Ο Pierre Bouillin πήρε το αγωνιστικό ψευδώνυμο “Pierre Levegh” στη μνήμη του θείου του Alfred Velghe, ενός από τους πρωτοπόρους οδηγούς αγώνων αυτοκινήτων της Γαλλίας και επιτυχημένου οδηγού αυτοκινήτων Mors στις αρχές του αιώνα, ο οποίος δημιούργησε το ψευδώνυμο “Levegh”, που είναι ένας αναγραμματισμός του ονόματός του…

Ο Γάλλος Velghe κέρδισε αρκετούς αγώνες αναβάσεων και αγώνων δρόμου στη χώρα του. Πέθανε από ασθένεια το 1904 σε ηλικία μόλις 33 ετών, και λίγους μήνες αργότερα η αδερφή του γέννησε έναν γιο που ονομάστηκε Pierre Eugène Alfred Bouillin. Ο Pierre Bouillin, ”Pierre Levegh” όπως ήταν γνωστός, ήταν ένας ταλαντούχος αθλητής του πατινάζ και επίσης ένας παίκτης του χόκεϊ επί πάγου και του τένις παγκόσμιας κλάσης.

Παρακολούθησε ως θεατής τις πρώτες εκδόσεις των 24 Ωρών του Λε Μαν. Ξεκίνησε τους αγώνες στα είκοσί του και έκανε το ντεμπούτο του στο Μαν το 1938, όταν προσλήφθηκε από τον Anthony Lago για να μοιραστεί ένα εργοστασιακό Talbot Lago T150C με τον Jean Trévoux. Αλλά το αυτοκίνητο υπέστη μηχανική βλάβη πριν προλάβει να ξεκινήσει τον αγώνα.

Επέστρεψε στο Sarthe circuit την επόμενη χρονιά με τον René Le Bègue σε ένα 4λιτρο Talbot Lago SS με οδηγό τον Luigi Chinetti. Η καριέρα του διακόπηκε από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και το 1946 ο Levegh επέστρεψε στο Grand Prix Automobile de Belgique, στην πίστα Bois de la Cambre των Βρυξελλών στο τιμόνι μιας Talbot Lago T150C κατακτώντας τη 2η θέση.

Στις 21 Σεπτεμβρίου 1947, ενώ οδηγούσε μια Maserati 4CL στο Grand Prix de l’Automobile Club de France που διεξήχθη στη Λυών-Παρίσι, είχε ένα σοβαρό ατύχημα στον 23ο γύρο, σκοτώνοντας τέσσερις θεατές. Το 1948 τερμάτισε 4ος στον 12ωρο αγώνα του Παρισιού, στο Linas-Montlhéry με τον Marc Versini σε ένα Delage, και τελικά το 1951, σε ηλικία 46 ετών, επέστρεψε στον 24ωρο αγώνα του Le Mans, κατακτώντας μια εντυπωσιακή 4η θέση  με τον René Marchand σε ένα Talbot Lago Monoplace Décalée.

Ταυτόχρονα, ο Pierre Levegh αγωνιζόταν στη Formula 1 με την παλιά Talbot Lagos, η οποία δεν ήταν ποτέ πολύ ανταγωνιστική. Σημείωσε έξι συμμετοχές μεταξύ 1950 και 1951, εγκαταλείποντας σε τρεις και χωρίς να συγκεντρώσει βαθμούς, με την 7η θέση στο βελγικό Γκραν Πρι του 1951 στο Spa-Francorchamps με ένα Talbot Lago T26C να είναι η καλύτερη επίδοσή του.

Το 1952 αγόρασε μια Talbot Lago T26GS Spider και είχε την ακμή της καριέρας του στις 24 ώρες του Le Mans, όταν οδήγησε μόνος του 23 ώρες αγώνα (!), κουβαλώντας τις ελπίδες όλης της Γαλλίας στα χέρια του!

Πίσω του τον ακολουθούσαν οι τρεις Mercedes-Benz 300SL των Fritz Riess-Hermann Lang, Karl Kling-Hans Klenk και Theo Helfrich-Helmut Niedermayr. Αλλά την τελευταία ώρα έσπασε ο στροφαλοφόρος άξονας του αυτοκινήτου του την στιγμή που είχε προβάδισμα τεσσάρων γύρων (!), στερώντας του μια άξια νίκη.

