Buenos dias, Yanni!

Καλησπέρα Γιάννη! Χρόνια Πολλά για την γιορτή σου κι ας ευχηθούμε το 2026 να ‘ναι μια καλύτερη χρονιά, διότι ξεκινήσαμε απότομα και βρεθήκαμε να κολυμπάμε στα βαθιά…

Γιορτάζει η μισή Ελλάδα σήμερα και να ευχηθούμε τα καλύτερα σε όλους τους Γιάννηδες και τις Ιωάννες. Σκέπτομαι, δε, ότι για τους Γιάννηδες έχουν γραφτεί τουλάχιστον 10 – 12 τραγούδια, κάτι που δεν έχει γίνει για άλλα ονόματα!

Και δεν σου κρύβω, Γιάννη μου, πως… ζηλεύω (!) έστω κι αν για τους Αντώνηδες έχει γράψει ένα τραγούδι ο Χατζηδάκης και δύο ο Θεοδωράκης!

Και μια και βρισκόμαστε στο χώρο της μουσικής δεν μπορώ να μην θυμηθώ πως σαν σήμερα το 1972, είχαμε χάσει και την τεράστια στιχουργό του λαϊκού μας τραγουδιού, την Ευτυχία Παπαγιανοπούλου, που τόσο σου αρέσουν τα τραγούδια της…

Ξέρω πως σου αρέσουν και οι εκδρομές και σου ετοιμάζω κι ένα οδοιπορικό με το καινούργιο Duster της Dacia από το Λεοντάρι της Αρκαδίας μέχρι την Καλαμπάκα, δηλαδή από μία καταπληκτική ειδική του Ράλλυ Ακρόπολις μέχρι την περιοχή της πρώτης από τις τέσσερις ανασυγκροτήσεις του αγώνα.

Για πάμε, όμως, τώρα και στα «άλλα» διότι όπως είπαμε, με το καλημέρα, το 2026 μας έριξε στα βαθιά. Εκεί που αναρωτιόμαστε τι θα γίνει με την Ουκρανία και μαλώναμε για το αν είναι καλή ή κακή ταινία ο «Καποδίστριας», μας ήρθε και η κεραμίδα της Βενεζουέλας!

Είχαμε ξεχάσει το τί γινόταν χρόνια τώρα στη Λατινική και μας ήρθε «κάπως» μια τέτοια στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ. Βλέπεις, Γιάννη μου, μπορεί ο Μαδούρο να είναι ό,τι είναι, μπορεί δικτάτορας, αυταρχικός, σκληρός αλλά κι αυτό που έγινε με τα κομάντο των ΗΠΑ δεν ήταν ό,τι καλύτερο. Εσύ είσαι που πάντα λες, Γιάννη μου, πώς ό,τι γίνεται πρέπει να γίνεται με τήρηση κάποιων κανόνων δικαίου κι όχι έτσι!

Άσε που τον Μαδούρο τον ΠΟΥΛΗΣΑΝ πολλοί από τους δικούς του. Αυτό που με προβληματίζει, είναι ότι σκοτώθηκαν καμμιά 50ριά άνθρωποι κι αυτό είναι σκληρό…

Βέβαια, αυτή η επέμβαση μας βάζει σε σκέψεις διότι είναι η πρώτη εφαρμογή στην πράξη αυτού που ανακοινώθηκε από τον Τραμπ λίγο πριν την Βενεζουέλα και ονομάστηκε Σχέδιο Εθνικής Ασφαλείας, στο οποίο περιγράφονταν και τα όσα έγιναν εκεί. Κι όχι μόνο αυτό…

Μας είπαν πως όλα γίνονται όχι τόσο για το πετρέλαιο (το θέλει ΟΛΟ ο Τραμπ) αλλά για το ότι η Βενεζουέλα είχε μετατραπεί σε «φωλιά» της Κίνας, της Ρωσίας και του Ιράν γα την ευρύτερη περιοχή. Κι ο Τράμπ δήλωσε πως η Κίνα είναι κόκκινο πανί γι’ αυτόν. Και γι’ αυτό δεν άλλαξε το ΚΑΘΕΣΤΩΣ της χώρας αλλά το… ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΕ στα δικά του μέτρα. Πήρε τον Μαδούρο και άφησε το υπόλοιπο δικό του σύστημα να κυβερνά. Αφήνοντας να εννοηθεί πως αν «δεν συμμορφωθούν με τας υποδείξεις» που έλεγε κι ο Μίκης, τότε θα υπάρξει και το plan B…

Και βέβαια, δεν σταματάμε εδώ, Γιάννη μου. Έρχεται και η Γροιλανδία την οποία την θέλει κι αυτήν! Και λέει πώς θέλει να την ΑΓΟΡΑΣΕΙ, πάλι για να περιορίσει τους Ρώσους ή τους Κινέζους, επειδή δεν μπορεί να την προστατεύσει η Δανία στην οποία ανήκει!

Βέβαια, έχει πολύ πλούσιο υπέδαφος σε σπάνιες γαίες που τις θέλουν όλοι!

Και λέει ο Τραμπ (όχι και πολύ διακριτικά) πως αν δεν συμφωνήσουν στην πώληση υπάρχουν και… όπλα!

