auto Cross Κοζάνης, όπου θα κατακτήσει την 7η θέση γενικής με χρόνο 10′.24”.1.

Με το Ford Escort θα πάρει μέρος σε πολλά Auto Cross αλλά και σε Rally Sprint με καλύτερο αποτέλεσμα στο 1ο Ράλλυ Σπριντ Καρπενησίου με συνοδηγό τον Ζαχαρία Βασδέκη, που θα είναι 1ος γενικής του αγώνα. Το Ford Escort πουλήθηκε στο Βασίλη Ζώγα, αγωνιζόμενος από τα Τρίκαλα…

Το 1985 θα αγοράσει ένα Opel Manta από τον Γιώργο Κουλουμπή (λαμαρινάς στη Θεσσαλονίκη), το πρώην του Χάρη Καλτσούνη. Και το 1986 ένα άλλο Manta από τον Κώστα Χαμπή, με το οποίο είχε κάνει ένα Ράλλυ Ακρόπολις, από το οποίο πήρε το σαζμάν και τις αναρτήσεις…

Έτσι θα ξεκινήσει μια αρκετά μεγάλη χρονικά περίοδος, από το 1986 και μετά, με πολλούς αγώνες και καλές εμφανίσεις. Πρώτος του συνοδηγός θα είναι ο Παναγιώτης Κατσούλης. Θα πάρουν μέρος στο 1ο Ράλλυ Σπριντ Μακρυράχης το 1986.

Από το 1988 και ύστερα μόνιμος συνοδηγός του θα είναι ο Βάϊος Βασδέκης και μόνο στο 23ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ. θα κάτσει στο δεξί κάθισμα του Opel Manta ο Πάνος Γουσόπουλος.

Καλύτερα αποτελέσματα είναι:

1987 | 6o Ράλλυ Ιπποκράτης: 5ος γενικής και 4ος κλάσης Α/8

1988 | 16ο Ράλλυ Φθιώτιδος: 5ος γενικής και 1ος κλάσης Α/8

1989 | 17ο Ράλλυ Φθιώτιδος: 4ος κλάσης Α/8, 2ο Ράλλυ Αγράφων: 3ος γενικής και 2ος Group A, 23ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ.: 3ος κλάσης Α/8

1990 | 18ο Ράλλυ Φθιώτιδος: 2ος κλάσης Α/9, 6ο Ράλλυ Δωδώνης: 1ος κλάσης Α/9

Και με το Opel Manta όμως θα πάρει μέρος και σε πολλά Ράλλυ Σπριντ. Κυρίως Ανάβρας, Τρικάλων και Λίμνης Πλαστήρα. Με καλύτερα αποτελέσματα το 1993 στο 5ο Ράλλυ Σπριντ Ανάβρας όπου τερμάτισε 2ος γενικής κατάταξης. Και το 2002 πάλι στη Ανάβρα έχει μια 6η θέση της κατηγορίας 1600 – 2000, όπως και στα Τρίκαλα το 2005.

Συμμετείχε και σε αγώνες αναβάσεων… σε Πορταριά το 1986 με Opel Manta και Ριτσώνα το 1987 με BMW 2002 Ti, αλλά και στα Μετέωρα, με καλύτερα αποτελέσματα το 1984 στην 1η Ανάβαση Μετεώρων με το Escort θα τερματίσει στην 4η θέση της κατηγορίας Sport, με καλύτερο χρόνο το 2′.29”.21 (στο δεύτερο ανέβασμα).

Και το 1988 στην 4η Ανάβαση Μετεώρων, πάλι στην 4η θέση της κατηγορίας Α 2000, με χρόνο 2′.19”.05 αλλά με την Opel Manta.

Ο Ευριπίδης Παπουτσής έκανε και δυο αγώνες από το κάθισμα του συνοδηγού…

Με τον Βασίλη Γιαννακόπουλο οδηγό. Τον Οκτώβριο του 1984 στο 3ο Ράλλυ Σπριντ Ιωαννίνων με BMW 2002 όπου και πήραν την 5η θέση γενικής και τον Απρίλιο του 1985 στο 2ο Ράλλυ Σπριντ Μοσχοκαρυάς με Ford Escort, που τερμάτισαν στη 7η θέση της κατηγορίας Β.

Ο τελευταίος αγώνας του Ευριπίδη Παπουτσή ήταν το 28ο Ράλλυ Σπριντ Λίμνης Πλαστήρα το καλοκαίρι του 2005. Από τις καλές στιγμές που θα θυμάται είναι ο τερματισμός στην 3η θέση Α/8 στο Ράλλυ Δ.Ε.Θ. του 1989, με ελαστικά Rimolto παρακαλώ!