Κατά τη διάρκεια του αγώνα, ο συνοδηγός του, René Marchand, δεν οδήγησε ούτε έναν γύρο στο τιμόνι της Talbot Lago με το Νο8. Ο Levegh επέμεινε να αποτολμήσει το αδιανόητο και να κερδίσει -χωρίς συνοδηγό- τις 24 Ώρες του Mans, παρά τις απέλπιδες προσπάθειες της συζύγου του και των μηχανικών του. Αν το αυτοκίνητο είχε αντέξει μέχρι το τέλος, ο Levegh θα γινόταν ο μόνος οδηγός που θα κέρδιζε μόνος του τις 24 ώρες του Le Mans. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, η βλάβη του αυτοκινήτου πιθανότατα προκλήθηκε από μια χαμένη αλλαγή ταχύτητας λόγω της υπερβολικής κόπωσης του οδηγού. Μετά την εγκατάλειψη του, ένας κουρασμένος, αξύριστος, μικρόσωμος Γάλλος ονόματι Pierre Levegh περπάτησε λυπημένος, σκεπτικός κατά μήκος των πιτς για να συγχαρεί τους Γερμανούς νικητές, αφού χαιρέτησε δακρυσμένος τη σύζυγός του. Ο επικεφαλής της ομάδας της Mercedes-Benz, Alfred Neubauer, του είπε: «Την επόμενη φορά που η ομάδα της Mercedes–Benz θα συμμετάσχει στις 24 Ώρες του Le Mans, θα οδηγήσεις ένα από τα αυτοκίνητά μας».

Μέχρι το τέλος του έτους, η εταιρεία Shell παρήγαγε μια ταινία 30 λεπτών για τον εκπληκτικό αγώνα του Le Mans του 1952, αποτίοντας ιδιαίτερο φόρο τιμής στην γενναία οδήγηση του Levegh. Αργότερα μέσα στη σεζόν κέρδισε το Coupe d’Automne στο Linas-Montlhéry και το 1953 ήταν ξανά στο Le Mans, τερματίζοντας 8ος μαζί με τον Charles Pozzi στο ίδιο ιδιωτικό του Talbot.

24 Heures du Mans 1955 | To δράμα…

Ο Pierre Levegh, ήταν σχεδόν πενήντα ετών όταν η Mercedes-Benz επέστρεψε τελικά στο Le Mans και τον κάλεσε να οδηγήσει μία από τις τρεις 300 SLR που συμμετείχαν στον 24ωρο αγώνα, για να αντικαταστήσει τον Hans Herrmann, ο οποίος τραυματίστηκε στις δοκιμές για το Grand Prix του Μονακό.

Οι Juan Manuel Fangio-Stirling Moss με το Νο19 και Karl Kling-André Simon με το Νο21 ήταν οι team mate του, ενώ ο Levegh μοιράστηκε το αυτοκίνητο με το No20 με τον Αμερικανό John Fitch. Κατά τη διάρκεια των δοκιμών, ο Levegh αποδείχθηκε ο πιο αργός οδηγός της ομάδας. Την ημέρα του αγώνα, Σάββατο 11 Ιουνίου 1955, οι Levegh και Fitch συμφώνησαν να διατηρήσουν έναν σταθερό ρυθμό για το πρώτο μισό του αγώνα και να επιτεθούν μόνο την Κυριακή, όταν ο ανταγωνισμός θα άρχιζε να κουράζεται. Την τρίτη ώρα του αγώνα, ο Pierre Levegh ήταν στην έκτη θέση. Μπαίνοντας στην ευθεία Tribunes, η Jaguar D-Type του Mike Hawthorn μπήκε στα πιτς, επιβραδύνοντας μπροστά από την Austin-Healey 100S του Lance Macklin. Ο Macklin αναγκάστηκε να κάνει έναν ελιγμό, για να αποφύγει το τρακάρισμα, κλείνοντας τον δρόμο της ταχύτερης Mercedes του Levegh που ήταν ακριβώς μπροστά από τον teammate του στη Mercedes, τον Αργεντινό Juan Manuel Fangio. Αφού χτύπησε σε ένα χωμάτινο ανάχωμα στην αριστερή πλευρά του δρόμου, το αυτοκίνητο του Levegh εκτοξεύτηκε στον αέρα, σκορπίζοντας εξαρτήματα στο πλήθος. Ο Levegh εκσφενδονίστηκε από το αυτοκίνητο και σκοτώθηκε επί τόπου, κατά την προσγείωση!