Θα σου ξαναγράψω, όμως, πολύ σύντομα γιατί τα θέματα είναι πολλά!

Hasta la vista, που λένε και στη Βενεζουέλα, Γιάννη μου, ή Άστα να Πάνε που λέμε στην Ελλάδα…

Το άρθρο Εκτός Τειχών | Γράμματα στον Γιάννη: Γράμμα 6ο – Buenos dias Yanni! εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

Μπερδέματα σου λέω, μπερδέματα!

Φωνάζεις, βρε Γιάννη, όλο φωνάζεις!

Και δίκιο έχεις. Άργησα να σου γράψω, αλλά βλέπεις με παρέσυρε το καλοκαίρι και χαλάρωσα! Τώρα άρχισα να μαζεύομαι και οι ρυθμοί μου είναι πολύ αργοί…

Να φανταστείς, ήθελα να σου γράψω από την περασμένη εβδομάδα, καθώς πλησίαζε η μέρα (3 Οκτωβρίου) που είχε σκοτωθεί στον αγώνα ταχύτητας της Ρόδου, το 1971, ο Γιάννης Μεϊμαρίδης, ο «Μαύρος» των ελληνικών αγώνων.

Με είχε, όμως, συνεπάρει κι εμένα το δυστύχημα εκείνο κι όλο ρωτούσα, έψαχνα να βρω κάποιο καινούργιο στοιχείο κλπ. Αυτό που βρήκα, όμως, με παραξένεψε πολύ:

ΚΑΝΕΙΣ δεν ενδιαφέρεται Γιάννη μου και βέβαια δεν αναφέρομαι στην κοινή γνώμη (με την  ευρύτερη έννοια). Αναφέρομαι στον στενό χώρο των αγώνων.  Κανείς δεν ενδιαφέρεται να μάθει τι ακριβώς είχε συμβεί! Σκοτώθηκε ο Μεϊμαρίδης και μέχρι εδώ!

Και σήμερα που είμαστε στο 2025, δηλαδή 55 χρόνια μετά, εμένα -και μάλλον και εσένα Γιάννη- με ενδιαφέρει η ιστορική μνήμη γύρω από το δυστύχημα και όχι  τυχόν μνημόσυνα και επικήδειοι για τον «Μαύρο»!

Κι αυτή η απάθεια στην διατήρηση της ιστορικής μνήμης είναι εμφανέστατη, λυπηρή και δυστυχώς την παρατηρούμε παντού στα ιστορικά γεγονότα. Δες, π.χ. τη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Κοσμοϊστορικό γεγονός που είχε γίνει τις τελευταίες μέρες του Σεπτέμβρη, αλλά εδώ στην Ελλάδα δεν έγινε τίποτα! Κι αν η Σαλαμίνα είναι πολύ παλιά, Γιάννη, αν ρωτήσω κάτι σημερινό… π.χ. γιατί είχαν τη μεγάλη διαφωνία ο Φάμελος με τον Χαρίτση; Ποιος θα θυμάται αλλά και ποιος θα ενδιαφερθεί να μάθει;

Έγραψα «Φάμελος» και σκέφθηκα τη δήλωση που έκανε μόλις ανακοινώθηκε η αποστασία του Τσίπρα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά και τη δήλωση Τσίπρα…

Ο μεν Φάμελος τον σφάζει, με το μπαμπάκι βέβαια, αλλά τον σφάζει!

Ο δε Τσίπρας (όπως κι ο Φάμελος) λέει πως δεν θα είναι… αντίπαλοι! Μα για τόσο χαζούς μας περνάνε; Είναι στο ίδιο κόμμα, φεύγει ο ένας και πάει να κάνει δικό του κόμμα (ο ορισμός της αποστασίας) και δεν θα είναι αντίπαλοι; Μα αυτό είναι ο… ορισμός της αντιπαλότητας,  βρε αδέρφια! Και κάτι που πολλοί δεν λένε: Ποιος θα χρηματοδοτήσει τα έξοδα του νέου κόμματος, οέο;

Κι αυτό που με τρελαίνει πιο πολύ, Γιάννη μου, είναι ότι για να αποχαιρετήσει τον Σύριζα δανείστηκε τη φράση από το ποίημα ενός… ΤΟΥΡΚΟΥ ποιητή, πολύ γνωστού στην Ελλάδα, του Ναζίμ Χικμέτ, που μιλάει για «τις πιο όμορφες θάλασσες που θα ταξιδέψουμε κλπ.» (το τραγουδάει η Δημητριάδη). Δηλαδή, βρε Αλέκο μου, χάθηκαν τόσοι Έλληνες ποιητές ; Έπρεπε να διαλέξεις Τούρκο;

Πάλι μίλησα για Τούρκο και το μυαλό μου πήγε στον Ερντογάν!

Μαθαίνω, που λες Γιάννη μου, ότι το πολιτικό σκηνικό στην Τουρκία βράζει μετά την αποτυχία της συνάντησής του με τον Τραμπ στην οποία είχε πολλά επενδύσει και την οποία είχε πολύ διαφημίσει στο εσωτερικό. Δεν πέτυχε ούτε κινητήρες να πάρει για το τουρκικό μαχητικό ΚΑΑΝ που ετοιμάζει, δεν πέτυχε να ξαναμπεί στο πρόγραμμα των F35, και του είπαν να κόψει και το (φθηνό) φυσικό αέριο από τη Ρωσία! Το χαρτί που έπαιξε με τα 200 Μπόϊγγ που θα αγόραζε και το κοίτασμα με σπάνιες γαίες δεν μπόρεσαν να δελεάσουν τον Τραμπ.