Και αντίστοιχα μια άτυχη στιγμή ήταν στο 2ο Ράλλυ Σπριντ Καρπενησίου το 1985, με τον Δημήτρη Κουτσούμπα συνοδηγό, στο Opel Manta, όπου σε μια δεξιά στροφή είχαν έξοδο, την στιγμή που ήταν σε μια πολύ καλή θέση.

Επίσης να πούμε ότι σε δύο Ράλλυ Χαλικιδικής, το 1986 και 1988, που ο συνοδηγός του Βάϊος Βασδέκης, έτρεχε, συνοδηγός σε μια συμμετοχή από την Ρουμανία, ήταν εκεί παρών, από την θέση του manager και του υπεύθυνου της τεχνικής υποστήριξης την ομάδας. Ο οδηγός ήταν ο Lucian Filip και αυτοκίνητο ένα Dacia 1310, με το οποίο τερμάτισαν 34οι γενικής και 6οι κλάσης Α/7 το 1986.

Επαγγελματικά διατηρούσε σταθμό εξυπηρέτησης με υγρά καύσιμα Mobil. Από το 1990 όμως ασχολείται με ξυλεία (δομική ξυλεία για στέγες). Είναι επίσης ιδρυτικό μέλος της Αερολέσχης Καρδίτσας, («πέτα όσο πιο ψηλά μπορείς» το σύνθημα τους) που δημιουργήθηκε το 2014 από μια ομάδα φίλων που αγαπούν το αεροπορικό πνεύμα και την όρεξη για πτήση. Το έναυσμα δόθηκε με την επίσημη έναρξη του αεροδρομίου Μυρίνης (Δήμος Κάμπου Καρδίτσας) τον Μάιο του 2014.

Αυτό που τον στεναχωράει πολύ είναι που έχει αλλάξει το κλίμα στους τωρινούς αγώνες ράλλυ. Αλλά συνάμα είναι ευχαριστημένος που έζησε αυτή την παλιά καλή εποχή των αγώνων, λέγοντάς μας τα εξής: «Τότε κάθε Κυριακή υπήρχε και ένας αγώνας να πας. Ήταν φθηνοί και προσιτοί στο κόσμο. Εδώ στην Καρδίτσα ήμασταν όλοι μια παρέα. Ήταν ωραίες εποχές, που σίγουρα δεν θα ξαναγυρίσουν»…

Όπως επίσης αναρωτιέται γιατί δεν ξαναγύριζουν οι αγώνες Auto Cross, που ήταν σχολεία οδήγησης για τους νέους οδηγούς και όχι μόνο. Το Opel Manta όμως υπάρχει ακόμη και σήμερα, οπότε δεν αποκλείεται να δούμε ξανά τον Ευριπίδη στο κάθισμα του οδηγού…

*Δείτε όλα τα Αγωνιστικά Πορτρέτα που κάναμε μέχρι σήμερα κάνοντας κλικ εδώ.

Το άρθρο Αγωνιστικά Πορτρέτα: Ευριπίδης Παπουτσής εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

”El Maestro”

Ο Juan Manuel Fangio γεννήθηκε στο Balcarce της Αργεντινής στις 24 Ιουνίου 1911. Ήταν ένας εμβληματικός οδηγός της Formula 1…

Juan Manuel Fangio

Γνωστός με παρατσούκλια όπως «El Chueco» (αυτός με τα στραβά πόδια) και «El Maestro» (ο Δάσκαλος ), ο Fangio ήταν ένας από τους ιδρυτές της Formula 1, καθορίζοντας τις πρώτες σεζόν του αθλήματος.

Πριν όμως από τη διεθνή κυριαρχία του στη Formula 1, έκανε το ντεμπούτο του στο Πρωτάθλημα Turismo Carretera του 1938, μια δημοφιλή σειρά αγώνων αυτοκινήτων στην Αργεντινή, οδηγώντας ένα Ford V8. Κέρδισε το Πρωτάθλημα Turismo Carretera της Αργεντινής το 1940 και το 1941 οδηγώντας για τη Chevrolet.