Το αμάξωμα της Mercedes, με υψηλή περιεκτικότητα σε μαγνήσιο, πήρε φωτιά. Ο συνδυασμός της φωτιάς και των ιπτάμενων εξαρτημάτων του αυτοκινήτου σκότωσε 84 θεατές και πάνω από 100 τραυματίστηκαν! Ο αγώνας συνεχίστηκε προκειμένου να αποφευχθεί μια μαζική έξοδος θεατών, η οποία θα είχε μπλοκάρει όλους τους δρόμους πρόσβασης που χρειάζονταν για τη χρήση των ασθενοφόρων που ανταποκρίθηκαν. Μετά από συνεννόηση με τη Στουτγάρδη, ο Neubauer απέσυρε όλα τα αυτοκίνητα Mercedes-Benz από τον αγώνα ως ένδειξη σεβασμού στα θύματα και μέχρι το τέλος του έτους και γενικότερα για τα επόμενα 30 χρόνια! Πράγμα που δεν έκανε όμως η ομάδα της Jaguar, που συνέχισε και κέρδισε τον αγώνα, με τους Mike Hawthorn-Ivor Bueb.

Γνωστή ως η καταστροφή του Le Mans το 1955,  ”Le Mans disaster”, η καταστροφική σύγκρουση παραμένει το πιο θανατηφόρο δυστύχημα στην ιστορία του μηχανοκίνητου αθλητισμού!

Σύμφωνα δε με την τραγική διήγηση του ίδιου του Fangio, ο οποίος ήταν ακριβώς από πίσω του, η τελευταία πράξη στην ζωή του Pierre Levegh, ήταν να σηκώσει με τρόμο το χέρι του για να ειδοποιήσει τον Αργεντινό για τον επερχόμενο κίνδυνο. Ο ίδιος θεωρούσε πάντα, πως ήταν ένα νόημα που του έσωσε την ζωή…

Ο Pierre Bouillin, παγκοσμίως γνωστός ως “Pierre Levegh”, τάφηκε στο Cimetière du Père-Lachaise στο Παρίσι της Γαλλίας, μαζί με τον θείο του Alfred Velghe.

Πηγή: Motorsport Memorial

Το άρθρο Σαν Σήμερα: 11 Ιουνίου 1955 | Σκοτώνεται ο Pierre Levegh στο πιο θανατηφόρο δυστύχημα στην ιστορία του μηχανοκίνητου αθλητισμού… εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

ALBERTO ASCARI

Σαν σήμερα, πριν 71 χρόνια (το 1955) σκοτώνεται ο τελευταίος Ιταλός παγκόσμιος πρωταθλητής της F1, ο Alberto Ascari. Λίγα λόγια γι’ αυτόν…

Πριν από 118 χρόνια, στις 13 Ιουλίου του 1918, γεννήθηκε ο Alberto Ascari, ο τελευταίος Ιταλός παγκόσμιος πρωταθλητής της F1. Ο πατέρας του ήταν επίσης ένας διάσημος οδηγός αγώνων που απασχολούνταν κυρίως στην ομάδα Alfa Romeo, με επικεφαλής εκείνη την εποχή τον Enzo Ferrari.

Ξεκίνησε την αγωνιστική του καριέρα το 1940 με τη βοήθεια του φίλου και μέντορά του, Gigi Villoresi. Το 1949 προσκλήθηκε από τον Enzo Ferrari να ενταχθεί στην ομάδα και αγωνίστηκε σχεδόν ολόκληρη την καριέρα του στην F1 με την ομάδα της Ferrari.

Το 1951, τα αυτοκίνητα της Ferrari άρχισαν να είναι ισάξια των μέχρι τότε αήττητων αυτοκινήτων της Alfa Romeo και ο Ascari κέρδισε τον πρώτο του αγώνα στο γερμανικό GP του 1951, ενώ στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς, στο ισπανικό GP, η Ferrari έκανε λάθος επιλογή ελαστικών και ο τίτλος πήγε ξανά στην ομάδα της Alfa.