Και μόλις επέστρεψε  όλοι βρήκαν ευκαιρία να αναφερθούν στη διαδοχή του και σε ποιόν θα δώσει το δαχτυλίδι. Λένε Γιάννη μου όσοι ασχολούνται με το τι γίνεται μέσα στην Τουρκία πως οι δελφίνοι, αυτή τη στιγμή είναι ο γιός του, οι δύο γαμπροί, κι ο πανίσχυρος (αυτή την περίοδο) υπουργός εξωτερικών Χακάν Φιντάν που είναι και Κούρδος.

Φυσικά, Γιάννη μου, το πόσο νωρίς είναι ή δεν είναι για τέτοιες κουβέντες δεν το ξέρω. Ξέρω, όμως ότι ο Ερντογάν κάποια στιγμή κάπου θα βρει ένα μοτέρ για το αεροπλάνο του, τη στιγμή που φτιάχνει συνεχώς συνεχώς και ντρόουν.

Εμείς κάναμε τον Άγνωστο Στρατιώτη κατασκήνωση για έναν πονεμένο πατέρα και πληρώσαμε από τον φόρο μας το αεροπορικό εισιτήριο για να φέρουμε πίσω τους… λεβέντες ακτιβιστές από το Ισραήλ (μόνοι τους πήγαν) και μαζί φέραμε και το βλαμμένο, τη Σουηδέζα την Γκρέτα. Για την οποία, η σουηδική κυβέρνηση δεν έβαλε αεροπλάνο να την φέρει πίσω μαζί με τα άλλα Σουηδοπαλήκαρα, και ίσως να ‘φερνε και τους δικούς μας.

Άντε, σε κούρασα πάλι Γιάννη μου με τη φλυαρία μου, αλλά σου υπόσχομαι πως δεν θα ξαναργήσω να σου γράψω…

Το άρθρο Εκτός Τειχών | Γράμματα στον Γιάννη: Γράμμα 5ο – Μπερδέματα σου λέω, μπερδέματα! εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

Ράλλυ Ακρόπολις χωρίς… εκκίνηση!

Βρε συ Γιάννη, τι είναι αυτό το φιάσκο που πάθαμε;

Πω, πω, πω! Τί ρεζιλίκι ήταν αυτό, Γιάννη μου;

Θα ήταν για πολλά γέλια, αν δεν ήταν -δυστυχώς- για κλάματα !

Αγώνας ράλλυ και μάλιστα του… Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΟΘΕΙ ΕΚΚΙΝΗΣΗ δεν έχει ξαναγίνει, Γιάννη μου! Ούτε σε ιταλική κωμωδία! Μπροστά σ’ αυτό η καθυστέρηση -κοντά μιάμιση ώρα- δεν είναι τίποτα…

Εμείς φωνάζαμε διότι (και) φέτος δεν είχαμε την Ακρόπολη για χώρο εκκίνησης, αλλά ποιός να φανταζόταν πως δεν θα είχαμε καν… εκκίνηση!

Μοναδικό ρεκόρ που δεν πιστεύω να ξεπεραστεί!

Κι ακόμη πιο μοναδική είναι και η αιτία που συνέβη: οι νταλίκες, λέει, που μετέφεραν  τα αγωνιστικά αυτοκίνητα από τη Λαμία έμπλεξαν στην πυκνή κίνηση στο ποτάμι (Κηφισός) μπαίνοντας στην Αθήνα και… ΚΟΛΛΗΣΑΝ εκεί!

Μα αυτό βρε φωστήρες της οργάνωσης, συμβαίνει ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, ΟΛΗ ΜΕΡΑ στην Αθήνα. Δεν το ξέρατε; Πού ζείτε εσείς; Κανείς δεν βρέθηκε να το σκεφθεί; Απορώ!

Ένα “plan B”, που λένε και στα χωριά, δεν σκέφθηκε κάποιος να βάλει σε εφαρμογή;

Με τη βοήθεια της τροχαίας, να μην έστελναν τις νταλίκες στο ποτάμι και μετά στο ΣΕΦ και παραλιακά για Συγγρού, αλλά να τις έστελναν Αττική οδό και μετά έξοδος Κατεχάκη, Μεσογείων, Χίλτον και Βασ. Κωνσταντίνου για το Στάδιο. Όπως , περίπου είναι το τέλος της Μαραθώνιας διαδρομής…

Δεν ξέρω, αν είναι αυτή η καλύτερη εναλλακτική, Γιάννη μου -ίσως και όχι- αλλά ούτε κι εγώ είμαι ο ειδικός, ούτε και είμαι στην οργάνωση…

Να σου πω όμως και κάτι ακόμη. Από το βράδυ της Τετάρτης είχαν αρχίσει κάποιες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις γύρω από Στάδιο και Ζάππειο, όπως και εχθές το πρωί. Η φίλη μου, λοιπόν, η Κατερίνα ξεκίνησε από τον Σχοινιά να πάει στο κέντρο της Αθήνας επειδή είχε δουλειά στην Τράπεζα της Ελλάδος, κέντρο, στην Πανεπιστημίου. Οπότε με πήρε στη 1 μ.μ. να με… βρίσει επειδή ήταν κολλημένη στους Αμπελοκήπους «λόγω κυκλοφοριακών ρυθμίσεων» για το ράλλυ…  μου!