Ο πρώτος του αγώνας στην Formula 1 ήταν το βρετανικό Γκραν Πρι το 1950 που σηματοδότησε την αρχή μιας λαμπρής καριέρας: Πέντε Παγκόσμια Πρωταθλήματα οδηγών και 24 νίκες, 35 podiums, 29 pole position, 23 ταχύτεροι γύροι και όλα αυτά μόνο σε 52 αγώνες. Ένα εκπληκτικό ποσοστό…

Ο Juan Manuel Fangio κέρδισε πέντε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Οδηγών Formula 1, ένα επίτευγμα που παρέμεινε αήττητο για σχεδόν πέντε δεκαετίες και σε μια εποχή που το άθλημα ήταν πιο επικίνδυνο.

Αναλυτικότερα, οι σεζόν που τα κατέκτησε ήταν το 1951, το 1954, το 1955, το 1956 και το 1957. Μάλιστα, είναι αξιοσημείωτο ότι ο «El Maestro» πέτυχε αυτό το ρεκόρ, το οποίο κράτησε για 46 χρόνια, οδηγώντας για τέσσερις διαφορετικούς κατασκευαστές: Alfa Romeo, Maserati, Mercedes-Benz και Ferrari.

Παγκόσμια Πρωταθλήματα F1 του Fangio:

1951: Οδηγώντας για την Alfa Romeo

1954: Οδηγώντας για τη Maserati & Mercedes-Benz

1955: Οδηγώντας για τη Mercedes-Benz

1956: Οδηγώντας για τη Ferrari

1957: Οδηγώντας για τη Maserati

Στις 4 Αυγούστου 1957, το γερμανικό Γκραν Πρι στο Νίρμπουργκρινγκ έχει χαραχτεί για πάντα στην ιστορία ως μία από τις πιο αξιοσημείωτες οδηγικές επιδόσεις του Juan Manuel Fangio, σε ηλικία 46 ετών και 41 ημερών. Μετά από ένα κακό pit stop που τον άφησε πάνω από ένα λεπτό πίσω (!) από τον πρωτοπόρο του αγώνα Mike Hawthorn, ο Fangio απάντησε με μια σειρά από εκπληκτικούς γύρους, περίπου έξι δευτερόλεπτα γρηγορότερους από το δικό του ρεκόρ γύρου και οκτώ δευτερόλεπτα γρηγορότερους από τον γύρο της pole position. Τελικά, κατέκτησε τη νίκη για την Maserati, ως ο τρίτος γηραιότερος οδηγός της F1 που κέρδισε αγώνα, σκεπτόμενος αργότερα: «Δεν είχα οδηγήσει ποτέ έτσι πριν, και ήξερα ότι δεν θα το έκανα ποτέ ξανά».

Ο Mike Hawthorn κατέλαβε τη δεύτερη θέση για τη Scuderia Ferrari, και ο teammate του Peter Collins ήρθε τρίτος. Χάρη στους 34 βαθμούς που είχε συγκεντρώσει κατά τη διάρκεια της σεζόν, σε σύγκριση με τους 16 του Luigi Musso, η νίκη του Fangio στο Νίρμπουργκρινγκ εξασφάλισε μαθηματικά τον πέμπτο τίτλο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος με δύο αγώνες να απομένουν. Αυτός ο αγώνας ήταν επίσης σημαντικός, καθώς σηματοδότησε την 24η και τελευταία νίκη του Fangio στην Formula 1.

Η κληρονομιά του Fangio παραμένει μέχρι σήμερα… Είναι ο μόνος Αργεντινός που κέρδισε το Γκραν Πρι Αργεντινής, ένα κατόρθωμα που πέτυχε τέσσερις φορές και ο μόνος Αργεντινός που κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Οδηγών.

Μετά την αποχώρησή του από τους αγώνες, ο Fangio έγινε επίτιμος πρόεδρος της Mercedes-Benz Argentina, έναν ρόλο που εκπλήρωσε από το 1987 μέχρι τον θάνατό του στις 17 Ιουλίου 1995.

Η συμβολή του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό γιορτάστηκε παγκοσμίως, ιδιαίτερα κατά την εκατονταετηρίδα της γέννησής του το 2011, μέσω πολυάριθμων αφιερωμάτων και εκδηλώσεων που τιμούσαν την επίδρασή του στη Formula 1 και σε άλλες σειρές αγώνων αυτοκινήτου.