Το 1952 παρουσιάστηκε μια νέα φόρμουλα και -καθώς η Ferrari 500 ήταν το καλύτερο αυτοκίνητο της F2- είχαν τις καλύτερες πιθανότητες να κερδίσουν τον τίτλο. Ο Ascari τον κέρδισε πρώτος το 1952 και στη συνέχεια το 1953, οπότε ήταν ο πρώτος που μπόρεσε να υπερασπιστεί τον παγκόσμιο τίτλο του!

Μετά από μια διαφωνία για τον μισθό του, ο Ascari έφυγε από τη Ferrari στο τέλος της σεζόν και μεταπήδησε στη Lancia για το 1954. Ωστόσο, καθώς το αυτοκίνητό τους δεν ήταν τελικά έτοιμο για τον τελευταίο αγώνα της σεζόν, ο Gianni Lancia του επέτρεψε να οδηγήσει δύο φορές για τη Maserati και μία φορά για τη Ferrari. Έτσι, δυστυχώς, δεν είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε τις πραγματικές δυνατότητες του διδύμου Ascari-Lancia, επειδή μετά τον δεύτερο αγώνα τους της σεζόν του 1955 που διεξήχθη στο Μονακό -και όπου ο Ascari γλίτωσε από μια σύγκρουση στο λιμάνι- δοκίμασε ένα σπορ αυτοκίνητο στη Μόντσα, που έμελλε να είναι και το τελευταίο του…

Ο Ascari πέθανε σχεδόν στην ίδια ηλικία με τον πατέρα του (μερικές μέρες λόγω διαφοράς). Ας αναπαυθεί εν ειρήνη…

Το άρθρο Σαν Σήμερα: 26 Μαΐου 1955 | Σκοτώνεται ο Alberto Ascari, o τελευταίος Ιταλός παγκόσμιος πρωταθλητής της F1… εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

Σαν σήμερα, στις 25 Αυγούστου του 2001, ο Ken Tyrrell, ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες της F1, γνωστός ως ο ιδρυτής και διευθυντής της Tyrrell, απεβίωσε. Ο Robert Kenneth Tyrrell, όπως ήταν όλο το όνομά του, έμπορος ξυλείας από το Surrey, ανακάλυψε τους αγώνες αυτοκινήτου το 1951 όταν πήγε να παρακολουθήσει έναν φίλο του να αγωνίζεται στο Silverstone. Την επόμενη χρονιά, έγινε οδηγός του Racers 500. Αγωνίστηκε στην F3 και την F2 πριν αποσυρθεί από τους αγώνες για να γίνει διευθυντής ομάδας το 1958.

Το 1959, ηγήθηκε της ομάδας Cooper F2, ενώ το 1960, ο Ken Tyrrell ίδρυσε τη δική του ομάδα, την οποία ονόμασε Οργανισμό Αγώνων Tyrrell. Μεταξύ των πρώτων οδηγών ήταν ο John Surtees…

Το 1968, ο Tyrrell μπήκε στη Formula 1 με τον Jackie Stewart ως βασικό οδηγό του και το 1971, ο Stewart κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα οδηγώντας μια Tyrrell 003. Η ομάδα κέρδισε επίσης το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών την ίδια χρονιά…

Η Tyrrell Racing έγινε γνωστή για τα καινοτόμα σχέδιά της, συμπεριλαμβανομένου του μοναδικού εξάτροχου μονοθέσιου Formula 1, την Tyrrell P34 το 1976…

Αν και η ομάδα σημείωσε επιτυχία στις αρχές της δεκαετίας του 1970, δυσκολεύτηκε να διατηρήσει την ανταγωνιστικότητά της τα επόμενα χρόνια λόγω οικονομικών περιορισμών και της αυξανόμενης κυριαρχίας των κατασκευαστών με μεγαλύτερους προϋπολογισμούς. Παρά βέβαια τις προκλήσεις, ο Ken Tyrrell παρέμεινε ενεργός στη Formula 1 μέχρι το 1998, όταν και πούλησε την ομάδα του στην British American Tobacco, η οποία την μετονόμασε σε British American Racing (BAR).