Και βέβαια, σαν την Κατερίνα θα υπήρχαν κι άλλοι πολλοί που είχαν μπλέξει από τη… 1 μ.μ. με την εκκίνηση να είναι προγραμματισμένη στις… 5: 45 μ.μ. δηλαδή ΠΕΝΤΕ ώρες νωρίτερα!

Θα μου πεις και τι ενδιαφέρουν αυτά τα… κυκλοφοριακά, εμένα που μένω στην Τούμπα, ή κάποιον που μένει στη Νάουσα ή στην Καλαμάτα ή στη Λέρο. Σωστά, Γιάννη μου αλλά τα επισημαίνω για να καταλάβουμε το μέγεθος του φιάσκου…

Έτσι φθάσαμε σχεδόν 7:30 μ.μ., σε μια μέρα καύσωνα, με 38 βαθμούς και κάμποσες χιλιάδες θεατών κάτω από το λιοπύρι, να περιμένουν υπομονετικά χωρίς να τους ενημερώνει κανείς…

Η ίδια αγανάκτηση και για τους τηλεθεατές, που άκουγαν τον σχολιαστή της ΕΡΤ να λέει και να ξαναλέει πως «δεν έχομε κάποια ενημέρωση για την καθυστέρηση ούτε και για το τι θα ακολουθήσει».

Και μια και μιλάμε για ΕΡΤ: στα διαφημιστικά διαλλείματα δεν υπήρχαν εμπορικές διαφημίσεις παρά μόνο του προγράμματος του σταθμού! Δυσκολεύομαι να πιστέψω πως κανείς δεν είχε φροντίσει από το εμπορικό τμήμα να υπάρχουν κάποια έσοδα από ένα τόσο ξεχωριστό θέαμα.

Οπότε, μ΄ αυτά και μ΄ αυτά Γιάννη μου, κάπου εκεί είδαμε και το πρώτο αυτοκίνητο να φθάνει (από πού, άραγε;)  και να στήνεται στην αφετηρία της ειδικής για να πάει κι εμάς η καρδιά μας στη θέση της.

Και κάτι ακόμη που το άφησα για το τέλος. Εκείνη η ελληνική σημαία που έδειχνε ο τηλεσκηνοθέτης ροής για να σπάει η μονοτονία, τι ΑΘΛΙΟ πράγμα ήταν; Το κοντάρι βρώμικο και άβαφο, το δε ύφασμα είχε κι αυτό τα χάλια του. Μα καλά, δεν τα προσέχει κανείς αυτά τα πράγματα;

Το άρθρο Εκτός Τειχών | Γράμματα στον Γιάννη: Γράμμα 4ο – Ράλλυ Ακρόπολις χωρίς… εκκίνηση! εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

Ο Οδυσσέας στην πισίνα!

Εδώ, είμαστε πάλι, Γιάννη! Έχομε τώρα και νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας! Να τον χαιρόμαστε…

Όπως σου είχα πει την προηγούμενη βδομάδα, την Τετάρτη το βράδυ έστειλα αποχαιρετιστήριο επιστολή στην απερχόμενη πρόεδρο Κατερίνα Σακελλαροπούλου. Αν και δεν είχα πολλά-πολλά με την κ. Πρόεδρο στη διάρκεια της θητείας της, ήταν θέμα ευγένειας να την αποχαιρετήσω και μου το είχες κι εσύ επισημάνει!

Ήμουνα πολύ ευγενικός, Γιάννη μου, αλλά και ακριβοδίκαιος, όπως μου επεσήμανε κι ο φίλος μας ο Στράτος Ψαράκης.

Θα σου δείξω λοιπόν μερικά αποσπάσματα Γιάννη μου από την επιστολή μου, για να καταλάβεις τι εννοώ…

Ξεκινάω, λοιπόν, την επιστολή, επισημαίνοντας στην κ. Πρόεδρο ότι: «Νοιώθω πολύ άβολα που σας γράφω τώρα, τώρα που φεύγετε, κ. Πρόεδρε. Βλέπετε, αυτό το «δρυός πεσούσης» που πολλοί βρίσκουν ευκαιρία να τα ψάλουν σε κάποιους, εμένα δεν μου αρέσει»…

Κάποιος φίλος, Γιάννη, μου είπε: «μα δεν έπεσε, έληξε η θητεία της», για να περάσει αμέσως απ’ το μυαλό μου «μα ούτε και δρύς υπήρξατε»!

«Βρήκα, όμως το θάρρος να σας απευθυνθώ, κα. Πρόεδρε, μια και πολλές φορές κατά τη διάρκεια της θητείας σας, είχα διατυπώσει κάμποσες κριτικές για τις δράσεις σας, οπότε νοιώθω απελευθερωμένος από αυτό το άκομψο «δρυός πεσούσης».