Πολλά γλυπτά αγάλματά του υπάρχουν σε διάφορα μέρη, στο Μουσείο της Mercedes – Benz, στη πίστα του Nurburgring, στη κλασική στροφή του Monaco, στο Buenos Aires και στο πάρκο της Monza. Στο τελευταίο δε, είχα τη μεγάλη τιμή όταν επισκέφτηκα την Monza να βρεθώ δίπλα στο άγαλμα του Fangio…

Το άρθρο Σαν Σήμερα: 17 Ιουλίου 1995 | Ο εμβληματικός Juan Manuel Fangio φεύγει από τη ζωή… εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

«Πορτοκάλης»

Επίσης από την πόλη των Σερρών ένας ακόμη αγωνιζόμενος ο Θόδωρος Μικρόπουλος. Μέλος της ΛΑΜΣ (Λέσχη Αυτοκινήτου Μοτοσυκλέτας Σερρών) από το 1977, με πολύ αγάπη και πάθος για τα αυτοκίνητα αλλά και τρέλα για τους αγώνες ράλλυ…

ΘΟΔΩΡΟΣ ΜΙΚΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο πατέρας του είχε εταιρεία φορτοταξί και τα οχήματα ήταν βαμμένα πορτοκαλί χρώμα. Έτσι βγήκε το ψευδώνυμο «Πορτοκάλης». Και τα αγωνιστικά αυτοκίνητα που συμμετείχε σε αγώνες τα έβαφε και αυτά πορτοκαλί!

Έμπορος αυτοκινήτων με δυο καταστήματα, ένα στον Λευκώνα και ένα μέσα στη πόλη των Σερρών. Έκανε εισαγωγή αυτοκινήτων από την Ιταλία και κάποια στιγμή έφερε και ένα Opel Manta 1.3 το οποίο και μετέτρεψε σε αγωνιστικό.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 δίπλα στο αυτοκινητοδρόμιο των Σερρών (εκεί που είναι σήμερα η πίστα κάρτ) υπήρχε μια πίστα Auto Cross. Εκεί λοιπόν το 1982 ξεκίνησε να συμμετάσχει σε αγώνες με το Opel Manta 1.3. Την επόμενη χρονιά (1983) με συνοδηγό τον Νίκο Κιμπάρη πήρε μέρος στο 12ο Ράλλυ Θερμαϊκού τερματίζοντας στην 3η θέση της κλάσης 2/15.

Τα επόμενα χρόνια θα συμμετάσχει σε διάφορους αγώνες με ένα Renault 5 Alpine και συνοδηγό τον Δημήτρη Οικονόμου, ενώ στα τέλη του 1987 -αφού πρώτα έχει δώσει το Opel Manta 1.3 στον Στέλιο Στρατέλη από το Κιλκίς- θα φέρει πάλι από Ιταλία ένα έτοιμο αγωνιστικό, Opel Manta 2.0 Group A και ξεκινάει μια περίοδος πέντε χρόνων με πολλούς αγώνες και καλές εμφανίσεις. Μόνιμος συνοδηγός τα πρώτα χρόνια ο Βασίλης Ξυλούδης, με τους Γιώργο Νικολαϊδη και Νίκο Κιμπάρη να κάθονται στο κάθισμα του συνοδηγού στο μισό 1990 ο πρώτος και σε ολόκληρο το 1992 ο δεύτερος:

1988 | 9o Ράλλυ Μακεδονίας: 5ος Α/8

1989 | 10ο Ράλλυ Μακεδονίας: 3ος Α/8, 9ο Ράλλυ Σερρών: 6ος γενικής κατάταξης

1990 | 2ο Ράλλυ Σπριντ Κιλκίς: 4ος γενικής κατάταξης, 24ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ.: 6ος κλάσης Α/9, 11ο Ράλλυ Μακεδονίας: 4ος κλάσης Α/9, 19ο Ράλλυ Θερμαϊκού: 4ος Group Α και 1ος κλάσης Α/9

1992 | 5o Ράλλυ Σπριντ Σερρών: 2ος γενικής κατάταξης.