Κέρδισε ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών το 1971 και δυο οδηγών με τον Jackie Stewart το 1971 και 1973. Επίσης είχε 23 νίκες, 14 pole positions και 77 Podiums, ενώ η 026 ήταν η τελευταία Tyrrell που αγωνίστηκε στη Formula 1. Οι δύο οδηγοί ήταν ο Ricardo Rosset και ο Tora Takagi. Στην πρώτη πλήρη σεζόν της, η Tyrrell τερμάτισε πρώτη και στην τελευταία της, η ομάδα δεν κατάφερε να «σκοράρει» βαθμούς…

Ο Ken Tyrrell, με το παρατσούκλι «Θείος Ken», πέθανε στο σπίτι του στο Surrey στις 25 Αυγούστου 2001, σε ηλικία 77 ετών…

Το άρθρο Σαν σήμερα: 25 Αυγούστου 2001 | Ο Ken Tyrrell αποβιώνει… εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

Ήταν 1 Αυγούστου 1976 όταν ο Niki Lauda παραλίγο να χάσει την ζωή του σε ένα δραματικό ατύχημα στην πίστα του Nurburgring κατά τη διάρκεια του γερμανικού Γκραν Πρι. Η Ferrari του Lauda βγήκε από την πίστα και τυλίχτηκε στις φλόγες πριν γλιστρήσει ξανά στην πίστα και χτυπηθεί από δύο άλλα μονοθέσια!

Το ατύχημα ήταν τόσο σφοδρό που ένας ιερέας τέλεσε την τελευταία δέηση στον Lauda αφού διασώθηκε από τα συντρίμμια από άλλους οδηγούς που είχαν σταματήσει για να βοηθήσουν…

Οι ήρωες οδηγοί ήταν οι Arturo Merzario με Williams, Brett Lunger με Surtees και οι οδηγοί της Hesketh Guy Edwards και Harald Ertl. Βούτηξαν στη φωτιά για να σώσουν τον Lauda. Τελικά ήταν ο Arturo Merzario που το κατάφερε, με τον ίδιο να παραδέχεται πως όταν έλυσε την ζώνη του Lauda, ήταν «σαν να σηκώνει πούπουλο».

Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Lauda όχι μόνο ξεγέλασε τον θάνατο αλλά ανάρρωσε και επέστρεψε στους αγώνες μόλις έξι εβδομάδες αργότερα. Ωστόσο, η Formula δεν αγωνίστηκε ποτέ ξανά στην πίστα Nordschleife στο Nurburgring.

Πριν ξεκινήσει ο αγώνας, ο κάτοχος του τίτλου, Niki Lauda, ο οποίος ήταν επίσης στην κορυφή της βαθμολογίας της τρέχουσας σεζόν, ανησυχούσε βαθιά για τις συνθήκες ασφαλείας και την αδυναμία των διοργανωτών να παρέχουν επαρκές προσωπικό υποστήριξης ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένων γιατρών, ελικοπτέρων και πυροσβεστικών, για την τεράστια γερμανική πίστα. Η πρόγνωση βροχής αύξησε τις ανησυχίες του… Ο Lauda προσπάθησε να οργανώσει μποϊκοτάζ του αγώνα, αλλά οι άλλοι οδηγοί ψήφισαν οριακά κατά, με μία μόνο ψήφο, και ο αγώνας συνεχίστηκε όπως είχε προγραμματιστεί. Ο Lauda υπέστη σοβαρά εγκαύματα στο κεφάλι, με αποτέλεσμα εκτεταμένες ουλές. Έχασε το μεγαλύτερο μέρος του δεξιού του αυτιού, τις τρίχες στη δεξιά πλευρά του κεφαλιού του, τα φρύδια του και τα βλέφαρά του…

Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Lauda έχασε μόνο δύο αγώνες και εμφανίστηκε σε συνέντευξη Τύπου στη Μόντσα μόλις έξι εβδομάδες μετά το ατύχημα, με τα φρέσκα εγκαύματά του ακόμα επιδεμένα.

Για την ιστόρια, τον αγώνα των 14 γύρων κέρδισε ο οδηγός της McLaren, James Hunt, με τον Tyrrell της Jody Scheckter στη δεύτερη θέση και τον team mate του Hunt, Jochen Mass, στην τρίτη.

Το άρθρο Σαν σήμερα: 01 Αυγούστου 1976 | Ο Niki Lauda σώνεται από θαύμα… εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.