Εξάλλου, αν έχεις να πεις κάτι βρε αδερφέ, το λες όσο ο άλλος είναι στη θέση του…

Και συνέχισα την επιστολή Γιάννη μου…

«Οπότε, κυρία Πρόεδρε, το μόνο που θα κάνω θα είναι να σας αποχαιρετήσω, με τον προσήκοντα σεβασμό που αρμόζει (και ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ) προς τον θεσμό του Ανωτάτου Άρχοντος της πατρίδος μας (συγγνώμη που σας απευθύνομαι σε γένος αρσενικό αλλά το να έλεγα “Ανωτάτης Αρχόντισσας” ίσως κάποιοι να το εκλάμβαναν και ως ειρωνεία, ιδίως οι ευαίσθητες δικαιωματίστριες που πίνουν το ποτό τους μαζί σας, στο “By the glass“…

Πιο κάτω, Γιάννη, γίνομαι πιο δηκτικός…

«Τώρα που θα γυρίσετε στην ηρεμία του σπιτιού σας, στο Μεταξουργείο, είμαι σίγουρος, κυρία Πρόεδρε, ότι θα βρείτε τον χρόνο και την ηρεμία, χαϊδεύοντας τον αγαπημένο γάτο σας, τον Οδυσσέα, να γράψετε τα απομνημονεύματά σας. Θα τα περιμένομε όλοι με μεγάλη ανυπομονησία! Θα σας πρότεινα, μάλιστα, ως τίτλο το “ΥΠΗΡΞΑ ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ”. Ίσως λίγο οξύμωρο, αλλά βγαλμένο από την πρόσφατη συνέντευξή σας στο «Βήμα», εκεί που αναφερόσασταν στα… υπαρξιακά σας»!

Στη συνέχεια, Γιάννη, τα δίνω όλα που λένε! Δες τι της έγραψα…

«Όμως, κυρία Πρόεδρε, με την ευκαιρία αυτού του αποχαιρετισμού μας, θα ήθελα μία μεγάλη χάρη. Επειδή όλοι οι δημοσιογράφοι συνηθίζουν να παίρνουν συνεντεύξεις, θα ‘θελα κι εγώ μία. Φυσικά από τον… Οδυσσέα!

Βλέπετε, θυμήθηκα εκείνη τη γάτα των Ιμαλαΐων, στη Δεινοκράτους, με τους Ψυχάρηδες και τους Τσίπρες και όλα εκείνα τα περίεργα, πάλι στο Βήμα!

Θα καθίσουμε λοιπόν, κυρία Πρόεδρε, ήσυχα – ήσυχα στον κήπο, δίπλα στην πισίνα σας (άλλο οξύμωρο τώρα, πισίνα στο Μεταξουργείο; Αλλά αφού έτσι το ‘θελε και το ‘φτιαξε η ΤΕΡΝΑ το σπίτι σας, εγώ πώς να φέρω αντίρρηση;) και θα πούμε πολλές αλήθειες με τον γάτο, χωρίς προκαταλήψεις και ταμπού. Βρήκα μάλιστα και τον τίτλο της συνέντευξης κυρία Πρόεδρε: Ο Οδυσσέας στην Πισίνα»!

Εδώ, Γιάννη μου τελείωσα και την επιστολή, άλλωστε δεν ήθελα να την απασχολήσω άλλο.

Τώρα πάω να την πέσω για μεσημέρι, γιατί μας πρόλαβε κι ο ανασχηματισμός!

Οπότε θα τα ξαναπούμε, άμεσα…

Ο φίλος σου, ειλικρινώς υμέτερος, Αντώνης Κόλλιας…

Το άρθρο Εκτός Τειχών | Γράμματα στον Γιάννη: Γράμμα 3ο – Καλησπέρα σας κυρία Πρόεδρε… εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

Πάλι χαθήκαμε, βρε Γιάννη…

Μου είχες τηλεφωνήσει να βρισκόμαστε Παρασκευή μετά το μεγαλειώδες συλλαλητήριο αλλά δεν τα καταφέραμε, έφυγα αμέσως για Λάρισα. Mου ‘φεραν ένα καλό τσίπουρο και δεν ήταν να… καθυστερώ!

Πάντως, βρε Γιάννη μου, πολλά με προβληματίζουν, πέρα από τα Τέμπη, για τα οποία δεν βλέπω οι πολιτικοί μας να πήραν το μήνυμα. Τα ‘καναν ΘΑΛΑΣΣΑ, έγιναν ρεζίλι και τώρα δεν μπορούν να τα φέρουν σε λογαριασμό. Δύο χρόνια κι ακόμη στο ΜΗΔΕΝ είμαστε! Δεν ξέρουμε πώς έπιασε φωτιά, πώς έγινε η έκρηξη! Καμιά βελτίωση δρομολογίων, κανείς νέος προορισμός, ούτε τροχαίο υλικό. Τα βαγόνια έχουν φτιαχτεί αρχές 2.000 στον Κιολεΐδη, είναι δε σχέδια απ’ το… 70 – 80 της Ζήμενς και Μπομπάρντιερ!

Ο αντ/δρος υπαλλήλων ΟΣΕ, Π. Μπαριανός, λέει ότι πριν το δυστύχημα υπηρετούσαν 726 και τώρα είναι… 560!