Το καλό Opel Manta Group A το έδωσε στον Τζιβελή στις Σέρρες και τo 1993 αγοράζει ένα Lancia Delta Integrale, το οποίο μετατρέπει – ετοιμάζει σε αγωνιστικό μόνος του, δημιουργώντας την Portokalis Racing Team…

Και στο Ράλλυ Δ.Ε.Θ. εκείνης της χρονιάς, χωμάτινο τότε, συμμετέχει με το νέο του «όπλο», με συνοδηγό τον Βασίλη Περδικίδη. Δυστυχώς στη 4η Ειδική Διαδρομή «Ορμύλια» θα εγκαταλείψουν. Από εκεί και έπειτα όμως ξεκινάει μια αγωνιστική περίοδος με την τετρακίνητη Ιταλίδα, γεμάτη επιτυχίες. Στο δεξί κάθισμα θα κάτσουν διάφοροι συνοδηγοί: τα τρία πρώτα χρόνια 1994 – 1996 θα είναι ο Γιώργος Νικολαϊδης, το 1997 ο Νίκος Νικολάου, το 1998 ο Νίκος Κιμπάρης και τέλος το 2016 – 2021 ο Κωνσταντίνος Ουζούνης, σημειώνοντας τα κάτωθι αποτελέσματα:

1994 | 14ο Ράλλυ Σερρών: 1ος γενικής κατάταξης και 1ος κλάσης Α/8

1995 | 24ο Ράλλυ Θερμαϊκού: 4ος κλάσης Α/8, Σκρα Κιλκίς Λαχανά: 3ος γενικής κατάταξης και 3ος κλάσης Α/8, 1ο Ράλλυ Φίλιππος: 3ος κλάσης Α/8

1996 | 16ο Ράλλυ Σερρών: 1ος γενικής κατάταξης και 1ος κλάσης Α/8, Σκρα Κιλκίς Λαχανά: 1ος γενικής κατάταξης και 1ος κλάσης Α/8

1997 | 17ο Ράλλυ Σερρών: 6ος γενικής κατάταξης και 1ος κλάσης Ε/12

1998 | Σκρα Κιλκίς Λαχανά: 5ος γενικής κατάταξης και 4ος κλάσης Α/8

2016 | 17ο Ράλλυ Σπριντ Σερρών: 1ος κατηγορίας C1

Ο Θόδωρος Μικρόπουλος πήρε μέρος όμως και σε διεθνείς αγώνες…

1. Τρεις φορές με το Opel Manta Group A και συνοδηγό τον Βασίλη Ξυλούδη:

• 24 -26 Ιουνίου 1988 | 17o Gunaydin International Rally of Turkey

Ένας χωμάτινος αγώνας στη Τουρκία, που μετρούσε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα με συντελεστή 2. Εκκίνηση από την Κωνσταντινούπολη και τερματισμός μπροστά στην Αγία Σοφία. Δώδεκα ελληνικά πληρώματα (πέντε από Αθήνα, τέσσερα από Θεσσαλονίκη και ένα από Αγρίνιο και Σέρρες) είχαν δηλώσει συμμετοχή στον αγώνα των 800 χλμ.. Μάλιστα, με πρωτοβουλία του Α.Ο.Θ. ξεκίνησε δυο μέρες πριν ένα λεωφορείο από την Θεσσαλονίκη με εκδρομείς – θεατές!

• 29/8 – 1/9 1988 | 13ο Ράλλυ Χαλκιδικής

Χωμάτινος αγώνας με 22 Ειδικές Διαδρομές και έδρα το Porto Carras. Πολύ καλή εμφάνιση με τερματισμό στην 3η θέση κλάσης Α/8.

• 23 – 25 Ιουνίου 1989 | 18ο Rally Hebros

Ασφάλτινος αγώνας στη Βουλγαρία με έδρα το Plovdiv Φιλιππούπολη. Στην πρώτη Ειδική Διαδρομή του δεύτερου σκέλους Kapitan Dimitrievo, εγκατελειψαν ενώ ήταν στην 2η θέση της κλάσης Α/7.

2. Και επίσης τρεις φορές με το Lancia Delta Integrale και τον Γιώργο Νικολαϊδη συνοδηγό τις δυο και τον Βασίλη Ζαμάνη στη Βουλγαρία:

• 26 – 27 Αυγούστου 1995 | 20ο Ράλλυ Χαλκιδικής

Ο αγώνας τότε είχε έδρα την Θεσσαλονίκη, με δυο σκέλη και 18 ειδικές. Θα τερματίσουν στην 7η θέση της κλάσης Α/8.

• 20 – 21 Απριλίου 1996 | Pirin – Primat Rallye

Ένας μεικτός αγώνας με χώμα και άσφαλτο στη Βουλγαρία και έδρα τη πόλη του Blagoevgrad. Επίσης μια πολύ καλή εμφάνιση με τερματισμό στην 3η θέση γενικής κατάταξης.

• 31/8 – 1/9 1996 | 21o Ράλλυ Χαλκιδικής

Πάλι στο Porto Carras, δυο σκέλη με 20 χωμάτινες Ειδικές Διαδρομές. Στην 7η ειδική «Πολύγυρος» εγκατέλειψε από μηχανικό πρόβλημα στη Lancia.

Το 54ο Ράλλυ Δ.Ε.Θ. το 2021 θα είναι ο τελευταίος αγώνας του «Πορτοκάλη»…

Περισσότερα από 30 χρόνια στο αγωνιστικό στερέωμα της Β. Ελλάδος, με τέσσερα αυτοκίνητα, πολλούς αγώνες και πολλές επιτυχίες και έπαθλα να χαρακτηρίζουν το αγωνιστικό ταξίδι του Θόδωρου Μικρόπουλου. Όπως και ένας τίτλος Β. Ελλάδος στα Ράλλυ Σπριντ το 1992, με την Manta.

Από όλα αυτά τα χρόνια αυτό που του έμεινε είναι η φιλία και η αλληλεγγύη ανάμεσα στους αγωνιζόμενους της παλιάς εκείνης εποχής. Και περισσότερο βέβαια τα πειράγματα, οι βουτιές στην πισίνα του Porto Carras, αλλά και οι ζαβολιές με τους συναθλητές του (βλ. Μπαξεβανάκης πατήρ)…

«Δεν υπήρχε ανταγωνιστικότητα. Χαιρόμασταν τόσο πολύ όταν χάναμε από ίδιας κατηγορίας πλήρωμα που πηγαίναμε στο τέλος και τους δίναμε τα χέρια» …μας είπε!

Όσο αφορά στην πιο άτυχη στιγμή, αυτό που τον λύπησε πολύ ήταν η εγκατάλειψη στον τελευταίο του αγώνα το 2021, στο Ράλλυ Δ.Ε.Θ., στην δεύτερη Ειδική Διαδρομή «Λαχανάς».

Τα τελευταία 14 χρόνια έχει αναλάβει την λειτουργία της πίστας καρτ που είναι μέσα στο Αθλητικό πάρκο Ομονοίας, δίπλα στο Αυτοκινητοδρόμιο Σερρών. Με πολλές αγωνιστικές διοργανώσεις από Ελλάδα αλλά και από το πρωτάθλημα της γειτονικής Βουλγαρίας.

Δεν αποκλείεται όμως να τον ξαναδούμε στη θέση του οδηγού σε κάποιον αγώνα και μάλιστα σε χωμάτινο γιατί είναι κάτι που και αυτός το θέλει πολύ και η Lancia είναι ετοιμοπόλεμη!

Βέβαια, όπως μας είπε στο τέλος: «Εκείνα τα παλιά χρόνια ήταν τα καλύτερα και δυστυχώς δεν γυρνάνε πίσω»…

*Δείτε όλα τα Αγωνιστικά Πορτρέτα που κάναμε μέχρι σήμερα κάνοντας κλικ εδώ.

Το άρθρο Αγωνιστικά Πορτρέτα: Θόδωρος Μικρόπουλος εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

Pedro Rodriguez

Στις 18 Ιανουαρίου 1940 γεννήθηκε ο Pedro Rodriguez στη πόλη του Μεξικό. Συμμετείχε σε 54 GP και κέρδισε δύο από αυτά. Θεωρούνταν ατρόμητος οδηγός, ενώ χρειάστηκε λίγο χρόνο για να έχει φουλ πρόγραμμα στη Formula 1…

Οδηγώντας με την Cooper το 1967 κέρδισε το Grand Prix της Νότιας Αφρικής. Ακολούθησε μια δεύτερη νίκη για την BRM το 1970 στο GP του Βελγίου και μέχρι τότε είχε κάνει μεγάλη εντύπωση σε άλλους τομείς, όπως τα σπορ αυτοκίνητα (κέρδισε το Le Mans το 1968) και το Nascar.

Ήταν ένας από εκείνους που ήταν αντίθετοι με τις εκστρατείες των οδηγών για να κάνουν τους αγώνες ασφαλέστερους, παρόλο που ο αδελφός του Riccardo είχε σκοτωθεί κατά τη διάρκεια των προπονήσεων για το Grand Prix του Μεξικού το 1962.

Σκοτώθηκε, σαν σήμερα, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα σπορ αυτοκινήτων το 1971 στο Norisring της Γερμανίας. Ήταν 31 ετών!

R.I.P…

Το άρθρο Σαν Σήμερα: 11 Ιουλίου 1971 | Σκοτώνεται ο ατρόμητος Pedro Rodriguez… εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.