Μην ξεχνάμε Γιάννη μου, ότι απ’ το ‘50 μέχρι και το ‘80 η σιδηροδρομική κίνηση ήταν 10ΠΛΑΣΙΑ από σήμερα, ΟΛΑ ήταν σε ΜΟΝΗ γραμμή, ηλεκτρονικά δεν είχαμε αλλά ούτε μετωπικές είχαμε, πλην του Δοξαρά. Είχαμε όμως ΣΟΒΑΡΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ…

Σήμερα, η Ελλάδα δεν έχει σιδηροδρομικό δίκτυο, άρα ΔΕΝ έχει ΑΝΑΠΤΥΞΗ! Έχει, όμως, ΕΝΑΝ εργολάβο που του δίνομε να φτιάχνει δρόμους για να εισπράττονται ΔΙΟΔΙΑ και φόροι από υγρά καύσιμα. Όλα τα άλλα για… συμβάσεις 717, για τσιγγάνους που κλέβουν τα χάλκινα καλώδια κλπ. είναι ιστορίες για φλώρια!

Με ΜΑΤ και καπνογόνα πάντως δεν λύνονται τα προβλήματα. Όπως δεν λύθηκαν στο ΚΙΛΕΛΕΡ, 6 Μαρτίου 1910, όταν έβαλαν τον… στρατό (!) να πυροβολήσει τους διαδηλωτές που κατέβαιναν Λάρισα ζητώντας να μην είναι ΣΚΛΑΒΟΙ των… Ελλήνων! Τελικά κέρδισαν…

Οπότε, Γιάννη μου, ας πάω στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τώρα που φεύγει από την προεδρεία. Παρουσιάστηκε, λοιπόν, πρόβλημα σοβαρό με τις… γάτες της! Τόσα χρόνια συνήθισαν το περιβάλλον με τα ψηλοτάβανα και τις τοιχογραφίες στο προεδρικό και δύσκολα να ξαναπάνε πίσω στο διαμέρισμα του Μεταξουργείου!

Το βασικό πρόβλημα το ‘χει ο μεγάλος, ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ, όπως έγραψε και η «Καθημερινή» τις προάλλες, στη βαρυσήμαντη… συνέντευξη που του πήρε! Φοβάται την πισίνα του Μεταξουργείου, αφού παλιά, είχε πατήσει… αντιηλιακό, γλίστρησε και παρά λίγο να βρεθεί στο νερό. Σίγουρα θα του ‘χει αφήσει ψυχολογικά.

Πάντως, εγώ Γιάννη μου, και το λέω με την καλή μου την καρδιά, θα της πρότεινα να παρακαλέσει τον Τασούλα (έχει κατανόηση), να τα άφηνε εκεί για λίγο, 2 – 3 μήνες, και να τα πηγαινοφέρνει ο σωφέρ μέχρι να προσαρμοστούν!

Βέβαια, αυτά τα πράγματα δεν είναι εύκολα Γιάννη μου, κι εσύ ξέρεις καλά από γάτες. Σίγουρα, όμως, η Κατερίνα μας θα τα καταφέρει. Εδώ πέρασε τις ανεμογεννήτριες στα καμμένα κι έκοψε τις αναδρομικές συντάξεις μόλις της το ζήτησαν ο Αλέξης κι ο Κυριάκος, στις γάτες θα κωλώσει;

Έχω τώρα και κάποια ασήμαντα θεματάκια, αλλά μην μου θυμώνεις!

Μαθαίνω, που λες, ότι αυτοί οι δήμαρχοι Αλεξανδρούπολης και Διδυμοτείχου μένουν κολλημένοι, βρε παιδί μου, στις αγορές σπιτιών στα παραμεθόρια χωριά τους από Βούλγαρους και Τούρκους. Γιατί; Τι ζόρι τραβάνε οι δήμαρχοι;

Αφού δεν στεναχωριούνται οι κάτοικοι που τα πουλάνε (σε εξευτελιστικές τιμές 10.000 – 15.000), γιατί χολοσκάνε οι δημάρχοι; Άλλωστε, τα χωριά αυτά έχουν πια ερημώσει από Έλληνες. Άστα, λοιπόν, τα κορόιδα να πάνε να αγοράσουν, σκέπτονται οι κάτοικοι! Φυσικά, δεν μπορεί το μυαλουδάκι τους να σκεφτεί ΓΙΑΤΙ αγοράζουν «τα κορόιδα»…

Και γιατί οι Τούρκοι πάνε ο μ α δ ι κ ά στη Βουλγαρία που είναι ΕΕ, κάνουν μια μαϊμού «βουλγάρικη» εταιρία, μετά έρχονται Ελλάδα, στήνουν ένα… υποκατάστημα (!) και προχωρούν στην αγορά, με τον Ερντογάν να χαμογελάει με νόημα!

Οι ντόπιοι ξεχνάνε τί είχαν τραβήξει απ’ τη Βουλγαρία οι πατεράδες τους μέχρι το 1944, όταν είχε ΠΡΟΣΑΡΤΗΘΕΙ η περιοχή αυτή. Όμως, ούτε οι π ο λ ι τ ι κ ο ί μας καταλαβαίνουν τι σημαίνουν αυτές οι ο μ α δ ι κ ές αγορές στην παραμεθόριο, σε συνδυασμό με την κρατική εγκατάλειψη της Θράκης.

‘Αμ το άλλο, Γιάννη μου, είναι πως με την διοίκηση Τραμπ οι δικοί μας παραπατάνε. Άσε που, μαθαίνω πως ΠΑΓΩΣΕ (5/3/25), πάλι από εμάς η έρευνα για το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ και το πλοίο επιστρέφει στην βάση του (Ιταλία)!

Είναι το επεισόδιο της Κάσου το καλοκαίρι, που θύμωσαν οι Τούρκοι. Οι Ισραηλινοί το θέλουν χτες, η ΕΕ το χρυσοπληρώνει αλλά οι πολιτικοί μας ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ μην θυμώσει η Τουρκία. Ο Τραμπ, όμως, «μετράει» μόνο όσους ΔΕΝ φοβούνται και σταματάει τις κρίσεις όπου βρίσκονται οι αντίπαλοι την στιγμή της εκεχειρίας, έχουν- δεν έχουν ΔΙΚΙΟ!

Οι πολιτικοί μας ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να σηκώσουν στους ώμους τους τις γεωπολιτικές ευκαιρίες που μας προσφέρονται και που δεν θα ξανάρθουν. Η Ιταλία θέλει να κλέψει μερίδιο από εμάς στον έλεγχο ΝΑ Μεσογείου! Οι Βρυξέλλες στρέφονται άρον-άρον στην πολεμική βιομηχανία αλλά ούτε εδώ θέλομε να ακολουθήσομε (ναυπηγεία, ΕΛΒΟ κλπ.).

Στις 24, δε, ΜΑΡΤΙΟΥ ο Τραμπ εξαγγέλλει μέτρα για την ποντοπόρο ναυτιλία που μας αφορούν…

Ειλικρινά Γιάννη μου, δεν ξέρω τι μας περιμένει…

Το άρθρο Εκτός Τειχών | Γράμματα στον Γιάννη: Γράμμα 2ο – «Αυτό που δεν έφτασε απ’ το τρένο»… εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.

Γεια σου Γιάννη!

Καλή Χρονιά και μακάρι το 2024 να είναι καλύτερο απ’ το ’23, αν και δεν το πολυβλέπω…

Επειδή δεν συναντιόμαστε συχνά, λέω ν’ αρχίσω να σου γράφω, όπως κάνανε παλιά, για ό,τι βλέπω, ό,τι ακούω ή ό,τι άλλο με απασχολεί…

Πέρασαν λοιπόν κι οι γιορτές… Ούτε που το κατάλαβα Γιάννη…

Ωραία τα πέρασα τις γιορτές. Μελομακάρονα, κουραμπιέδες, λίγο γουρουνάκι, λίγο κατσικάκι και βέβαια όλα αυτά τα κατανυκτικά, απαλά και τόσο όμορφα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια του… Διονυσίου, του Μητροπάνου, του Χριστοδουλόπουλου και άλλων!

Φύγαν κι οι Καλικάντζαροι κι από την περασμένη βδομάδα οι δρόμοι έχουν γεμίσει από τα άχρηστα -πια- έλατα, με τα απομεινάρια από μπαμπάκι και σπρέι χιονιού. Λες και στην καημένη τη Βηθλεέμ έχουν δει ποτέ τους… έλατο ή χιόνι!

Αλλά, ξέρεις τώρα Γιάννη, στην Ελλάδα, πάντα με παραμύθες ζούσαμε!

Βέβαια, αυτό που με προβληματίζει είναι ο ΞΕΠΕΣΜΟΣ της ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ, κάτι που κι εσύ μου το λες με κάθε ευκαιρία. Πιστεύω, πως θα στεναχωρήθηκες κι εσύ πολύ, βλέποντας την θλιβερή εικόνα του Γ. Κουβαρά να παίρνει τη συνέντευξη από τον πρωθυπουργό στην ΕΡΤ.  Μια συνέντευξη που «στήθηκε» για να μιλήσει ο πρωθυπουργός, ουσιαστικά, για τους γάμους ομοφύλων, λες κι η Ελλάδα δεν έχει άλλα πιο σοβαρά προβλήματα (τιμές, μισθοί, συντάξεις, κτλ.). Μπήκε βέβαια και ολίγον ακρίβεια και κάτι ακόμη πιο ψιλά και ξεκινήσαμε την βαρύγδουπη συνέντευξη…

Δεν ήταν ερωτήσεις αυτές, βρε Γιάννη μου, που του έκανε ο Γιώργος Κ. αλλά ούτε και το σωστό follow-up μετά την κάθε απάντηση. Αντί να τον «χτυπήσει σαν χταπόδι», που λέει κι ο λαός, αυτός τον χάιδευε!

Τόσο γλύψιμο, βρε Γιάννη μου, ούτε ο… Χατζηνικολάου! Απ΄ τα πολλά τα σάλια και την υγρασία, ρευματισμούς θα πάθει ο  άνθρωπος!

Ούτε στην πρώτη περίοδο της παντοδυναμίας του ΠΑΣΟΚ (1981 – 1984), δεν γίνονταν αυτά στην ΕΡΤ. Υπήρχαν, φυσικά, οι 2 – 3 κομματικοί (π.χ. Νέτας, Χατζάρας, Γιομπαζολιάς) που φρόντιζαν να μην το παρακάνουμε, αλλά οι δημοσιογράφοι -ακόμη και των συμπολιτευόμενων εφημερίδων- κάναμε δύσκολες ερωτήσεις στην συνέντευξη. Και πάντως ΔΕΝ γλύφαμε έτσι όπως σήμερα…

Κι επειδή δεν συμφωνώ με το γάμο, με ρώτησε ένας φίλος μου τι θα γίνει με τα προβλήματα που εκκρεμούν, διότι και ζευγάρια ομοφύλων υπάρχουν και παιδιά έχουν κλπ., κλπ…

Μα είναι τόσο απλό, του απάντησα. Στο ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ, που ψηφίστηκε πριν μερικά χρόνια, μπορούν να ενταχθούν όλα, μα ΟΛΑ, τα δικαιώματα που εκκρεμούν… ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΑ: κληρονομικά, παιδιά, νοσοκομεία, συντάξεις ακόμη και…  ταξιδιωτικά προβλήματα!

Όλα αυτά, του είπα Γιάννη, μπορούν να ενσωματωθούν σ’ ένα νομοσχέδιο και να προστεθούν στο Σύμφωνο Συμβίωσης «με ένα νόμο και ένα άρθρο», όπως έλεγε κι ο σύντροφος Αλέξης.

Έτσι και οι ΥΠΑΡΚΤΕΣ ΑΔΙΚΙΕΣ θα λύνονταν και η κυβέρνηση θα διαφύλαγε την ΘΕΣΜΟ της ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ και της ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ, αντί να τις γελοιοποιεί με τα καμώματα στυλ Κασελάκη και Τύλορα. Και θα είχε και σε συνοχή το κόμμα του…

Άρα, Γιάννη μου, το 2024 ξεκινάει με ένα σοβαρό λάθος τακτικής του Μητσοτάκη και μάλιστα σ’ ένα πολύ εύκολο θέμα…

Άλλο λάθος, καλέ μου Γιάννη, είναι ότι μέχρι ΣΗΜΕΡΑ η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει κάνει την παραμικρή νομική προσφυγή, παρά το ότι όλα αυτά αντιβαίνουν κατάφωρα (στο πανίσχυρο) «Δίκαιο της Θαλάσσης» μετά από αυτά που έκανε η Λιβύη (με υπόδειξη της Τουρκίας), ανακοινώνοντας την λεγόμενη «συνορεύουσα ζώνη». Με την οποία επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα από τα 12 στα 24 ναυτικά μίλια και κλείνει όλο τον κόλπο της Σίρτης, επηρεάζει την δική μας ΑΟΖ, κλπ., κλπ., κλπ…

Κι όχι μόνο αυτό αλλά μας παραπέμπει στο δικαστήριο η ΕΕ (πριν λίγες μέρες) και μας χώνει και πρόστιμο διότι εδώ και… ΠΕΝΤΕ χρόνια δεν έχομε υποβάλει αυτό που λέμε «κτηματολόγιο της θάλασσας». Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι θα μπορούσαμε να ΔΗΛΩΣΟΥΜΕ το ότι δεν έχουμε παραιτηθεί από το ΝΟΜΙΚΟ μας ΔΙΚΑΙΩΜΑ για  την αύξηση των χωρικών υδάτων μας στα 12 ΜΙΛΙΑ, να ορίσουμε ακριβώς τα ΝΗΣΙΑ μας, ξεπερνώντας τους φόβους που η κυβέρνηση έχει απέναντι στην Τουρκία και να δείξουμε διπλωματική παρουσία, αποφασιστικότητα και αξιοπρέπεια. Έτσι, θα μας πάρουν πιο σοβαρά οι σύμμαχοί μας, οι Γάλλοι, οι Αιγύπτιοι, οι Ισραηλινοί και φυσικά οι ΗΠΑ!

Αυτά σκέφτομαι, βρε Γιάννη, και ανησυχώ πολύ για το 2024. Άσε που κοντεύω να τρελαθώ διότι είδα τη φετινή Honda CBR1000RR… Έχει -κρατήσου- 217,6 ίππους κάπου στις 13.000 ή 14.000 σ.α.λ.!

Να στο ξαναπώ… 217,6 ίπποι! Λέω να την αγοράσω, μόνο και μόνο για να πηγαίνω καμιά βόλτα και να ξεχνιέμαι! Τα ‘χει όλα επάνω της, ηλεκτρονικά, ψηφιακά, χρήσιμα, άχρηστα και ό,τι άλλο θέλεις. Να, σου δείξω όμως, Γιάννη μου και μια φωτογραφία να τη χαζεύεις…

Φοβάμαι, όμως, μήπως σε κούρασα, Γιάννη.

Πάω να ξεκουραστώ το Σαββατοκύριακο σαν ταλαίπωρος πολίτης και θα σου ξαναγράψω, σύντομα!

Καλή χρονιά σε όλους…

Το άρθρο Εκτός Τειχών | Γράμματα στον Γιάννη: Γράμμα 1ο εμφανίστηκε πρώτα στο AutoMoto.